Showing posts with label δικαιώματα. Show all posts

Σταύρος Τσακυράκης: "Ο Μετρονόμος"



Είναι πολύ οδυνηρό να γράφεις οτιδήποτε για τον Σταύρο Τσακυράκη. Το περιεχόμενο δεν είναι ποτέ πλήρες και το επιστημονικό πλαίσιο θαρρείς ότι υπάρχει μόνο για να αμφισβητείται. Αυτό από μόνο του είναι λυτρωτικό γιατί σε απελευθερώνει από δογματισμούς, αφορισμούς και την ψευδαίσθηση της μοναδικής αλήθειας. Από την άλλη μεριά, η αναμέτρηση με το σκωπτικό του ύφος και το καλοδουλεμένο χιούμορ του πάντα σε έφερνε σε μια αμηχανία: μην έχεις μόλις ξεστομίσει καμία χοντρή «κοτσάνα».
Ο «κ. Καθηγητής» είχε την εδραία πεποίθηση ότι στη φιλελεύθερη δημοκρατία δεν υπάρχει μία και μοναδική ορθή αλήθεια. Πίστευε στη δύναμη του ορθού λόγου αλλά, όπως έλεγε, οι αφορισμοί δεν ωφελούν. Όταν έρχεσαι όμως αντιμέτωπος με μη παραδεκτές «αλήθειες» οφείλεις να τις ερμηνεύεις. Πρέπει και να τις αποδομείς γιατί μόνο έτσι υπηρετείς την δικαιοσύνη, ενισχύεις τους θεσμούς και το κράτος δικαίου.
Ένας ακέραιος άνθρωπος που δεν συμβιβάστηκε, προϊόντος του χρόνου, καθώς διέθετε ένα σπάνιο αξιακό φορτίο. Ένας διακεκριμένος καθηγητής που γινόταν μαθητής, όταν άκουγε τους φοιτητές του. Μια «αμετακίνητη» προσωπικότητα που διέθετε τη σπάνια αρετή να προσαρμόζεται και να εξελίσσεται, ανταποκρινόμενος στις προκλήσεις και τις αλλαγές της σύγχρονης εποχής. Όλη του η ζωή έμοιαζε να ισορροπεί πάντα στο τεντωμένο σκοινί της «αρχής της αναλογικότητας» που τόσο πιστά διακονούσε.
Γνήσια προοδευτικός και ανεπιτήδευτα αντι-λαϊκιστής, υπερασπίστηκε με τη σπάνια στάση ζωής του αλλά και ως καθηγητής Συνταγματικού δικαίου τη δημοκρατική αρχή, την ελευθερία της έκφρασης, τα ατομικά δικαιώματα και επηρέασε βαθιά πολλές γενιές νομικών και όχι μόνον.
Σωστά έχει επισημανθεί από φοιτητές του ότι δίδασκε ακόμη και με τη σιωπή του, το βλέμμα του, το μειδίαμά του. Μας έμαθε όλους να συνυπάρχουμε ακόμη κι αν διαφωνούμε έντονα μεταξύ μας. 
«Τα δικαιώματα απορρέουν από μια αντίληψη δικαιοσύνης, δεν έχουμε κάποιο πάροχο», είπε στην τελευταία του πανεπιστημιακή διάλεξη, σε μια ωραία στιγμή αντιπαράθεσης επιχειρημάτων με τους συναδέλφους του στη Νομική.
Ένα χρόνο μετά τον θάνατό του, δημοσιεύεται ένα βιβλίο με τίτλο την αγαπημένη του φράση: «Η ουσία της πολιτικής είναι η δικαιοσύνη» που περιλαμβάνει τις δημόσιες παρεμβάσεις του για όλα όσα τον απασχολούσαν. Σε μια εποχή που η κρίση της φιλελεύθερης δημοκρατίας εκδηλώνεται πρωτίστως ως κρίση του δημοσίου λόγου, ανέκαθεν αντιλαμβανόμουν τις παρεμβάσεις του ως τον «μετρονόμο» της Δημοκρατίας μας. Ο Σταύρος Τσακυράκης δεν κρύφτηκε ποτέ και με τις καίριες παρεμβάσεις του κρατούσε το τέμπο, όπως η συσκευή που χρησιμοποιείται για τη ρυθμική μέτρηση μιας μουσικής σύνθεσης.
Αλήθεια, σε μια εποχή που κυριαρχεί παντού η αμετροέπεια, πόσο πολύ λείπει αυτός ο  «μετρονόμος»; Ευτυχώς, οι ιδέες του θα είναι για πάντα εδώ.
Υ.Γ. Να με συγχωρέσουν οι οικείοι του για το προσωπικό ύφος. Δεν τον γνώριζα πολύ, αλλά είχα την τιμή να συνεργαστώ μαζί του κι αυτό ήταν αρκετό για να τον εκτιμήσω βαθύτατα.

www.athensvoice.gr
Read More

«Θεσμικό μπλακ άουτ προ των πυλών»






Στη Δημοκρατία κανένας δεν είναι υπεράνω κριτικής. Ούτε η δικαστική εξουσία. Οι δικαστές υπόκεινται κι αυτοί στην κριτική, όπως και οι υπόλοιποι φορείς της εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας κατά την άσκηση των καθηκόντων τους. Γιατί κι αυτοί εκδίδουν λανθασμένες αποφάσεις κατά καιρούς, γι' αυτό προβλέπονται τα ένδικα μέσα άλλωστε.
Υπό το πρίσμα αυτό ακόμα και μια φορτισμένη δήλωση υπουργού ή μια επιθετική ανάρτηση κυβερνητικού βουλευτή για οποιαδήποτε δικαστική υπόθεση δεν συνιστά από μόνη της, απειλή για τη Δικαιοσύνη. Η πολιτική εξουσία έχει δικαίωμα να κρίνει τη Δικαιοσύνη. Όπως και η Δικαιοσύνη διατηρεί, εκ του Συντάγματος, το δικαίωμα να ορθώνει «θεσμικά εμπόδια» στην υπέρβαση εξουσίας που πολύ συχνά οι κυβερνήσεις υποπίπτουν. Αυτή είναι η βαλβίδα ασφαλείας, στις δυτικές δημοκρατίες, που προστατεύει τα δικαιώματα των πολιτών.
Κάθε δημοκράτης πολίτης αυτής της χώρας εντούτοις πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι υπάρχει όριο στην άσκηση της κριτικής είτε είσαι Πρωθυπουργός αυτής της χώρας είτε κάποιος που μόλις ενηλικιώθηκε. Το μέτρο της κριτικής από την εκτελεστική εξουσία μπορεί μόλις να εφάπτεται στο περίβλημα του ζωτικού χώρου της ανεξαρτησίας της δικαστικής εξουσίας.
Όταν η κριτική μετατρέπεται σε ευθεία αμφισβήτηση της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης, τότε ο θεμελιώδης κανόνας λειτουργίας του δημοκρατικού πολιτεύματος δεν λειτουργεί. Κάθε μέρα που περνά η Δημοκρατία στη χώρα υποχωρεί. Βρισκόμαστε ενόψει θεσμικού μπλακ άουτ.
Η δημοκρατία έχει κανόνες για να διασφαλίζονται οι ελευθερίες των πολιτών και η αρμονική συνύπαρξη. Δυστυχώς η πραγματικότητα που εκδηλώνεται είναι ανησυχητική.
Σε πάρα πολλούς από το σημερινό κυβερνητικό σχήμα δεν αρέσουν οι κανόνες της αστικής δημοκρατίας.
Δεν έχουν μέτρο ούτε στη στοχοποίηση, ούτε στο μίσος, ούτε στη βία, ούτε στο διχασμό, ούτε στη συνωμοσιολογία. Έχουν τόσα πολιτικά, ηθικά και πραγματικά αδιέξοδα να διαχειριστούν που η κατασκευή εξωτερικών και εσωτερικών εχθρών έχει καταντήσει καθημερινή αναγκαιότητα για τον πολιτικό αυτοπροσδιορισμό τους. Σε αμηχανία, θαρρώ πως βρίσκεται η πλειοψηφία όσων ψήφισαν «αριστερά» και όχι «εθνολαϊκιστική ακροδεξιά αριστερά».
Η δεύτερη απαραίτητη φάση για την παραμονή στην εξουσία περιλαμβάνει την αναβάθμιση του λαϊκισμού σε «απολυταρχικό λαϊκισμό» (πρότυπο Erdogan;).
Μπορεί οι επιθέσεις και οι απειλές των κυβερνητικών στελεχών κατά των δικαστών, προεξέχοντος του Πρωθυπουργού, να δημιουργούν κλίμα τρομοκράτησης των δικαστών αλλά δεν παύουν να είναι μόνο λόγια αυταρχισμού για καφενειακή κατανάλωση.
Σημειολογικά, το μήνυμα που έστειλε ο Πρωθυπουργός στη δικαστική εξουσία με το διορισμό της πρώην Πρόεδρου του Αρείου Πάγου  και υπηρεσιακού Πρωθυπουργού στο γραφείο του, αμέσως μετά την συνταξιοδότηση της είναι απείρως πιο ισχυρό και πιο επικίνδυνο.
Στο πρόσωπο της κ. Θάνου η Δικαιοσύνη -ένας ανεξάρτητος θεσμός- «υπαλληλοποιήθηκε» στην πολιτική εξουσία. Έργο της, η εξόντωση λοιπών «θεσμικών εμποδίων» (;).
Αυτό που ξεκίνησε ως έφοδος στη Δημόσια Διοίκηση (το έχουμε ξαναδεί το «έργο» από προηγούμενες κυβερνήσεις) συνεχίζεται ως έλεγχος των ΜΜΕ και της ελευθεροτυπίας και κορυφώνεται με την ποδηγέτηση και την πολιτικοποίηση της Δικαιοσύνης. Όποιος πολιτικός, θεσμικός παράγοντας, δημοσιογράφος βρεθεί στο διάβα αυτής της κυβέρνησης, «ισοπεδώνεται» με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο.
Εσχάτως, επιχειρούν να ξεπληρώσουν ληγμένα γραμμάτια «αριστεροσύνης» σε πρώην συντρόφους τους, στην πλάτη μιας νεαρής κοπέλας.
Από την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης ενδέχεται να κριθεί το μέλλον αυτής της κυβέρνησης. Το ξέρουν κι αυτοί αλλά το ξέρουμε κι εμείς.
Read More

Αποτέφρωση νεκρών, μια «καμένη» υπόθεση


Στην Ελλάδα η αναγνώριση του δικαιώματος της αποτέφρωσης των νεκρών καθιερώθηκε με το νόμο 3448/2006, άρθ. 35, μόλις το Μάρτη του 2006 κατόπιν διακομματικής υποστήριξης (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΝ).

Έξι χρόνια μετά, το 2012, λόγω έλλειψης αποτεφρωτηρίου, η εκπλήρωση της τελικής αυτοδιάθεσης του σώματος όσων το επιθυμούν να γίνει δια της αποτέφρωσης δεν μπορεί να λάβει χώρα σε ελληνικό έδαφος. Αναγκαστικά πρέπει να μεταφέρεται εκτός Ελλάδας, συνήθως στη Βουλγαρία (περίπτωση της συζύγου του κ. Μπουτάρη) ή στην Ουγγαρία.

Η αποτέφρωση νεκρών στη Γαλλία επιτρέπεται από το 1887. Στη Γερμανία με νόμο του 1934. Στην Ισπανία το θέμα ρυθμίστηκε το 1945 με τον νόμο περί θρησκευτικής ελευθερίας. Στη Βρετανία επιτρέπεται η αποτέφρωση των νεκρών με δικαστική απόφαση από το 1884.

Στις 28.11.2011, το Δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Μαρκόπουλου Αττικής υπερψήφισε ομόφωνα την πρόταση χωροθέτησης κέντρου αποτέφρωσης νεκρών στο Μαρκόπουλο. Η απόφαση του Δήμου, έστω και αν ήταν η απλή εφαρμογή ενός νόμου που εδώ και έξι χρόνια έχει ψηφιστεί από την Βουλή και μάλιστα διακομματικά, αποδείχθηκε «πολύ ευρωπαϊκή» για να είναι «ελληνική».

Η κατασκευή του Κέντρου Αποτέφρωσης Νεκρών (ΚΑΝ) βασίστηκε στο εξής διπλό σκεπτικό: Με την αποτέφρωση, αφενός κατοχυρώνεται στην πράξη ένα ατομικό δικαίωμα -κυρίως των ετερόθρησκων πολιτών- για την τελική αυτοδιάθεση του σώματός τους και  αφετέρου,  ο Δήμος προσπορίζεται οικονομικό όφελος, μιας και από την κατασκευή του αποτεφρωτηρίου θα προέκυπταν έσοδα 300-500 χιλιάδων ευρώ ετησίως.

Τρεις μήνες μετά την ΟΜΟΦΩΝΗ απόφασή του, το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Μαρκόπουλου στις 29.2.12 υπαναχώρησε και  σε μια επεισοδιακή συνεδρίαση καταψήφισε την κατασκευή του Κέντρου Αποτέφρωσης Νεκρών στο Μαρκόπουλο Αττικής.

Κάτοικοι επικαλέστηκαν την υποβάθμιση της περιοχής, περιβαλλοντολόγοι διατύπωσαν την άποψη ότι η καύση σορών που είχαν σφραγίσματα στα δόντια τους, θα επιβάρυνε την ατμόσφαιρα της περιοχής πάνω από τα επιτρεπτά όρια (!!) και πλήθος «πιστών» διαδήλωσαν υπέρ του δόγματος της εκκλησίας το όποιο φρόντισε να διαφεντέψει πρώτος ο Μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος, ήδη από τις 11 Δεκεμβρίου του 2011, με σχετική εγκύκλιό του. Εκεί γινόταν αναφορά στις «αμφίβολες επενδύσεις» και στην «περιφρόνηση της εκκλησιαστικής παράδοσης». Μάλιστα, κατόπιν αυτής της εγκυκλίου, οι ιερείς δήλωσαν άρνηση να τελέσουν την εξόδιο ακολουθία σε όποιον επιλέξει την αποτέφρωση.

Το 2010 η Εκκλησίας της Ελλάδας σε δήλωση για την αποτέφρωση των νεκρών, είχε τονίσει ότι για τους Ορθοδόξους Χριστιανούς η Εκκλησία γνωρίζει και συνιστά ως μοναδικό τρόπο αποσυνθέσεως του νεκρού σώματος την ταφή. Η Εκκλησία, όμως, δεν έχει αντίρρηση για την καύση των νεκρών για τους ετεροδόξους και ετερόθρησκους και το σχετικό ζήτημα θα επαφίεται στην ευχέρεια των κατά τόπων Mητροπολιτών.

Το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα στην αυτοδιάθεση εμπεριέχει και το δικαίωμα κάθε πολίτη μιας χώρας της ΕΕ να διαθέσει μετά θάνατον το σώμα του, σύμφωνα με τις ιδεολογικές του αξίες και τα θρησκευτικά του πιστεύω, τονίζει η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου.

Στην «πυρά», λοιπόν, τα δικαιώματα και οι νόμοι  της Βουλής στην ελληνική Πολιτεία, που φαίνεται να διατηρεί επάξια τον «τιμητικό» τίτλο που κάποιοι της αποδίδουν ως «το Ιράν της Ευρώπης». Ευρωπαϊκή δημοκρατική χώρα με θεοκρατικό καθεστώς.

Ευτυχώς, όμως, νεκροί και «πιστοί» «δεδικαίωνται».

Πηγή: aixmi.gr
Read More

«Έτσι Χασάν; Κανονικά και με το νόμο!»


Όταν μια χώρα βρίσκεται στο επίκεντρο μιας οικονομικής κρίσης είναι λογικό το μέτρο στάθμισης των αναγκών του λαού να έχει χαρακτήρα καθαρά εθνικό, πατριωτικό. Στην Ελλάδα η κατακόρυφη πτώση της αξιοπιστίας των κομμάτων, της πολιτικής και των πολιτικών είναι απόρροια της οικονομικής κρίσης και της ολοφάνερης αποτυχίας των κυρίαρχων επιλογών.

Οι χρόνιες ελληνικές παθογένειες και η ξεκάθαρη αποτυχία του έως τώρα ευρωπαϊκού μοντέλου ανάπτυξης μας οδηγούν σε οικονομική χρεοκοπία. Οι αλλαγές που μας επιβάλλουν οι υπερεθνικοί οργανισμοί στους οποίους χρωστάμε νοθεύουν την κρίση μας για τις αιτίες του προβλήματος.

Για την εδώ και χρόνια ηθική χρεοκοπία της ελληνικής κοινωνίας ούτε λόγος. Οι εξελίξεις δεν μας αφήνουν το περιθώριο να σκεφτούμε. Ευτυχώς ή δυστυχώς λειτουργεί ως «ξυπνητήρι» ο τρίτος πόλος των εξουσιών, η Δικαστική Εξουσία που αποτελεί ή τουλάχιστον έπρεπε να αποτελεί τον θεματοφύλακα της ηθικής και των αξιών που οφείλουν να διαπνέουν την ελληνική κοινωνία. Το περί δικαίου κοινό αίσθημα.

Η απόφαση του Δ΄ Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας ήρθε να επικυρώσει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο τον συντηρητισμό και τον κλειστό, οπισθοδρομικό χαρακτήρα τμήματος της ελληνικής κοινωνίας. Δεν θα έπρεπε να μας προκαλεί εντύπωση ότι στον κύκλο των ανώτερων δικαστικών και πνευματικών ταγών αυτής της χώρας, εμφιλοχωρούν απόψεις περί φυλετικής καθαρότητας και δικαίου του αίματος.

Ο μέτοικος, «καθαρόαιμη» ελληνική έννοια, ζούσε και δραστηριοποιούνταν στην Αρχαία Αθήνα αλλά πολιτικά δικαιώματα του χορηγούνταν μόνο σε ειδικές περιπτώσεις κατά τις οποίες πρόσφερε σημαντικές υπηρεσίες στην πόλη και μπορούσε να γίνει ισοτελής, αλλά όχι πολίτης.

Ο νομικός ορισμός του μετοίκου άλλαζε συχνά στην ιστορία του αθηναϊκού πολιτεύματος ανάλογα με τις μεταρρυθμίσεις στη νομοθεσία πολιτογράφησης (ο Σόλων διεύρυνε το πολιτικό σώμα, ο Περικλής το περιέκοψε). Το καθεστώς του πολίτη στην αρχαία Αθήνα ήταν παραδοσιακά θέμα καταγωγής και όχι τόπου γέννησης ή διαμονής. Ένας μετανάστης και οι απόγονοί του δεν γίνονταν ποτέ πολίτες αν δεν αποφάσιζε η πόλη να τους δώσει αυτό το καθεστώς.

Το ερώτημα είναι αν η Δημοκρατία, στη χώρα που την γέννησε, εξελίσσεται έστω και με καθυστέρηση ή βαδίζει ολοταχώς προς τα πίσω. Εύχομαι την απάντηση της ελληνικής κοινωνίας στον κάθε νόμιμο Χασάν που ζει ανάμεσά μας να την δώσει εμφαντικά η Ολομέλεια του ΣτΕ, κανονικά και με το νόμο! Τόσο για να διασφαλίσει τα πολιτικά δικαιώματα των «μη καθαρόαιμων» όσο και το κύρος της Ελληνικής Δικαιοσύνης.

Πηγή: aixmi.gr
Read More
Subscribe to: Posts (Atom)