Showing posts with label βία. Show all posts

"Δεν μπορώ να ανασάνω"



2014
Στις 17 Ιουλίου 2014 στη Νέα Υόρκη αστυνομικοί έριξαν βίαια στο έδαφος και ακινητοποίησαν τον 43χρονο μαύρο Έρικ Γκάρνερ, με την υποψία ότι πουλούσε λαθραία τσιγάρα. Ο παχύσαρκος, ασθματικός Γκάρνερ, που αντιστάθηκε στη σύλληψη αλλά δεν οπλοφορούσε, έχασε τις αισθήσεις του και λίγο αργότερα ξεψύχησε. Το ερασιτεχνικό βίντεο της σύλληψης του Γκάρνερ, έκανε τον γύρο του κόσμου. Ακούγεται καθαρά ο Γκάρνερ, πατέρας έξι παιδιών, να ψελλίζει: «Δεν μπορώ να ανασάνω».

Στις 9 Αυγούστου του 2014, ο 18χρονος Μάικλ Μπράουν, ο οποίος ήταν άοπλος και είχε σηκώσει τα χέρια ψηλά, πυροβολήθηκε από αστυνομικό στο Φέργκιουσον του Μιζούρι, σύμφωνα με μαρτυρία. Οι αρχές υποστήριξαν ότι είχε επιτεθεί σε αστυνομικό και προσπάθησε να του κλέψει το όπλο. Ο θάνατος του Μάικλ Μπράουν πυροδότησε μεγάλες ταραχές στο μικρό προάστιο του Σεντ Λούις, όπου ζει κατά πλειοψηφία πληθυσμός αφροαμερικανών, αλλά όπου σχεδόν όλοι οι αστυνομικοί είναι λευκοί.

Τον Νοέμβριο του 2014, ο 28χρονος λευκός αστυνομικός Ντάρεν Ουίλσον ο οποίος προκάλεσε την έκρηξη οργής και βίας στο Φέργκιουσον του Μιζούρι με τη δολοφονία του αφροαμερικανού, παραιτήθηκε από το αστυνομικό σώμα. Ωστόσο με απόφαση ενός σώματος ενόρκων απαλλάχθηκε από τις κατηγορίες και δεν του ασκήθηκε ποινική δίωξη. Η απόφαση προκάλεσε συγκλονιστικές ταραχές και οδομαχίες. Ο θάνατος των Γκάρνερ και Μπράουν οδήγησε στην ανάδυση του κινήματος “Black Lives Matter” στις ΗΠΑ.

2015
Ο Φάρελ Ουίλιαμς στην 57η τελετή των βραβείων Grammy ερμήνευσε το γνωστό τραγούδι του "Happy" συνοδευόμενος από χορευτές που φορούσαν φούτερ με κουκούλες και σήκωναν «ψηλά τα χέρια» κατά τη διάρκεια της τελετής, σε μία αναφορά στη βία κατά των μαύρων θυμάτων της αστυνομικής βίας.

2016
Τον Σεπτέμβριο του 2016 ο Colin Kaepernick, αστέρας του αμερικανικού φούτμπολ, αποφάσισε να γονατίσει διαμαρτυρόμενος για την αστυνομική βία, κατά τη διάρκεια της ανάκρουσης του εθνικού ύμνου των ΗΠΑ. «Δεν πρόκειται να σταθώ όρθιος και να κοιτάξω με υπερηφάνεια τη σημαία μιας χώρας που καταπιέζει τους μαύρους και τους έγχρωμους ανθρώπους. Για μένα το θέμα είναι μεγαλύτερο από το ποδόσφαιρο και θα ήταν εγωιστικό από πλευράς μου να κάνω πως δεν βλέπω. Υπάρχουν πτώματα στους δρόμους και άνθρωποι παίρνουν άδεια μετ΄ αποδοχών και αθωώνονται για φόνο» ανέφερε ο γνωστός αθλητής για την ενέργειά του.

2018
H Nike επιλέγει τον Kaepernick ως το κεντρικό πρόσωπο για τα 30 χρόνια της καμπάνιας «Just Do It». Η σύνδεση του κεντρικού σλόγκαν της Nike με την ιστορία του Kaepernick είναι σαφής. Η λεζάντα που επέλεξαν η εταιρεία και ο αθλητής για τη συνεργασία τους γράφει: «Believe in something. Εven if it means sacrificing everything».

2019
Το 2019 η διοικητική δικαστής Ρόζμαρι Μαλντονάντο που ανέλαβε την υπόθεση Γκάρνερ του 2014 στη Νέα Υόρκη, με μια εισήγηση 46 σελίδων, εκτίμησε ότι ο αστυνομικός Ντάνιελ Πανταλίο που σκότωσε τον Έρικ Γκάρνερ, έδωσε «μη ευλογοφανείς και ψευδείς» εξηγήσεις. Παράλληλα, χαρακτήρισε «μη αξιόπιστες» τις μαρτυρίες των συναδέλφων του. Το αποτέλεσμα της εσωτερικής έρευνας οδήγησε στην απόλυση του Παντάλιο από το αστυνομικό σώμα, πέντε χρόνια μετά τον θάνατο του Γκάρνερ.


Τι κοινό έχουν οι ανθρωποκτονίες των Γκάρνερ και Μπράουν; Την μη άσκηση ποινικής δίωξης των φυσικών αυτουργών για ανθρωποκτονία!

Το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ αποφάσισε να μην ασκήσει ποινική δίωξη σε βάρος του κατηγορούμενου αστυνομικού, για τον θάνατο του Γκάρνερ. Η εκτενής έρευνα δεν κατέληξε στο «να καθορίσει οριστικά εάν ο αστυνομικός με δόλο υιοθέτησε ανάρμοστη συμπεριφορά, ένα άκρως "απαραίτητο στοιχείο" για την άσκηση ποινικών διώξεων».

Το «Δεν μπορώ να ανασάνω» δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός, αλλά αποτελεί μέρος ενός φαύλου κύκλου κοινωνικής, οικονομικής και νομικής αδικίας.

2020
Οι τέσσερις αστυνομικοί που εμπλέκονται στην υπόθεση του Τζόρτζ Φλόιντ, πατέρα δύο παιδιών, που κατέληξε κατά τη διάρκεια βίαιης σύλληψης του στη Μινεσότα, αποπέμφθηκαν την Τρίτη 26 Μαΐου από το σώμα, αλλά παραμένουν ελεύθεροι όσο παραμένει ανοικτή η έρευνα. Η αστυνομία φέρεται να έχει στοιχεία ότι ο Φλόιντ προσπάθησε να περάσει για αληθινό ένα πλαστό χαρτονόμισμα των 20 δολαρίων σε εστιατόριο και αντιστάθηκε στη σύλληψη.

Το βίντεο της σύλληψης του Φλόιντ, το οποίο τράβηξε περαστικός, δείχνει έναν αστυνομικό να τον ακινητοποιεί στο έδαφος και να κρατά επί αρκετά λεπτά το γόνατό του πάνω στον λαιμό του. Ο Φλόιντ ακούγεται να λέει: «Δεν μπορώ να αναπνεύσω», όμως ο λευκός αστυνομικός του απαντά να παραμείνει ήρεμος. Μετά από πολύ λίγο, ο Φλόιντ παύει να κινείται και μοιάζει να έχει χάσει τις αισθήσεις του.

Χωρίς το βίντεο που αναρτήθηκε σε ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης, οι αστυνομικοί «θα είχαν παρουσιάσει μια ψευδή εκδοχή των γεγονότων και θα είχαν κρύψει την υπόθεση κάτω από το χαλί», κατήγγειλε ο Μπέντζαμιν Κραμπ, δικηγόρος της οικογένειας του θανόντος. Η οικογένεια του Τζορτζ Φλόιντ ζήτησε να απαγγελθούν κατηγορίες για ανθρωποκτονία εναντίον τους.

Ο σταρ του NBA Λεμπρόν Τζέιμς ανήρτησε στο Instagram μια φωτογραφία του Κόλιν Κέπερνικ, γονατισμένου, και μία του Τζορτζ Φλόιντ ακινητοποιημένου στο έδαφος με τη λεζάντα: «Να γιατί. Καταλαβαίνετε ΤΩΡΑ; Ή εξακολουθεί να σας μπερδεύει;».

Μισό αιώνα και πλέον από τον χαμό του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, και παρά την κατοχύρωση ατομικών δικαιωμάτων, την εκλογή μαύρου Προέδρου, η παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Αφροαμερικανών και η άσκηση ακραίας αστυνομικής βίας εις βάρος τους παραμένει σημαντικό πρόβλημα στις ΗΠΑ. Ακόμη κι αν οι ίδιοι οι Αμερικανοί δεν το παραδέχονται, οι διακρίσεις και οι διώξεις ει βάρος του μαύρου πληθυσμού συναρτώνται άμεσα με την ποιότητα της −υποτίθεται πιο φιλελεύθερης− Δημοκρατίας της εποχής μας.

23 εκατομμύρια μαύροι και λατινογενείς Αμερικάνοι περίπου ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας. Πολλοί από τους εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς της πανδημίας προέρχονται απ’ αυτή την τάξη −των μη προνομιούχων- που ζουν σε άθλιες συνθήκες.

Το «Δεν μπορώ να ανασάνω» δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός, αλλά αποτελεί μέρος ενός φαύλου κύκλου κοινωνικής, οικονομικής και νομικής αδικίας. Να δούμε αν αυτή τη φορά θα σπάσει στην υπόθεση Τζόρτζ Φλόιντ.


www.athensvoice.gr

Tα εθνίκια και οι αντίφες







«Ο διχασμός είναι σαν γάγγραινα που εξαπλώθηκε και στα γυμνάσια. Το αίμα των εφήβων πάντα έβραζε, αλλά το να γράφεις στον τοίχο του γυμνασίου "Η Δημοκρατία πούλησε τη Μακεδονία μας" παραπέμπει απευθείας σε φασιστικό λόγο», μου έλεγε φίλος εκπαιδευτικός, που υπηρετεί σε γυμνάσιο στη Νάουσα.
Το ρήγμα είναι οριζόντιο στο ελληνικό σχολείο, από το Κορωπί μέχρι την Αλεξανδρούπολη. Στα χρόνια του νέου διχασμού, που καλλιέργησαν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, οι μαθητικές κοινότητες έχουν χωριστεί σε «εθνίκια» και «αντίφες». Εθνικιστές και αντιφασίστες. Είναι δυνατόν; Είναι!
Οι 17άρηδες θα ψηφίσουν για πρώτη φορά στις επόμενες εκλογές και αυτό το ξέρουν πολύ καλά, όσοι κινούνται στο σκοτάδι. Δεν είναι η πρώτη φορά, που κάποιοι προσπαθούν να καπελώσουν την αθωότητα των παιδιών. Ακόμα θυμάμαι ως μαθητής του δημοτικού να συμμετέχω υποχρεωτικά (!) -συνοδεία των καθηγητών μου-  στο συλλαλητήριο του 1992, στην Πλατεία Αριστοτέλους για το ονοματολογικό.
Όπως, πρέπει όλοι να γνωρίζουν, ότι στις σχολικές καταλήψεις στις αρχές της δεκαετίας του ’90 γαλουχήθηκε τμήμα του σημερινού πολιτικού συστήματος.  Η κατάληψη σχολείου για κάποιους οδήγησε  μέχρι και στην νόμιμη -μέσω εκλογών- «κατάληψη» του Μαξίμου.
Η πολιτική διείσδυση στα σχολεία ήταν πάντα στο επίκεντρο του σχεδιασμού των κομμάτων. «Στο παιχνίδι», όμως εδώ και καιρό, έχουν μπει και οι αρνητές της δημοκρατίας. Ο καλύτερος δε σύμμαχός τους είναι η σιωπηλή αδιαφορία και η ανοχή, αν όχι συνενοχή σε κάποιες περιπτώσεις, ενός μεγάλου τμήματος του πολιτικού συστήματος. Το τέρας που γεννήθηκε στις πλατείες των αγανακτισμένων, στην αρχή δάγκωνε πολιτικούς αντιπάλους, τώρα στρέφεται κατά της Δημοκρατίας.
Φασισμός είναι η μπότα του φωνακλά, αυτού που σπάει, που καίει και που κάνει καταλήψεις. Ανεξαρτήτως από πού προέρχεται. Δεν έχει σημασία ποιο είναι το αίτημα της κατάληψης.
Η υπόθεση «κατάληψη» πρέπει κάποια στιγμή να τελειώσει.  Η διαπαιδαγώγηση των νέων κάθε εποχής, ότι δεν υπάρχουν όρια στην διεκδίκηση δίκαιων αιτημάτων,  τραυματίζει την συνοχή της ελληνικής κοινωνίας. Η πεποίθηση ότι η ομηρία του συνόλου για την διεκδίκηση αιτημάτων είναι δίκαιος αγώνας, συντηρεί και αναπαράγει τις αντιλήψεις των λαϊκιστών, που δηλώνουν δημοκράτες, αλλά στην πραγματικότητα είναι βαθιά αντιφιλελεύθεροι.
Οι αντιφιλελεύθεροι αποδέχονται (ή ανέχονται) την χρήση βίας  για την επίτευξη του πολιτικού του σκοπού.  Αδιάφορη η ιδεολογική αφετηρία μια τέτοιας στάσης. Η ζημιά για την κοινωνία είναι ανήκεστος.
Φταίνε, λοιπόν, οι μαθητές που διαπαιδαγωγούνται ως πολίτες σε περιβάλλον οργής, διχασμού, ανομίας, ασχήμιας και απουσίας ορίων;
Στην Ελλάδα, δεν περνά μια μέρα δίχως κάποιο κρούσμα βίας στη δημόσια σφαίρα. Επεισόδια, εισβολές, προπηλακισμοί, καταλήψεις σε πανεπιστήμια, γήπεδα, δημόσια κτήρια, νοσοκομεία, μέσα μαζικής μεταφοράς, εσχάτως και σχολεία.
«Θαυμάσια κατάσταση» για κάποιους ιδεοληπτικούς.
Τα παιδιά δεν φταίνε για τον κόσμο των  μεγάλων. Ως γονείς και ως πολίτες έχουν την πλήρη και αντικειμενική ευθύνη για τους μικρούς εμφυλίους που καθημερινά βιώνουν τα παιδιά. Για τον φόβο και την ανασφάλεια που διοχετεύεται στους πολίτες και στους «υπό διαμόρφωση» πολίτες.
Κόπτεται, υποτίθεται, η ελληνική κοινωνία για το μέλλον των παιδιών της, αλλά το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρα είναι διαλυμένο. Ο μετασχηματισμός του θαυμαστού σήμερα εκπαιδευτικού συστήματος των Φινλανδών άρχισε πριν από περίπου 40 χρόνια, όταν  έχρισαν την Παιδεία ως το βασικό μοχλό της οικονομικής ανάκαμψης της χώρας.  «Να προετοιμάσουμε τα παιδιά για τη ζωή, όχι για τις εξετάσεις», λένε οι Σκανδιναβοί.
Η προσπάθεια απόκρουσης των εθνικιστικών και φασιστικών τάσεων στις μικρότερες ηλικίες είναι δύσκολη και πολύπλοκη υπόθεση. «Δεν μπορεί να γίνει με υλικά από τους αντιφασισμούς του Μεσοπολέμου ή της δεκαετίας του '60. Ούτε, όμως, με φρόνιμες σιωπές και δημαγωγικό παιχνίδι με τα «πληγωμένα εθνικά αισθήματα των νέων», όπως σημειώνει ο καθηγητής Ν. Σεβαστάκης[1].
Ελπίζω ότι έστω και καθυστερημένα τα αντανακλαστικά της κοινωνίας θα λειτουργήσουν, αρκεί να λειτουργήσουν και οι θεσμοί συντεταγμένα και αποφασιστικά.  Διαφορετικά, μπορεί να φτάσει η στιγμή, που ακόμα και η προβολή της ταινίας «μαθήματα αμερικάνικης ιστορίας-Χ»  («American History X») στα δημοτικά και τα νηπιαγωγεία, να μην είναι αρκετή.




[1] Σεβαστάκης Νίκόλαος, «Τα σχολεία, ο εθνικισμός και οι αριστερές ευκολίες», www.lifo.gr, 28.11.2018  

«Τσέπες αδειανές – όπλα γεμάτα;»


Η έκρηξη βίας και φόβου στην ελληνική κοινωνία είναι το κάτι άλλο. Κάτι το τρομακτικό. Δεν αφήνει περιθώρια εφησυχασμού κι αισιοδοξίας.

Καθημερινά απελευθερώνεται στην κοινωνία περισσότερη βία απ’ όση μπορούν να αντέξουν οι πολίτες.  Βία οικονομική, πολιτική, ψυχολογική, σωματική.

Ξυπνάς και είναι σα να είσαι στο στρατό, σε καιρό πολέμου, που οι αξιωματικοί παίρνουν αναφορά για να μετρήσουν απώλειες.  Κάθε μέρα ένας θάνατος, ένας σε κώμα, βαριά τραυματίες.

Μόνο που οι πολίτες ενός δημοκρατικού κράτους δεν είναι στρατιώτες, και οι αστυνομικοί έχουν καθήκον την καταπολέμηση του εγκλήματος και εγγυώνται την απόλαυση του δικαιώματος της ασφάλειας των πολιτών. Δεν είναι Ράμπο.

Σε καιρό Δημοκρατίας  τα παιδιά δεν δολοφονούνται εν ψυχρώ. Δε γίνεται παιδιά να μην προλαβαίνουν να γεννηθούν, γιατί κάποιοι αποφασίζουν να κάψουν τους γονείς τους,  ούτε να γεννιούνται ορφανά, επειδή κάποιοι εκτιμούν μια κάμερα περισσότερο από τη ζωή και κάποιοι άλλοι τα παγιδεύουν, όταν αυτά παίζουν ανάμεσα στα σκουπίδια.

Σε μια χώρα που έχει νιώσει στο πετσί της τη βία και τον φασισμό δεν γίνεται παιδιά να πηγαίνουν στο γήπεδο για να το ρημάξουν, παιδιά να υπηρετούν στα τμήματα ασφαλείας και να βρίσκονται «γαζωμένοι», ανατιναγμένοι, καμένοι.

Πού θα πάει αυτός ο αλληλοσπαραγμός; Η οικονομική ανέχεια, η έλλειψη προοπτικής, η έλλειψη μεταναστευτικής πολιτικής αρκούν για να ποδοπατήσουμε την αξία της ζωής;

Όσο καταναλώναμε απρόσκοπτα, νιώθαμε υγιείς και ευδαίμονες. Τώρα,  η κοινωνία σπαράσσεται, κλείνεται στο σπίτι της και σημαδεύει πίσω από τα παραθυρόφυλλα τους αυτουργούς, ηθικούς και φυσικούς: Το κράτος, την αστυνομία, τους μετανάστες και, τέλος, τις κομματικές μας σημαίες: τους αριστερούς, τους  δεξιούς, τους πιο δεξιούς  και τους πιο αριστερούς.

Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί αυτόκλητοι υπερασπιστές του, κατά το δοκούν, δικαίου. Ο θάνατος δεν ισοφαρίζεται με θάνατο. Δεν υπάρχει καλή και κακή βία. Δικός μας και δικός τους νεκρός.

Ο φαύλος κύκλος της βίας, του μίσους και της μισαλλοδοξίας μας απειλεί όλους. Είμαστε όλοι εν δυνάμει θύματα και θύτες.

Οι συναγερμοί που ηχούν είναι αληθινοί, δεν είναι άσκηση ετοιμότητας.

Κι επειδή η πολιτική κοινωνία ολιγωρεί εμφαντικά να αντιληφθεί τι συμβαίνει, είναι απαράδεκτο και το λιγότερο επικίνδυνο να χάσουμε την αξιοπρέπειά μας και τον σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή.

Αν απογυμνώσουμε ηθικά τα εγκλήματα που σήμερα συμβαίνουν στο όνομα κάποιου σκοπού ή κάποιας ιδεολογίας, τότε το αύριο για τη χώρα θα είναι μαύρο.

Κι όχι γιατί θα είναι οι τσέπες μας αδειανές, αλλά γιατί θα είναι τα όπλα μας γεμάτα.

Υ.Γ.:

«Η χρήση βίας μπορεί να φαίνεται καμιά φορά ότι κάνει καλό, το καλό αυτό όμως είναι προσωρινό, ενώ το κακό που προξενεί είναι μόνιμο»

Μαχάτμα Γκάντι

Πηγή: aixmi.gr