Showing posts with label ανοιχτό κέντρο. Show all posts

"Η μεγαλύτερη επανάσταση είναι η αλήθεια"







Σπάνιο προσόν να είσαι «μπαλκονάτος». Μεγάλο ατού να μαγεύεις τα πλήθη. Μόνο που αυτή η εποχή πέρασε ανεπιστρεπτί και μας άφησε πέρα από τα καλά και χρυσόσκονη, χρέη και περισσότερους πελάτες από πολίτες.
Σπάνιο προσόν να κατάγεσαι από πολιτική οικογένεια ή να μεγαλώνεις μέσα σε μια τέτοια. Σου «ανοίγει όλες τις πόρτες». Μόνο που το να είσαι αυτοδημιούργητος, σε αναγκάζει να στηρίζεσαι στα χέρια σου και στο μυαλό σου.
Σπάνιο προσόν να «ανοίγεις δρόμους». Μόνο που ελάχιστοι θυσίασαν την προσωπική τους βολή, για να παλέψουν για ένα καλύτερο εθνικό μέλλον.
Σπάνιο προσόν να είσαι ανοιχτός στο «νέο». Μόνο που όταν είσαι φοβικός στο καινούργιο, σε ξεπερνάει η ίδια η ζωή. Ο κοσμοπολιτισμός σήμερα είναι μονόδρομος επιβίωσης.
Σπάνιο προσόν να υποστηρίζεις ότι η χώρα θα βγει από την κρίση μόνο με μεγάλες αλλαγές στην Παιδεία. Και ας μην είσαι καθηγητής Πανεπιστημίου. Να πιστεύεις ότι το χρέος στα παιδιά και στον τόπο μας είναι η εξωστρέφεια, η αριστεία, η καινοτομία και η δικαιοσύνη.
Σπάνιο προσόν να σχεδιάζεις με τα  «κορυφαία μυαλά» έξω από το «καβούκι της πολιτικής», την επόμενη μέρα χωρίς Μνημόνια. Μόνο που ελάχιστοι σχεδιάζουν για το μέλλον. Μόνο αναπολούν το ένδοξο παρελθόν. Να πασχίζεις για το «πώς θα γίνει» και όχι για το «τότε που…».
Σπάνιο προσόν να πιστεύεις στην αξιοκρατία και στην αξιολόγηση της εργασίας, ως προϋπόθεση για μια ριζοσπαστική φυγή προς τα μπροστά. Μόνο που πολλοί λίγοι δεν χάιδεψαν τις συντεχνίες, που συγκυβέρνησαν και συγκυβερνούν ακόμη.
Σπάνιο προσόν να μην κλείνεις τα μάτια στην πραγματικότητα, στην εξέλιξη, στη λογική, στα δικαιώματα. Μόνο που οι περισσότεροι, πάντα βρίσκουν ένα τρόπο να ξεγλιστρούν από μια επιλογή, που έχει κόστος.
Σπάνιο προσόν να παίρνεις ρίσκα και να ιδρύεις κόμμα, που έσπασε τον παραδοσιακό πολιτικό καθωσπρεπισμό. Να εμπιστευτείς άπειρους στην πολιτική, αλλά πρωτοπόρους στην κοινωνία. Μόνο που οι περισσότεροι προτιμούν τις εύκολες και ανώδυνες λύσεις, για να επιβιώνουν πολιτικά.
Σπάνιο προσόν να υπηρετείς την δημοκρατία της διαφάνειας, του «ανοιχτού» παιχνιδιού και όχι των κομματικών παζαριών. Μόνο που οι περισσότεροι βάζουν το κόμμα πάνω από την χώρα.
Σπάνιο προσόν να τα βάζεις με την Λερναία Ύδρα του χυδαίου λαϊκισμού. Να μην καλλιεργείς ψευδαισθήσεις, για να σε ψηφίσουν. Μόνο που οι περισσότεροι έκαναν την ιδεολογία και τον πολιτικό καιροσκοπισμό επάγγελμα, προξενώντας τεράστια βλάβη στη χώρα.
Σπάνιο προσόν να κάνεις την αυτοκριτική σου, όταν υποπίπτεις σε λάθη. Μόνο που οι περισσότεροι –τι τύχη- είναι σχεδόν πάντα αλάνθαστοι.
Σπάνιο προσόν να λες αλήθειες και να υπηρετείς την αλήθεια. Μόνο που οι περισσότεροι έχουν εθιστεί στο ψέμα.
Η μεγαλύτερη επανάσταση σήμερα είναι η αλήθεια. Δεν είναι η μοίρα του τόπου αυτή.
Αξίζουμε μια σύγχρονη κανονική Πολιτεία, χωρίς να γκρεμίσουμε την χώρα.
Υπάρχουν κάποιες στιγμές, που αποφασίζουν οι εξελίξεις για σένα. Υπάρχουν και άλλες, που αποφασίζεις εσύ για τις εξελίξεις. Στις 12 και 19 Νοέμβρη.

Σπάνιο προσόν η ανάληψη της ευθύνης. Να συμμετάσχεις, να διεκδικείς να ελπίζεις. Για να μπορείς να κρίνεις. Τα δικαιώματα καλό είναι να συνοδεύονται και από υποχρεώσεις.

Eφημερίδα των Συντακτών 8/11/2017
Read More

Τι με νοιάζει εμένα ο αρχηγός στο κέντρο;




Στη σημερινή Ελλάδα το να μιλάει κανείς για κοινές αξίες και ιδανικά μπορεί να θεωρηθεί αφελές ή ακόμα και επικίνδυνο. Ο τυφώνας της κρίσης, των μνημονίων, των ψεμάτων και του θηριώδους λαϊκισμού σάρωσε την κοινωνία και δίχασε τους πολίτες. Η καχυποψία και η μιζέρια έχουν χτυπήσει κόκκινο.
Ποιος μπορεί να μιλήσει στους 700.000 της αποχής; Ποιος μπορεί να απευθυνθεί σ’ αυτούς, που δεν έχουν καμία σχέση με τους 300 της Βουλής; Ποιος μπορεί να απευθυνθεί στους νέους, που προσλαμβάνονται part-time για 300 ευρώ και δουλεύουν 8ωρο κα υπερωρίες; Ποιος μπορεί να καταλάβει τον μέσο Έλληνα, που δουλεύει 7 μήνες τον χρόνο, για να πληρώνει εφορία και ασφαλιστικές εισφορές;
Δεν περιμένουμε τις δημοσκοπήσεις να μας πουν πόσο πολύ έχουν κουραστεί οι πολίτες από το πολιτικό τέλμα. Οι λίγοι προσπαθούν να διασώσουν τα προνόμιά τους με την εξυπηρέτηση των πελατών-ψηφοφόρων τους και οι πολλοί πληρώνουν φόρους, για να συντηρούν τον κρατισμό και τον πελατειασμό. Το μείγμα πολιτικής, δηλαδή, που διαιώνισαν όσοι κυβέρνησαν την χώρα τα τελευταία 40 χρόνια εκτός περιορισμένων φωτισμένων χρονικών περιόδων.
Η Ελλάδα χρειάζεται ένα νέο είδος πολιτικής, μια πολιτική ικανή να ανασύρει τις αξίες μας και να οικοδομήσει επάνω στα «πιστεύω» που μας ενώνουν. Χρειαζόμαστε αλλαγή γενιάς και αλλαγή υποδείγματος στην πολιτική, για να μπορούμε να ζήσουμε με προοπτική.
Δεν έχουμε άλλη επιλογή από το «ανοιχτό» κέντρο. Οι νέοι -εντός και εκτός συνόρων- είμαστε η πρώτη γενιά, που διαχειρίζεται μια ζοφερή πραγματικότητα, ένα αβέβαιο μέλλον και μια Ελλάδα αδύναμη και διαιρεμένη.
Ένα φρέσκο σε ιδέες και πρόσωπα προοδευτικό κίνημα πρέπει να απευθύνεται σε περισσότερους από έναν πολιτικό χώρο. Το ριζοσπαστικό κέντρο είναι το σημείο συνάντησης και ισορροπίας στον άξονα πρόοδος-συντήρηση. Δεν θέλουμε η προσπάθεια αναγέννησης του μεσαίου προοδευτικού χώρου να λειτουργήσει ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τους επαγγελματίες πολιτικούς, που απέτυχαν.
O ανθρωπισμός, τα ατομικά δικαιώματα, η αξιοκρατία και το δικαίωμα στην αξιοπρεπή διαβίωση, όπως αποδείχθηκε, δεν ανήκουν προνομιακά σε καμία παράταξη. Είναι όμως αξίες, που ασπάζονται πολίτες, που θέλουν να αφήσουν το συντηρητικό εθνολαϊκιστικό κατεστημένο (αριστερό και δεξιό) πίσω τους και να μπορέσουν να «χτίσουν» το μέλλον τους.
Μια ανοιχτή, ελεύθερη οικονομία και κοινωνία είναι η μόνη μας ελπίδα, για να σωρεύσει η χώρα αξιοπιστία, να προσελκύσει επενδύσεις, να δημιουργηθούν δουλειές, να παραχθεί πλούτος για όλους και να συγκεντρωθούν έσοδα για αποτελεσματικό κοινωνικό κράτος, βιώσιμους μισθούς και αξιοπρεπείς συντάξεις.
Read More

Ξεκινάει μια «επανάσταση» από το Κέντρο;



Πότε θα επαναστατήσουν οι συνεπείς; Αναφέρομαι στο μη θορυβώδες τμήμα της ελληνικής κοινωνίας, που υπομένει με προσωπικό κόστος, την καθίζηση της χώρας, αλλά δεν υποκύπτει στις σειρήνες του αντιμνημονιασμού και του εθνολαϊκισμού. Αυτοί που αναζητούν τα αίτια της κρίσης και δεν τους αρκεί η μιζέρια και η κοινωνία χαμηλών προσδοκιών.
Στα οκτώ χρόνια της κρίσης και του μεγάλου πολιτικού αναδασμού πλέον έχουν κυβερνήσει όλοι. Ωστόσο, η χώρα δεν πάτησε με αυτοπεποίθηση στα πόδια της, τα μνημόνια και οι επιτροπείες επεκτείνονται. Αντιθέτως, ζούμε τον παροξυσμό του λαϊκισμού, της ανηθικότητας και του πελατειασμού χωρίς αιδώ. Την πικρή αυτή αλήθεια ασπάζονται -και ας μην το πολύ παραδέχονται- και οι πιο θερμόαιμοι συμπολίτες μας, που πίστεψαν τις απατηλές εύκολες λύσεις, τα «ψεύτικα, τα λόγια τα μεγάλα».
Οι προσδοκίες του κόσμου, παρότι χαμηλωμένες, εξακολουθούν να θέλουν την ανάκαμψη της χώρας. Έπαθαν -ελπίζω να- έμαθαν και αναζητούν προοπτική ως προσωπική και συλλογική διέξοδο. Οι κοινές πεποιθήσεις ξεπερνούν κοινωνικές τάξεις και πολιτικές προτιμήσεις.
Η πλειοψηφία των πολιτών πιστεύει ότι, όποιος είναι διατεθειμένος να δουλέψει, θα πρέπει να μπορεί να βρει δουλειά, που θα του επιτρέπει να ζει βιώσιμα. Οι οικονομικοί μετανάστες θα επέστρεφαν εν μια νυκτί, αν διαπίστωναν ότι η χώρα θα παρείχε ένα φιλικό, σταθερό περιβάλλον για ιδιωτικές επενδύσεις.
Οι περισσότεροι θέλουν να πληρώνουν δίκαιους φόρους, αλλά δεν θέλουν να τους βλέπουν να πηγαίνουν χαμένοι. Ο εκνευρισμός των πολιτών φουντώνει κατά των φόρων, του (κομματικού) κράτους και των συνδικάτων, όταν περιμένουν στην ουρά μπροστά στο ανοιχτό γκισέ μιας δημόσιας υπηρεσίας και πίσω από το τζάμι οι υπάλληλοι φλυαρούν, σαν να μην τους βλέπουν.
Όλοι πιστεύουν ότι κάθε παιδί δικαιούται να λάβει ουσιαστική εκπαίδευση και κάθε νέος δικαιούται να πάει στο Πανεπιστήμιο, ανεξαρτήτως οικονομικής δυνατότητας.
Οι περισσότεροι αντιλαμβάνονται ότι η προστασία του περιβάλλοντος εγγυάται μια ποιοτικότερη ζωή, ενώ όλοι πιστεύουν ότι έχουν δικαίωμα στην προστασία από το έγκλημα και την τρομοκρατία.
Όλοι πιστεύουν ότι δικαιούνται ένα σύστημα υγείας, που οι ασθενείς δε θα φέρνουν σεντόνια και γάζες από το σπίτι τους και που δεν θα αποκλείονται καρκινοπαθείς από ακτινοθεραπείες λόγω έλλειψης μηχανημάτων, την ίδια στιγμή που εξάγουμε γιατρούς.
Οι περισσότεροι θα συναινέσουν σε μια περιορισμένη σύνταξη, αν η αύξηση της απασχόλησης, ιδίως των νέων (των παιδιών τους ουσιαστικά) θα δημιουργήσει μια υγιέστερη διαγενεακή ισορροπία, που θα στηρίξει την δημιουργία οικογένειας.
Μπορεί μόνος του ο πολίτης να τα διαχειριστεί όλα αυτά; Όχι.
Μπορεί το κράτος να δώσει λύση για όλα; Και πάλι, όχι.
Ωστόσο, με μια αλλαγή στις προτεραιότητες με ένα συγκεκριμένο και κοστολογημένο πλαίσιο παρεμβάσεων μπορεί να εξασφαλίσουμε ένα καλύτερο μέλλον για τη γενιά των Ολυμπιακών αγώνων, που το 2021 θα ενηλικιώνεται και θα αναζητά προοπτική.
Να αλλάξουμε όσα είναι δυνατόν, χωρίς να γκρεμίσουμε την χώρα.
Γι’ αυτό έχει εθνικό ενδιαφέρον - κι όχι μόνο κομματικό - η εκλογή του αρχηγού στο πολιτικό κέντρο. Το πολιτικό κέντρο στον 20ο αιώνα, ιστορικά αποτέλεσε το «κέντρο βάρους» εθνικών προσπαθειών, που με γενναίες μεταρρυθμίσεις «έχτισαν» θεσμούς στη χώρα.
Η ιδεολογική διχοτόμηση του κέντρου, όμως, ανήκει στον 20ο αιώνα. Ο 21ος αιώνας απαιτεί ριζοσπαστισμό στην επίλυση των προβλημάτων και δημιουργικότητα στην επινόηση λύσεων.
Το μέλλον της χώρας ανήκει στις συμπράξεις και στη σύνθεση διαφορετικών απόψεων για να πάψει η Ελλάδα να είναι ένα γαλατικό χωριό στα νότια της Ευρώπης. Οι συνθέσεις έχουν πάντα σημείο συνάντησης και ισορροπίας το κέντρο. Αποτελεί ζήτημα υπαρξιακής σημασίας για την ανάκαμψη της χώρας, ο σχηματισμός ενός νέου προοδευτικού σχήματος, ενός κοσμοπολίτικου ριζοσπαστικού κέντρου.
Αριστερά και Δεξιά στην Ελλάδα συναντιούνται –παραδόξως- πολιτικά σ’ ένα κοινό τόπο: Την συντήρηση του εθνολαϊκισμού, που αρνείται την παγκοσμιοποίηση και προτιμά την αναδίπλωση πίσω από κλειστά εθνικά σύνορα.
Ο κόσμος αλλάζει κάθε μέρα. Η συμμετοχή των πολιτών στην εκλογική διαδικασία θα αναδείξει τον αρχηγό και τις ιδέες που θα επικρατήσουν στην ελληνική κοινωνία. Θα ζήσουμε σε μια «ανοιχτή» ή σε «μια κλειστή» κοινωνία τα επόμενα χρόνια;
Ένα «ανοιχτό» κέντρο υποδέχεται όλους τους πολίτες, που ασπάζονται την αλήθεια, την αξιοκρατία και αντιστρατεύονται τις πελατειακές σχέσεις και το βόλεμα, την «παλιά» Ελλάδα.
Χρειαζόμαστε αλλαγή γενιάς και αλλαγή υποδείγματος στην πολιτική, για να αναδειχθούν οι πάρα πολλές δημιουργικές δυνάμεις της μεσαίας τάξης, μέσα από ένα ρεαλιστικό και γενναίο πρόγραμμα διακυβέρνησης.
Διαφορετικά, ο υγιής, ο ευκατάστατος, ο «διαπλεκόμενος» ή απλώς ο τυχερός θα πλουτίσει περισσότερο και ο φτωχός, ο άρρωστος ή ο άτυχος δεν θα έχει που να στραφεί. Δεν είναι τρόπος αυτός να φτιάξουμε μια νορμάλ χώρα!
Επανάσταση σήμερα, είναι η εφαρμογή και η ολοκλήρωση της κανονικότητας!
Να εξασφαλίσουμε, δηλαδή, την κοινωνική συνοχή και να δημιουργήσουμε οικονομική ανάπτυξη με ευκαιρίες για όλους.
Read More
Subscribe to: Posts (Atom)