Showing posts with label ιστορία. Show all posts

O Survivor της απάτης






Εκλέχθηκε υποσχόμενος να καταργήσει τα μνημόνια με ένα νόμο και ένα άρθρο, ταΐζοντας το τέρας του λαϊκισμού.
Προκάλεσε τεράστια ζημία στην οικονομία και την αξιοπιστία της χώρας με τους φθηνούς τσιτακισμούς και την απουσία στρατηγικού σχεδίου.
Δίχασε τους πολίτες με ένα κίβδηλο και έκνομο δημοψήφισμα καλλιεργώντας τον αντι-ευρωπαϊσμό.
Υπέγραψε 3ο μνημόνιο με επαχθείς όρους,  παραχωρώντας εθνική δημοσιονομική κυριαρχία και εκχωρώντας την δημόσια περιουσία για 99 χρόνια.
Σπατάλησε πολύτιμο κεφάλαιο πολιτικής συναίνεσης και απαξίωσε το ελληνικό τραπεζικό σύστημα.
Δεσμεύτηκε για 4ο μνημόνιο χωρίς να πάρει χρήματα αλλά συμφώνησε να  προ-νομοθετήσει μέτρα (3,6 δις)  δεσμεύοντας κατά πρωτοφανή τρόπο για το 2019 και το 2020 την όποια επόμενη κυβέρνηση, ενώ η ευθύνη της ύφεσης που προκαλεί η αβεβαιότητα από τις καθυστερήσεις της κυβέρνησής του, του ανήκει εξ ολοκλήρου.
Όσο κι αν προσπαθεί να παρατείνει την παραμονή του στην εξουσία, όσο κι αν μεταθέσει το βάρος της ευθύνης στους προηγούμενους και τους επόμενους η Ιστορία δεν θα τον δικαιώσει. Ανάμεσα στους προηγούμενους και τους επόμενους (που κουτοπόνηρα δέσμευσε), μεσολαβεί το διάστημα της δικής του διακυβέρνησης που έχει ένα κυρίαρχο χαρακτηριστικό:
Την προσωπική πολιτική επιβίωση εις βάρος του εθνικού συμφέροντος. Δεν είναι ο πρώτος και μάλλον δεν θα είναι ο τελευταίος Πρωθυπουργός που κοιτάει το δέντρο και όχι το δάσος. Eίναι μάλλον όμως ο πρώτος Πρωθυπουργός που κέρδισε πολλές μάχες (εντυπώσεων) κυρίως στο εσωτερικό αλλά έχασε τον «πόλεμο» για την χώρα του, σε μια κρίσιμη καμπή για τον τόπο.
Ακόμα κι αν διασωθεί τελικά πολιτικά, δεν θα μπορεί να αποδράσει από την πραγματικότητα. Η υπερεκτίμηση των δυνατοτήτων του πρόσθεσε ένα ακόμα οδυνηρό κεφάλαιο καταστροφής στην πολύπαθη μας Ιστορία. Πανωλεθρίαμβος.

«Το εθνικό μας καπέλο»


Πέρασε άλλος ένας ένδοξος εορτασμός της εθνικής μας παλιγγενεσίας. Τα νιάτα της χώρας παρέλασαν, ο στρατός σχημάτισε το αξιόμαχό του στους δρόμους, η πολιτική ηγεσία ευχήθηκε στο έθνος και υπογράμμισαν πόσο επίκαιρα είναι τα ιδανικά των ηρώων του ’21, ειδικά στην Ελλάδα της κρίσης.

Η κρίση είναι ένα «καπέλο», που ταιριάζει με όλα μας τα ρούχα. Με κοστούμια, με γραβάτες, με στολές, με τζιν, με κουρέλια, ακόμα και με φουστανέλες.

Στην εθνική μας ιστορία πάντα υπάρχει κάτι που μας «καπελώνει», που μας κάθεται στο σβέρκο. Ο ξένος ζυγός, το τουρκικό φέσι, οι βασιλιάδες, οι μεγάλες δυνάμεις, τα συμφέροντα και οι εθνικοί προδότες.

Το αυτί μας συνήθισε και η συνείδησή μας αποδέχτηκε να προτιμούμε τις ιστορίες από το να μελετούμε την Ιστορία.

Μας αρέσουν οι ηρωϊκές πράξεις, γιατί σφυρηλατούν τον ανυπότακτο εθνικό μας χαρακτήρα. Μας αρέσουν οι οριακές καταστάσεις και τα δραματικά διλήμματα. Λατρεύουμε να ακούμε για παρασκηνιακές διαβουλεύσεις, δολοπλοκίες και αδιέξοδα. Δοξάζουμε τους τίμιους αγώνες, αλλά έχουμε μια ροπή στην διχόνοια και τον κατακερματισμό. Δεν αναλύουμε τα αίτια για να μην διδαχτούμε από τα λάθη των άλλων. Συνήθως αποδίδεται στις ιστορίες σαν γραφικότητα και λάθη του παρελθόντος. Αλλά σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι σύμπτωση.

Η παντελής απουσία ουσιαστικής μελέτης της Ιστορίας της χώρας και των χαρακτηριστικών του λαού μας οδηγεί εδώ και 190 χρόνια σε λανθασμένους χειρισμούς που σχηματίζουν ένα γαλανόλευκο μωσαϊκό από εθνικές αναδιπλώσεις. Αναμφισβήτητα ο αγώνας για ανεξαρτησία και ελευθερία υπήρξε μνημειώδης. Η Ελληνικότητα διασώθηκε, επιβίωσε και κατά καιρούς γνώρισε δόξες μέσα στον 20ο αιώνα. Είναι, όμως, λίγες οι στιγμές.

Ποτέ δεν συζητήσαμε δημόσια τι είδους κοινωνία θέλουμε. Ποτέ δεν βάλαμε και δεν τηρήσαμε κανόνες, γιατί η τουρκοκρατία μας άφησε συμπλέγματα. Πάντα μιμούμασταν, αναπαράγαμε καθυστερημένα και επαναπαυόμασταν. Ποτέ δεν εδραιώθηκε στη χώρα η κουλτούρα της συνεργασίας, η κοινή λογική και η επιδίωξη ενός κοινού στόχου. Δεν έχουμε μάθει να λειτουργούμε από κοινού, να συναποφασίζουμε και να συνυπάρχουμε σε καιρούς ειρήνης. Δεν φροντίσαμε ποτέ να χτίσουμε στέρεες βάσεις υποκινούμενοι από αγνό πατριωτισμό. Δηλαδή, ανάληψη ατομικής και κοινωνικής ευθύνης.

Κινηθήκαμε μόνο από ιδιοτέλεια και από διάθεση εξόντωσης του εσωτερικού μας εχθρού, αδιαφορώντας για την Πολιτεία μας. Ο κοινός τόπος είναι παραδομένος στον φαύλο κύκλο της βίας, που ασκείται από τους κυβερνώντες στους πολίτες και από τις μειοψηφίες στους συμπολίτες τους. Στις μέρες μας, ο πολιτικός διάλογος ασχολείται με το γιαούρτι πολύ περισσότερο από την ανεργία ή την ανταγωνιστικότητα των ελληνικών πανεπιστημίων.

Κι αν η γενιά του ’21 μας ελευθέρωσε, σήμερα μια άλλη γενιά Ελλήνων, εκμεταλλευόμενη το αγαθό της ελευθερίας και της μακροβιότερης στη σύγχρονη ιστορία ειρηνικής διαβίωσης, συμπλήρωσε τον κύκλο της Ιστορίας, σχηματίζοντας ένα ολοστρόγγυλο μηδενικό.

Δυστυχώς, ούτε και σήμερα οι ηγέτες της χώρας μπορούν να σχεδιάσουν το μέλλον της χώρας από κοινού, απόδειξη ότι οι Έλληνες είναι άξιοι των προγόνων και της μοίρας τους. Πάλι βιάζουν τις καταστάσεις, συνθλίβουν τον ανθρώπινο παράγοντα, επιβάλλουν αναγκαίες αλλαγές με πρόχειρο τρόπο, σε μια χώρα που αρνείται να αλλάξει, γιατί είμαστε ιστορικά αγράμματοι και κοινωνικά υποανάπτυκτοι.

Άλλη μια λαμπρή εθνική στιγμή ταπείνωσης, στις Μεγάλες Δυνάμεις του σήμερα.

Τελικά το «καπέλο» μας πάει πολύ.

Χρόνια μας πολλά!

Πηγή: aixmi.gr

«Η Ιαπωνία μέσα μου»


Η συντριβή του ανθρώπινου πολιτισμού από την αστείρευτη μανία της φύσης είναι συστατικό στοιχείο της παγκόσμιας ιστορίας. Κάποιοι χάνονται ακαριαία, κάποιοι ζουν τον τρόμο και φεύγουν, κάποιοι μένουν πίσω συντετριμμένοι γι’ αυτά που δεν πρόλαβαν να πουν, κάποιοι στην άλλη άκρη της γης θρηνούν για ανθρώπους που δεν γνώρισαν ποτέ.

Είναι οι ίδιοι που μαλώνουν με τις οικογένειές τους, που δεν μιλούν με φίλους, συγγενείς, συναδέλφους για κάποια παρεξήγηση, που πατούν επί πτωμάτων για να αναδειχθούν, που προτάσσουν μόνο τον υλικό ευδαιμονισμό και την περιουσία τους, που διψούν για εξουσία και δύναμη και που, υποκριτικά σε κάθε δυσκολία, επικαλούνται τα θεία και τον ιερό σκοπό που μόνο αυτοί υπηρετούν.

Ποιες είναι, όμως, εκείνες οι στιγμές που μας κάνουν να «παγώνουμε», να νιώθουμε αδύναμοι, μικροί και τιποτένιοι;

Για πολλούς ανθρώπους το πάγωμα του χρόνου είναι μια σχετική έννοια. Όμως, η ζωή όλων μας έχει κάποιους τέτοιους μικρούς σταθμούς που αναγκαστικά αποσυρόμαστε, γιατί κάτι «σπάει μέσα μας». Όποιος λέει ότι δεν το έχει νιώσει, ψεύδεται στον ίδιο του τον εαυτό. Κανείς δεν ξέρει εμάς καλύτερα από εμάς.

Στον πιο ισχυρό άνθρωπο της ανθρώπινης ιστορίας, στον πιο πετυχημένο, ακόμα και σ’ αυτόν που εναγωνίως προσπαθεί να πείσει το περιβάλλον του ότι είναι ευτυχισμένος, υπάρχει μια σκοτεινή πλευρά, που άλλος την κρύβει καλά, άλλος καλύτερα κι άλλος καθόλου. Η ρωγμή της αδυναμίας είναι σύμφυτη στην ανθρώπινη φύση. Ακριβώς γιατί ό,τι κι αν έχουμε κατακτήσει, ό,τι κι αν έχουμε πετύχει, όση εξουσία κι αν έχουμε καταπιεί, όση αναγνώριση κι αν έχουμε γευτεί, όσο καλά κι αν έχουμε περάσει, δεν πρέπει να υπερεκτιμούμε τις δυνατότητες μας.

Αν συνειδητοποιήσουμε το τρωτό της ύπαρξης μας, την υποταγή μας στις ορέξεις της φύσης και το σύντομο της διαδρομής του καθενός από εμάς, τότε μόνο θα μπορέσουμε να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, καλύτεροι συνάνθρωποι.

Δυστυχώς, μόνο δυσάρεστες στιγμές μας επαναφέρουν στη θέση μας. Η αφορμή για να γράψω αυτό το άρθρο δεν αποτελεί εξαίρεση. Η στιγμή της εσωτερικής επανεκκίνησης είναι πολύ λυτρωτική, γιατί καταλαβαίνεις πόσο έσφαλες και πόσο επιπόλαια αντιλαμβάνεσαι το δώρο της ζωής.

Ίσως είναι αμπελοφιλοσοφία της στιγμής, αλλά ο σεισμός των 8,9 Ρίχτερ στην Ιαπωνία και οι εικόνες βιβλικής καταστροφής τέτοια συναισθήματα μου προκάλεσαν. Παρακολουθείς αμίλητος, λυπάσαι κι εύχεσαι να μη σου συμβεί εσένα ποτέ κάτι τέτοιο. Κι αυτό μέσα στην ανθρώπινη φύση είναι.

Η περισυλλογή διαρκεί από λεπτά μέχρι μέρες. Μπορεί σε κάποιους η περισυλλογή να μην συνέβη καν.

Προτού ξαναβουτήξουμε στην καθημερινότητα και γίνουμε καλοί ή κακοί άνθρωποι, τυχεροί ή άτυχοι, ηθικοί και ανήθικοι, ας κάνουμε μια στάση στα «pits» στη διαδρομή του καθενός από εμάς.

Δεν χρειάζεται να βιώνουμε τον πόνο από κοντά ή από μακριά για να αντιληφθούμε ότι είμαστε άνθρωποι. Τρωτοί, ευάλωτοι και αναλώσιμοι.

Ας το έχουμε όχι στο πίσω μέρος του μυαλού μας, αλλά λίγο πιο μπροστά. Κάπου εκεί κοντά στον ορισμό της ευτυχίας που προσδοκά ο καθένας για τον εαυτό του.

Η ανθρωπιά μας αποτιμάται καθημερινά. Γιατί έχουμε την τύχη να ζούμε. Σκεφτείτε τους Ιάπωνες συνανθρώπους μας που είδαν τόσο απότομα να έρχεται το τέλος γι’ αυτούς και εκτιμήστε αυτά που έχετε. Ας παραμερίζουμε πιο συχνά τα πάθη που μας κυριεύουν και ας σκεφτόμαστε πιο καθαρά.

Πηγή: aixmi.gr