Showing posts with label κάπνισμα. Show all posts

Η Ελλάδα (ξανα)κόβει το κάπνισμα




Πέντε χρόνια και επτά προσπάθειες χρειάζεται κατά μέσο όρο ένας άνθρωπος για να σταματήσει το κάπνισμα. Πόσες προσπάθειες απαιτούνται άραγε κατά μέσο όρο για να εφαρμοστεί ένας ψηφισμένος νόμος στην χώρα μας;
Στην Ελλάδα η ψήφιση νόμου μοιάζει σαν το κάπνισμα που εύκολα το ξεκινάς και η εφαρμογή του νόμου, σαν την προσπάθεια να το κόψεις! Δύσκολα, πολύ δύσκολα. Έχουμε εισάγει για τον κάπνισμα επτά (!) νέες νομοθετικές ρυθμίσεις  (τον Μάιο του 2010, τον Αύγουστο του 2010, τον Δεκέμβριο του 2010, τον Μάρτιο του 2011, τον Ιούλιο του 2011, τον Νοέμβριο του 2012 και τον Μάιο του 2017).
Ετοιμαζόμαστε τώρα αισίως, για την όγδοη κατά σειρά νομοθετική πρωτοβουλία.
Σας έχει τύχει σίγουρα: Ο ίδιος Έλληνας που στην Αθήνα λέει ότι είμαστε μια ειδική περίπτωση χώρας και καπνίζει μέσα στο μαγαζί,  όταν ταξιδεύει στο εξωτερικό προσαρμόζεται και δεν καπνίζει σε κλειστούς χώρους, γιατί εκεί τηρούνται οι νόμοι.
Αν πας να ανάψεις τσιγάρο σε εστιατόριο στην Τουρκία, θα τρέξει το γκαρσόνι να σου πάρει το τσιγάρο από τα χείλη, γιατί κινδυνεύει το μαγαζί με πρόστιμο.
 Δεν είναι το ύψος του προστίμου ή η στολή του κρατικού οργάνου που δημιουργεί το πλαίσιο συμμόρφωσης. Στο πανεπιστήμιο μαθαίναμε ότι δεν έχει σημασία το μέγεθος της ποινής, αλλά η βεβαιότητα ότι θα επιβληθεί.
H χώρα μας κατατάσσεται σε μία από τις υψηλότερες θέσεις παγκοσμίως σε θέματα πολυνομίας. Πολυνομία, κακονομία και τελικά ανομία. Ένας φαύλος κύκλος που θέλει γεμάτα τασάκια και ατμόσφαιρα θολή από τον καπνό στα περισσότερα καφέ, μπαρ και εστιατόρια της χώρας.
Κατακτούμε βέβαια κι άλλες «κορυφές»: Σύμφωνα με την  Ελληνική Αντικαρκινική Εταιρία  η χώρα μας είναι πρώτη σε αναλογία σε θανάτους από καρκίνο του πνεύμονα στην Ευρώπη. «Κάθε χρόνο απ' αυτή την μορφή καρκίνου χάνεται πληθυσμός ίσος με τους κατοίκους ενός νησιού, όπως η Ικαρία ή η Λέρος.
Με βάση τα πιο πρόσφατα στοιχεία την Εθνικής Σχολής Δημόσιας Υγείας το κάπνισμα ευθύνεται για περίπου 200.000 εισαγωγές σε νοσοκομείο ετησίως –περίπου το 8,9% των συνολικών εισαγωγών–, γεγονός που δεσμεύει το 10,7% του προϋπολογισμού των νοσοκομείων του ΕΣΥ.
Το κάπνισμα προκαλεί 20,000 θανάτους ετησίως, ενώ το παθητικό κάπνισμα είναι υπεύθυνο για την απώλεια 700 συνανθρώπων μας κάθε χρόνο. Το δε συνολικό οικονομικό κόστος -κρατηθείτε- εξαιτίας της καπνιστικής επιδημίας έχει υπολογιστεί στα 3,4 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως, ποσό που αντιστοιχεί στο 14,4% της εθνικής δαπάνης για την υγεία!
Η δεκαετής αδυναμία εφαρμογής του αντικαπνιστικού νόμου οδηγεί στο εύκολο συμπέρασμα ότι χωρίς αυστηροποίηση των ελέγχων, το εγχείρημα θα αποτύχει ξανά.  Αν το κάπνισμα όμως ήταν μόνο ζήτημα απαγόρευσης, ίσως και να είχε επιλυθεί. Το ζήτημα δεν είναι να γίνουν οι γιατροί αστυνομικοί και οι αστυνομικοί γιατροί.
«Η συμμετοχή της κοινωνίας στην  προστασία της δημόσιας υγείας προϋποθέτει τον αμοιβαίο σεβασμό. Δεν διώκεται ο καπνιστής αλλά προστατεύεται ο μη καπνιστής», όπως σημειώνει ο καθηγητής Μπεχράκης. 
Ποιος δεν επιθυμεί να προστατεύονται τα παιδιά, οι έγκυοι, οι ευάλωτες ομάδες; Με ποια λογική άτομα με αναπνευστικά ή καρδιακά ζητήματα δεν έχουν δικαίωμα να πάνε για καφέ ή φαγητό;
Πώς οι ιδιοκτήτες εστιατορίων, μπαρ που εφαρμόζουν τον νόμο θα προστατευθούν από τους συναδέλφους τους που -αψηφώντας τις συνέπειες του νόμου- επιτρέπουν το κάπνισμα για να αυξήσουν την πελατεία, νοθεύοντας τον ανταγωνισμό;
Η ιστορία της απαγόρευσης του καπνίσματος είναι καθ’ υπερβολή η ιστορία της χώρας μας, που ταλαιπωρεί και ταλαιπωρείται.
Αυτή η περίφημη αλλαγή κουλτούρας προϋποθέτει την αποκατάσταση της σχέσης εμπιστοσύνης κράτους-πολίτη. Έχει αποδειχθεί ότι ένας νόμος δεν «φέρνει την άνοιξη», γιατί το κράτος έχει απωλέσει προ πολλού το ηθικό δικαίωμα της εφαρμογής του νόμου.
Η αλλαγή κουλτούρας θέλει χρόνο αλλά και ταχύτητα, νέα υποδείγματα και φυσικά εδραίωση της πεποίθησης ότι η ποινή θα επιβληθεί. Αυτό σίγουρα δε γίνεται, καπνίζοντας σε δημόσιες υπηρεσίες, υπουργεία και νοσοκομεία. Ας εφαρμοστεί εκεί ο αντικαπνιστικός και τότε οι πολίτες θα ντραπούν να καπνίσουν στα κλειστά γυμναστήρια και στις παιδικές χαρές.
Το ζήτημα είναι να υπάρξει μια ολοκληρωμένη ενορχηστρωμένη πολιτική περιορισμού του καπνίσματος, ως  στοιχείο παιδείας, εκπαίδευσης και πολιτισμού.
Επιτέλους όμως, ας ξεκινήσουμε από κάπου. 

www.athensvoice.gr
Read More

Ο «Έλληνας Σιράκ» θα μας έκοβε το τσιγάρο


Μαθήματα Γαλλικών

Όταν ένα χρόνο πριν, τον Δεκέμβριο του 2010, έστελνα το πρώτο άρθρο μου στο aixmi.gr με «Τίτλο το κάπνισμα είναι μαγκιά», είχα διπλή αγωνία. Πρώτον αν ο νόμος περί απαγόρευσης του καπνίσματος θα αποτελούσε την εξαίρεση στον κανόνα που θέλει τους νόμους στην Ελλάδα να μην εφαρμόζονται, κυρίως, από έλλειψη πολιτικής βούλησης και δεύτερον αν η ελληνική κοινωνία που στατιστικά ανήκει στους κορυφαίους καπνιστές της Ευρώπης θα μπορούσε να σεβαστεί το δημόσιο χώρο, να σεβαστεί τον μη καπνιστή, και να μην προτάξουν οι θιγόμενοι ιδιοκτήτες μαγαζιών την οικονομική κρίση ως δικαιολογία για την ανυπακοή στο νόμο.

Τον Δεκέμβριο του 2011 όλοι καπνίζουν παντού! Ένας χρόνος «σημειωτόν» στο σημείο απ’ όπου ξεκινήσαμε! Θα μου πείτε, αποχώρησε ο Πρωθυπουργός που κέρδιζε διεθνή βραβεία για τη μάχη κατά του καπνίσματος. Σωστό. Θα μου πείτε, είναι τέτοια η κατάσταση στη χώρα που με το κάπνισμα θα ασχοληθούμε; Σωστό.

Κι, όμως, η ιστορία της απαγόρευση του καπνίσματος αποτυπώνει την πλήρη ρήξη της σχέσης εμπιστοσύνης ανάμεσα στο πολιτικό (νομοθετικό-εκτελεστικό) σύστημα και την κοινωνία.

Η αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου ανάπτυξης της χώρας, η αλλαγή στον τρόπο ζωής και στη νοοτροπία προϋποθέτει την αποκατάσταση αυτής της σχέσης εμπιστοσύνης κράτους-πολίτη.

Ίσως η καταδίκη ενός «Έλληνα Σιράκ» θα μας έκανε να το ξανασκεφτούμε πριν ανάψουμε τσιγάρο δίπλα στο φίλο μας που τρώει.

Η ατιμωρησία, η υποκρισία, ο ατομισμός και η ιδεοληψία είναι μερικές από τις αιτίες της σημερινής πτώχευσης.

Το aixmi.gr, ένα χρόνο τώρα, συμβάλλει με την προβολή όλων των απόψεων στην καταπολέμησή τους.

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία των προσωπικών μου απόψεων.

Χρόνια Πολλά!

Πηγή: aixmi.gr
Read More

«Το κάπνισμα είναι μαγκιά»


Ο «ελληνοκεντρισμός» που χαρακτηρίζει την συμπεριφορά μας γενικότερα, αποτυπώνεται ανάγλυφα και στην υπόθεση τσιγάρο. Οι ιδιαιτερότητες που θεωρούμε ότι έχουμε σαν λαός  και ο ατομισμός που χαρακτηρίζει την δημόσια στάση στα πράγματα, ερεθίζει ,σαν τον καπνό, τους «επαναστατικούς νευρώνες» και μας σπρώχνουν να αποδείξουμε ότι στην Ελλάδα ξέρουμε να αντιστεκόμαστε, όταν ξεβολευόμαστε. Είναι καιρός τώρα στην Ελλάδα που περικόπτονται τα πάντα, να μας κόψουν και την προσωπική απόδραση από τα προβλήματα;  Να χάσουμε την εθνική μας «μαγκιά» και την «ερωτική ελκυστικότητα»; Στις ταινίες, όταν ο Τζουντ Λο ανάβει το τσιγάρο και κοιτάει το ποτήρι του με το ουίσκι στο μπαρ, πάντα τον πλησιάζει μια γυναίκα έτοιμη να του δοθεί. Στο κάτω-κάτω δε θα μας επιβάλλουν οι «άλλοι», οι ανέραστοι Βορειοευρωπαίοι πώς θα αυτοκαταστραφούμε.  Ο Ζορμπάς ήταν Έλληνας!

Καλά όλα αυτά, αλλά αυτή τη φορά είναι νόμος του κράτους και διαταγή του Πρωθυπουργού. Απαγορεύεται το κάπνισμα σε δημόσιους χώρους και μαγαζιά. Ποιου κράτους αυτού που κάθε φορά που αλλάζει κυβερνήσεις αλλάζει και τους νόμους;  Που παλινωδεί  ανάμεσα στο «τσιγαρόσημο» και στο εμβαδό των μαγαζιών για να δει από πόσα τετραγωνικά και πάνω θα αφήσει τα πνευμόνια των πολιτών του, έκθετα στη «νόμιμη», αδέσμευτη πίσσα; Γιατί να καταπιεστώ εγώ και να μην καπνίζω; Αφού σε 3 χρόνια δε θα ισχύει ο νόμος.

Επειδή ψηφίστηκε ο νόμος δεν σημαίνει ότι εφαρμόζεται.

Μήπως συνοδεύτηκε από καμιά επιθετική καμπάνια διαφήμισης στα κρατικά κανάλια με σκοπό να σοκάρει τους «Ελληνάρες» και κυρίως τα παιδιά και τους εφήβους (το 58% των μαθητών Λυκείου έχει καπνίσει τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του) που είναι επιρρεπείς στην δύναμη της εικόνας;

Μήπως συγκροτήθηκαν σοβαροί μηχανισμοί ελέγχου στα μαγαζιά που αν αναποδογυρίσεις τα βάζα με τα λουλούδια έχουν στάχτες και αποτσίγαρα μέσα;

Η  χώρα χρεοκοπεί. Ο κόσμος θέλει να ξεσκάσει! Τι κι αν άλλος  τόσος κόσμος «σκάει» διαχρονικά στην Ελλάδα, όταν βγαίνει για να  ξεσκάσει. Ποτό χωρίς τσιγάρο; Δε γίνεται! Έχουμε οικονομική κρίση, αν απαγορεύσουμε και το κάπνισμα θα γονατίσουμε. Το εφαρμόζουν δυο μαγαζιά και «χτυπάνε μύγες» καθώς τα ανταγωνιστικά μαγαζιά υποδέχονται με «ντουμάνια χαράς» τους δυσαρεστημένους θαμώνες των νομοταγών μαγαζιών. Στην Ελλάδα ο νόμος υπάρχει για να μην εφαρμόζεται. Όποιος ιδιοκτήτης τον εφαρμόζει είναι παράξενος ή απλά αλλοδαπός ιδιοκτήτης (μη εμποτισμένος από την ελληνική νοοτροπία).  Μα τι κάνεις; Στην Ελλάδα είμαστε…

Εδώ, υπάρχουν κρυφά δωματιάκια στα οποία με ή χωρίς άδεια από τη διεύθυνση των Νοσοκομείων, καπνίζουν (!!) οι γιατροί και οι νοσοκόμες. Εδώ, όταν οι βουλευτές επιδιώκουν να ηρεμήσουν στο εντευκτήριο της Βουλής, ανάβουν τσιγάρο για να ρουφήξουν λίγη χαλάρωση.

Όσοι δεν καπνίζουν τι κάνουν σ’ αυτή την χώρα;

Πληρώνουν με τα πνευμόνια τους και την φορολογία τους τα ιατρικά, νοσοκομειακά και φαρμακευτικά έξοδα όλων των θεριακλήδων που αρνούνται να δουν την πραγματικότητα:

600.000 άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο από τον καπνό των άλλων, οι 165.000 είναι νήπια. Εάν στους αριθμούς αυτούς προστεθούν οι θάνατοι 5,1 εκατομμυρίων ενεργών καπνιστών, το σύνολο φτάνει στους 5,7 εκατ. θανάτους το χρόνο.

Ο καπνός περιέχει περισσότερα από 4.000 προϊόντα, τα περισσότερα από τα οποία είναι τοξικά, και 40 καρκινογενείς ουσίες τις οποίες εισπνέει ο καπνιστής και οι γύρω του.
Οι καπνιστές νιώθουν κατατρεγμένοι, ζουν με την εντύπωση πως η ελευθερία τους περιφρονείται. Οι μη καπνιστές, μόλις νιώσουν τη μυρωδιά του καπνού, πιστεύουν κι αυτοί πως η ελευθερία τους δεν γίνεται σεβαστή.

Πρόκειται για την ελευθερία του καπνίζειν κατά της ελευθερίας να μην υφίστασαι διωγμό από τον καπνό! Είναι δύσκολο να υπάρξει συμβιβασμός εάν δεν υπάρχει υποτυπώδης σεβασμός, ευγένεια και μια φιλοσοφία του τύπου ζήσε και άσε και τους άλλους να ζήσουν.

Πέντε χρόνια και επτά προσπάθειες χρειάζεται κατά μέσο όρο ένας άνθρωπος για να σταματήσει τη βλαβερή έξη του καπνίσματος. Από έρευνα που έγινε σε 3.000 καπνιστές στη Βρετανία προκύπτει ότι οι περισσότεροι σταματούν το κάπνισμα κυρίως από φόβο για την υγεία τους. Το σταματούν επίσης επειδή πιστεύουν ότι με το κάπνισμα προκαλούν αποστροφή στον σύντροφό τους, επειδή δυσκολεύονται να αναπνεύσουν και επειδή δεν τους αρέσει να τους κρίνουν οι άλλοι αρνητικά.

Στην Ελλάδα δε μας ενδιαφέρουν οι ιατρικές έρευνες, η επιτυχημένη πολιτική κατά του καπνίσματος άλλων χωρών. Εν ολίγοις δεν βλέπουμε τι γίνεται έξω από το μαγαζί μας γιατί η ατμόσφαιρα έχει πολύ «καπνό». Εδώ, για να απαγορευτεί το κάπνισμα απαιτείται όσο ακριβώς χρόνος διαρκεί η βάναυση καταπάτηση των ατομικών δικαιώματων: μια αιωνιότητα και μια ημέρα.

Πηγή: aixmi.gr
Read More
Subscribe to: Posts (Atom)