Showing posts with label κρίση. Show all posts

«Η συνωμοσία της μεταρρύθμισης!»


«Ο ελληνικός λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος και γι’ αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετισθεί. Εννοώ, δηλαδή, να πλήξουμε τη γλώσσα, τη θρησκεία, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητά του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει, για να μη μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, να μη μας παρενοχλεί στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή τη νευραλγική περιοχή μεγάλης στρατηγικής σημασίας για εμάς, για την πολιτική των ΗΠΑ».

Δήλωση του αμερικάνου διπλωμάτη Χένρι Κίσινγκερ, το Νοέμβριο του 1973, που δημοσιεύτηκε στην Ελλάδα το 1997 και πηγή ήταν, υποτίθεται, η Turkish Daily News της 17.2.1997.

Η έρευνα για την πατρότητα της δήλωσης απέδειξε ότι και πλαστή ήταν και είχε ξαναδημοσιευτεί στην Ελλάδα το 1987. (Οι μύθοι που μένουν, Πάσχος Μανδραβέλης, Καθημερινή, 22.03.2014)

Η δήλωση μπορεί να μην έγινε ποτέ, αλλά ο μύθος της διατηρήθηκε για πολλά χρόνια, διαμορφώνοντας συνειδήσεις, κρατούσες απόψεις σε ποικίλες παραλλαγές, ανάλογα με το επίπεδο μόρφωσης και τις προθέσεις του (πολιτικού ή μη) αφηγητή.

Μάλιστα σε εποχές πριν το διαδίκτυο φιλοξενήσει και διατηρήσει «ζωντανή» οποιαδήποτε αληθινή, πλαστή ή ψεύτικη είδηση.

Xωρίς να έχω καμιά πρόθεση να μειώσω την επιστημονική αρτιότητα της πρόσφατης έρευνας του Πανεπιστημίου Μακεδονίας σε συνεργασία με το Διεθνές Πανεπιστήμιο της Ελλάδας και το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, πόσο μάλλον τη συμβολή της επιστήμης στο κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι, τα ευρήματα της έρευνας (75,25% των ερωτηθέντων πιστεύει ότι η κρίση της ελληνικής οικονομίας ήταν προσχεδιασμένη από διάφορα εξωθεσμικά κέντρα, 68,66% υποστηρίζει ότι το φάρμακο ενάντια στον καρκίνο έχει βρεθεί αλλά δεν δίνεται σε ευρεία κυκλοφορία, 58,74% ισχυρίζεται ότι η επίθεση στους δίδυμους πύργους ήταν αποτέλεσμα καλά οργανωμένου σχεδίου των ΗΠΑ για να επιβάλουν την εξωτερική τους πολιτική, το 60,86% των συμμετεχόντων στην έρευνα να πιστεύουν στην εβραϊκή καταγωγή του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη) που στοιχειοθετούν το άρθρο της Ιωάννας Φωτιάδη (στην Καθημερινή 18.07.14) με τίτλο “΄Ελληνες καχύποπτοι φτιάχνουν νέους μύθους” δεν εξηγούν επαρκώς αυτό που οι ερευνητές υποστηρίζουν: «H οικονομική κρίση φαίνεται ότι επιδεινώνει φαινόμενα ανορθολογικής πολιτικής σκέψης».

Τόσο ο μύθος της δήλωσης του Κίσινγκερ όσο και το ότι οι 3 στους 4 Έλληνες πιστεύουν ότι η κρίση είναι ξενόφερτη αποδεικνύει  γιατί σαν λαός είμαστε ευάλωτοι στις θεωρίες συνωμοσίας.

Γιατί έχουμε εθιστεί στο να προσδιοριζόμαστε με βάση τον εχθρό που μας επιβουλεύεται διαρκώς από τότε που στήσαμε ένα κράτος. 
Στο «Κατασκευάζοντας τον εχθρό», ο Ουμπέρτο Έκο περιγράφει την αναγκαιότητα της ύπαρξης του εχθρού, προκειμένου να ορίσουμε την ταυτότητά μας αλλά και να επιβεβαιώσουμε το σύστημα αξιών μας. Από την Μεταπολίτευση και μέχρι τις μέρες που διάγουμε, το πολιτικό σύστημα κατασκευάζει εχθρούς με ευκολία και αποτυγχάνει να κατασκευάσει θεσμούς που θα εμπιστεύονται οι πολίτες και να εμφυσήσει τον ορθολογισμό στην ελληνική κοινωνία.

Η ευθύνη ανήκει στους δημαγωγούς και λοιπούς δημοσιολόγους που προτίμησαν διαχρονικά να επενδύουν στον ετεροπροσδιορισμό της χώρας, στον ακατάσχετο λαϊκισμό και στη συστηματική και συστημική καλλιέργεια διχόνοιας και διπολισμού, εκμεταλλευόμενοι απλά τα χαρακτηριστικά των Ελλήνων:
Πατριωτικός ζήλος, δημοκρατικό ένστικτο, ευαισθησία, θρησκευτικό συναίσθημα, πάθος για την πολιτική και τη διαβούλευση (συνήθως, μονόλογοι «κουφών») αλλά κι έλλειψη Παιδείας, μοιρολατρία, και εθισμός στη μετάθεση ευθυνών (από τον πολίτη στο κράτος, από εκεί στα κόμματα που κυβέρνησαν με την ψήφο μας, και από εκεί στον αόρατο εξωτερικό εχθρό που μας επιβουλεύεται. Άραγε πάει και πιο πέρα;).

Χαμηλή κοινωνική εμπιστοσύνη, μικρή πίστη στους πολιτικούς, έλλειψη Παιδείας, όλα ευρήματα της έρευνας του ΠΑΜΑΚ, δεν είναι όψιμα χαρακτηριστικά του έθνους μας που βρίσκεται σε κρίση. Ούτε η πίστη στο έργο της Εκκλησίας ως θεσμού, αφού στη σχέση Εκκλησίας-Κράτους ποτέ δεν μπήκαν σαφή όρια.
Άρα, αν τοποθετηθούμε με βάση το πρόβλημα που είναι η έλλειψη Παιδείας και η απουσία θεσμών και το παραδεχτούμε, μόνο τότε  θα αναζητήσουμε τα αίτια που 68% των ερωτηθέντων στην έρευνα πιστεύουν ότι το φάρμακο για το καρκίνο βρέθηκε, αλλά δε μας το λένε, μας ψεκάζουν κλπ.

Βρίσκω πιο χρήσιμο από το να ειρωνευόμαστε αλλήλους για το επίπεδό μας, να αφήσουμε το σπορ του λαϊκισμού και να κατασκευάσουμε μια διαφορετική θεωρία συνωμοσίας.
 Αυτή τη φορά, του… καλού, που να εξηγεί γιατί έχουμε ανάγκη τις μεταρρυθμίσεις. Με άλλα λόγια, να ξέρουμε την υφιστάμενη κατάσταση (όσο κακή κι αν είναι), το στόχο μας και τη στρατηγική για να φτάσουμε εκεί.

Να αποκτήσουμε ταυτότητα, δηλαδή. Η συνωμοσία των μεταρρυθμίσεων που επιβάλλεται να γίνουν στη χώρα για να είμαστε εθνικά αυτάρκεις και κυρίαρχοι απαιτεί την πλειοψηφία του 51% και κοινωνική συμφωνία. 
Όχι γιατί έχουμε κρίση, και μας τις επιβάλλει ο ξένος παράγων, αλλά γιατί αυτές ακριβώς χρειαζόμαστε για να μην είμαστε εξαρτώμενοι και ποδηγετούμενοι.

Ζητούνται, λοιπόν, ικανοί «παραμυθάδες» για το νέο εθνικό αφήγημα και ακόμα πιο ικανοί και πιο πολλοί  μάστορες που θα συνωμοτήσουν υπέρ της χώρας. Το σύμπαν, που λέει και ο Πάολο Κοέλιο, δυστυχώς, δε φαίνεται να συνωμοτεί υπέρ μας, προς το παρόν τουλάχιστον.

Πηγή: aixmi.gr

«Το σύνδρομο της λάμπας του δρόμου»


To είπε η κ. Μέρκελ πριν την πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής: «Μην περιμένετε εντυπωσιακές αλλαγές». Δεν θα μπορούσε να πρωτοτυπήσει άλλωστε: για κάθε κρίση δίνεται μια εξήγηση, η οποία διαψεύδεται ή αποδεικνύεται ανεπαρκής στην επόμενη κρίση. Διαχρονικά, όμως παρατηρείται μια σταθερά των κραχ: η κακή λειτουργία του χρηματοοικονομικού τομέα, ο οποίος δεν κατόρθωσε να αξιολογήσει σωστά την πιστοληπτική ικανότητα και να διαχειριστεί τους κινδύνους όπως όφειλε.

Είναι το ευρώ που λειτουργεί άθελά του ως ιμάντας μεταξύ αγορών και κοινοβουλίων και μεταφέρει την πίεση για ανάληψη πρωτοβουλιών. Είναι το ευρώ που επιτάσσει την αναγκαστική σύσφιξη των σχέσεων των κρατών-μελών. Είναι το ευρώ που «κλειδώνει» τους 17 της ευρωζώνης σε ένα μικρό δωμάτιο με τους υπόλοιπους 10 της ΕΕ και τους Αμερικάνους. Ξαφνικά η έλλειψη αέρα εντός του δωματίου, λιώνει τα χαμόγελα της ευημερίας από τα πρόσωπα των ευρωπαίων εταίρων. Έχουν έρθει τόσο κοντά, που ο Γερμανός οσφραίνεται τα χνώτα του Άγγλου και το αντίστροφο.

Οι αποφάσεις της τελευταία Συνόδου κορυφής για την πρόβλεψη τιμωρίας των δημοσιονομικά άσωτων κρατών και της ενσωμάτωσης του συνταγματικού φρένου στο χρέος μαρτυρούν ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες πάσχουν από το σύνδρομο της «λάμπας της δρόμου», όπως το ονομάζει σε πρόσφατο άρθρο του ο Jean Pisani-Ferry  του ιδρύματος Bruegel.

Δηλαδή, αναζητούν τα χαμένα κλειδιά του σπιτιού τους μόνο στο σημείο του δρόμου που φωτίζει η  λάμπα και όχι στο σκοτάδι.

Με άλλα λόγια, το φως της γερμανικής προέλευσης λάμπας στον Ευρωπαϊκό δρόμο φωτίζει  το κράσπεδο που λέει ότι η κρίση είναι συνέπεια μιας δημοσιονομικής αμαρτίας. Που πρέπει να τιμωρηθεί. Και να μην επαναληφθεί.

Όμως παραμένει στο σκοτάδι η διαρκής υποβάθμιση των ευρωπαϊκών θεσμών, το έλλειμμα δημοκρατίας στην ευρωπαϊκή κοινωνία ως σύνολο αλλά και σε κάθε κράτος-μέλος ξεχωριστά, αφού οι κοινωνίες δεν μετέχουν στις αποφάσεις που λαμβάνονται γι’ αυτές.

Από την «Ημέρα της Ευρώπης», όπως έχει ονομαστεί η 9η Μαΐου 1950, που ο Ρομπέρ Σουμάν (γάλλος υπουργός Εξωτερικών) πρότεινε αρχικά στην Δυτική Γερμανία μια νέα μορφή πολιτικής συνεργασίας για την Ευρώπη, η οποία θα απέτρεπε κάθε περίπτωση πολέμου μεταξύ των ευρωπαϊκών λαών, έγιναν πάρα πολλά βήματα προς την κατεύθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, με τελευταίο την δημιουργία του ενιαίου νομίσματος που θα ενίσχυε την ευρωπαϊκή ενότητα, την οικονομική ευημερία και την ευρωπαϊκή ταυτότητα, δυστυχώς όμως σε «εύκολους καιρούς».

Στους σημερινούς δύσκολους καιρούς, το σκληρό ευρώ φανέρωσε την δυσκαμψία του. Η ελλιπής αρχιτεκτονική του αφόπλισε την ευρωζώνη και μια συνεχώς διευρυνόμενη σειρά δοκιμαζόμενων κρατών-μελών να χρησιμοποιήσουν τα κατεξοχήν εργαλεία δημοσιονομικής προσαρμογής: την υποτίμηση και την συναλλαγματική ισοτιμία.

Η οικονομική ευημερία που όλα τα κράτη-μέλη (άλλα περισσότερα κι άλλα λιγότερο) γνώρισαν σε καιρό σταθερότητας και ειρήνης στηρίχθηκε λιγότερο στην ευρωπαϊκή αλληλεγγύη και περισσότερο στη δυναμική που αναπτύχθηκε τα προηγούμενα δέκα χρόνια στην ευρωζώνη και έκανε τις αποκλίσεις σε παραγωγικότητα και ανταγωνιστικότητα Βορρά και Νότου όλο και μεγαλύτερες. Τα εμπορικά πλεονάσματα του Βορρά προέκυψαν από τα εμπορικά ελλείμματα του Νότου. Οι χώρες με διευρυνόμενο εμπορικό έλλειμμα μπήκαν στη δίνη του «καταναγκαστικού» δανεισμού για να καλύψουν ένα έλλειμμα που δεν μπορούσαν πια να διορθώσουν νομισματικά.

Ο Stiglitz σημειώνει ότι οι Ευρωπαίοι είναι αντιμέτωποι με «την αυταπάτη ενός παιχνιδιού ηθικής»:
Είναι εύκολο να κατηγορούν τους νότιους εταίρους τους για δημοσιονομική ασωτία -ή, στην περίπτωση της Ισπανίας και της Ιρλανδίας, για ανεξέλεγκτη λειτουργία των ελεύθερων αγορών χωρίς πρόβλεψη των συνεπειών. Με αυτό τον τρόπο, όμως, δεν δίνουν λύση στο σημερινό πρόβλημα -ότι δηλαδή τα υπέρογκα χρέη που οφείλονται σε κακούς υπολογισμούς είτε του ιδιωτικού τομέα είτε του δημόσιου, πρέπει να αντιμετωπιστούν στο πλαίσιο της ευρωζώνης.

Η Γερμανία θέλει να εμφανίζεται ως εγγυητής της Ευρωπαϊκής σταθερότητας, υποκινούμενη όμως αποκλειστικά από «ίδια» συμφέροντα: Την διατήρηση των πλεονασμάτων της και της ηγεμονίας στην Ευρώπη. Γιατί η Βρετανία, που ανέκαθεν τηρούσε τις αποστάσεις της από το Ευρωπαϊκό εγχείρημα, κάνει κάτι διαφορετικό προστατεύοντας το city του Λονδίνου από φόρους στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές;

Ο οικονομικός εθνικισμός αμφοτέρων, δεν δημιουργεί Ευρώπη των δύο ταχυτήτων, αλλά διαλύει τουλάχιστον την ευρωζώνη. Και είναι ένα πολύ μεγαλύτερο λάθος που αφορά όλη την ήπειρο, συγκριτικά με την αναδίπλωση των Άγγλων.

Κι αν ο Τσώρτσιλ είχε κάποτε δηλώσει ότι «η Βρετανία ανάμεσα στην Ευρώπη και τη θάλασσα θα επιλέγει πάντα τη θάλασσα», αναρωτιέμαι τι επιλέγει η Γερμανία ανάμεσα στον γκρεμό ή τη θάλασσα.

Πηγή: Protagon

«Έτσι Χασάν; Κανονικά και με το νόμο!»


Όταν μια χώρα βρίσκεται στο επίκεντρο μιας οικονομικής κρίσης είναι λογικό το μέτρο στάθμισης των αναγκών του λαού να έχει χαρακτήρα καθαρά εθνικό, πατριωτικό. Στην Ελλάδα η κατακόρυφη πτώση της αξιοπιστίας των κομμάτων, της πολιτικής και των πολιτικών είναι απόρροια της οικονομικής κρίσης και της ολοφάνερης αποτυχίας των κυρίαρχων επιλογών.

Οι χρόνιες ελληνικές παθογένειες και η ξεκάθαρη αποτυχία του έως τώρα ευρωπαϊκού μοντέλου ανάπτυξης μας οδηγούν σε οικονομική χρεοκοπία. Οι αλλαγές που μας επιβάλλουν οι υπερεθνικοί οργανισμοί στους οποίους χρωστάμε νοθεύουν την κρίση μας για τις αιτίες του προβλήματος.

Για την εδώ και χρόνια ηθική χρεοκοπία της ελληνικής κοινωνίας ούτε λόγος. Οι εξελίξεις δεν μας αφήνουν το περιθώριο να σκεφτούμε. Ευτυχώς ή δυστυχώς λειτουργεί ως «ξυπνητήρι» ο τρίτος πόλος των εξουσιών, η Δικαστική Εξουσία που αποτελεί ή τουλάχιστον έπρεπε να αποτελεί τον θεματοφύλακα της ηθικής και των αξιών που οφείλουν να διαπνέουν την ελληνική κοινωνία. Το περί δικαίου κοινό αίσθημα.

Η απόφαση του Δ΄ Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας ήρθε να επικυρώσει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο τον συντηρητισμό και τον κλειστό, οπισθοδρομικό χαρακτήρα τμήματος της ελληνικής κοινωνίας. Δεν θα έπρεπε να μας προκαλεί εντύπωση ότι στον κύκλο των ανώτερων δικαστικών και πνευματικών ταγών αυτής της χώρας, εμφιλοχωρούν απόψεις περί φυλετικής καθαρότητας και δικαίου του αίματος.

Ο μέτοικος, «καθαρόαιμη» ελληνική έννοια, ζούσε και δραστηριοποιούνταν στην Αρχαία Αθήνα αλλά πολιτικά δικαιώματα του χορηγούνταν μόνο σε ειδικές περιπτώσεις κατά τις οποίες πρόσφερε σημαντικές υπηρεσίες στην πόλη και μπορούσε να γίνει ισοτελής, αλλά όχι πολίτης.

Ο νομικός ορισμός του μετοίκου άλλαζε συχνά στην ιστορία του αθηναϊκού πολιτεύματος ανάλογα με τις μεταρρυθμίσεις στη νομοθεσία πολιτογράφησης (ο Σόλων διεύρυνε το πολιτικό σώμα, ο Περικλής το περιέκοψε). Το καθεστώς του πολίτη στην αρχαία Αθήνα ήταν παραδοσιακά θέμα καταγωγής και όχι τόπου γέννησης ή διαμονής. Ένας μετανάστης και οι απόγονοί του δεν γίνονταν ποτέ πολίτες αν δεν αποφάσιζε η πόλη να τους δώσει αυτό το καθεστώς.

Το ερώτημα είναι αν η Δημοκρατία, στη χώρα που την γέννησε, εξελίσσεται έστω και με καθυστέρηση ή βαδίζει ολοταχώς προς τα πίσω. Εύχομαι την απάντηση της ελληνικής κοινωνίας στον κάθε νόμιμο Χασάν που ζει ανάμεσά μας να την δώσει εμφαντικά η Ολομέλεια του ΣτΕ, κανονικά και με το νόμο! Τόσο για να διασφαλίσει τα πολιτικά δικαιώματα των «μη καθαρόαιμων» όσο και το κύρος της Ελληνικής Δικαιοσύνης.

Πηγή: aixmi.gr

«Kρίση σήμερα, ανέκδοτο αύριο»


Μικρός πίστευα ότι είμαι άτυχος που γεννήθηκα στη δεκαετία του ‘80 και δε μπόρεσα να συμμετάσχω στην κορυφαία σύγχρονη ιστορική στιγμή της Ελλάδας, την πτώση της Χούντας και την παλινόρθωση της Δημοκρατίας. Με συγκλόνιζε η ιδέα ότι δημοκρατικά κινήματα κατάφεραν να εξασφαλίσουν καλύτερες συνθήκες ζωής για την πλειοψηφία του ελληνικού λαού, αφήνοντας πίσω τις πληγές του εμφυλίου πολέμου.

Μεγάλωσα, μαζί μου και οι τότε νέοι επαναστάτες, στρογγυλοκάθισαν σε θέσεις και ανέλαβαν το σύστημα εξουσίας, για να το διαχειριστούν με δίκαιο τρόπο και να δώσουν προοπτική στον πολύπαθο τόπο. Γνήσιοι πατριώτες, δήλωναν ότι είχαν πάρει το μάθημά τους και ότι η Ελλάδα δεν κινδυνεύει όταν τις τύχες της διαφεντεύουν τα δικά της άξια παιδιά.

Μέσα σε 20 χρόνια τα άξια παιδιά εκχώρησαν το δημόσιο συμφέρον για το οποίο μάτωσαν και θυσιάστηκαν. Έγιναν υπουργοί, επιχειρηματίες, δημοσιογράφοι, υπάλληλοι, εκπαιδευτικοί, παράγοντες, πρόεδροι πάσης φύσεως, γείτονες, οδηγοί και γονείς. Γαντζώθηκαν στις καρέκλες, τροφοδότησαν το πελατειακό σύστημα, μετέτρεψαν το κράτος σε τέρας γραφειοκρατίας και πρόβαλαν μόνο το εγώ τους. 

Μεγαλοπιάστηκαν και έγιναν Ευρωπαίοι, μιμούμενοι αυτιστικά τα δυτικά πρότυπα χωρίς να παράγουν τίποτα. Μας πρόσφεραν τα πάντα. Μας μεγάλωσαν εξαγοράζοντας την αγάπη μας με υλικά αγαθά και μας χάιδεψαν τα αυτιά για να μη ζοριστούμε όπως αυτοί. Επένδυσαν στον εύκολο δρόμο της δανεισμένης ευημερίας κληροδοτώντας στα παιδιά τους και στα εγγόνια τους μια τριτοκοσμική κοινωνία στα νότια του αναπτυγμένου ευρωπαϊκού κόσμου.

Σήμερα, ο κόσμος τους και κόσμος μας, καταρρέει. Ακόμα και την ύστατη ώρα αλληλοκατηγορούνται για το ποιος προκάλεσε τα μεγαλύτερα σκάνδαλα. Μονίμως φταίνε οι άλλοι.

Στο ρετιρέ του οικοδομήματος που σείεται όμως βρισκόμαστε εμείς. Άνεργοι με μεταπτυχιακά, ακουστικά στα αυτιά, φραπέ στο ένα χέρι, και το iPhone στο άλλο, με laptop και κλειδιά αυτοκίνητου στην τσέπη. Είμαστε αδιάφοροι στον κόσμο μας γιατί οικτίρουμε τον κόσμο τους, απέχοντας από άποψη (βλ. αποχή-λευκό), έτοιμοι να κάνουμε download την καταστροφή της χώρας που ζουν αυτοί αλλά κι εμείς.

Ας συμφωνήσουμε σε κάτι: Δε φταίνε για τα πάντα οι άλλοι. Στο κάτω-κατω αυτοί προσπάθησαν και απέτυχαν. Η κρίση αποτελεί ευκαιρία για τους σημερινούς νέους Έλληνες να συνδιαμορφώσουν το μοντέλο ανάπτυξης της χώρας στην οποία θα ζήσουν. Μήπως μας δίνεται η ευκαιρία να ζήσουμε μια ιστορική στιγμή; Ας την αδράξουμε!

Πηγή: Protagon