Showing posts with label ανθρωπισμός. Show all posts

2035 μ.Χ




Διαβάστε το κείμενο της ομιλίας εδώ:
Το έτος είναι 2035, ο γιος μου είναι 17 ετών. Τις εποχές που λεφτά υπήρχαν, δεν τις πρόλαβε προφανώς, ούτε βέβαια την καθίζηση των μνημονιακών χρόνων.
Παρόλα αυτά όμως, είναι τυχερός, γιατί η χώρα πήρε μπρος, η οικονομία αναθερμάνθηκε και θα τον πετύχει στα καλύτερά του χρόνια.
Το 2035, λοιπόν, θα ετοιμάζεται για να μπει στο Πανεπιστήμιο. Στο δημόσιο σχολείο που φοιτά το επίπεδο εκπαίδευσης είναι τόσο υψηλό που φροντιστήρια εκτός σχολείου κάνουν μόνο οι αδύναμοι μαθητές που δυσκολεύονται να περάσουν την τάξη.
Στη δευτέρα λυκείου πήγε για ένα τρίμηνο με πρόγραμμα ανταλλαγής στη Λυών στην Γαλλία στο πλαίσιο του προγράμματος ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ και γύρισε ενθουσιασμένος.
Θέλει να σπουδάσει υπολογιστές στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, το 15ο στην κατάταξη πανευρωπαϊκά για να ειδικευτεί στην τεχνητή νοημοσύνη.
Όνειρο του να εργαστεί στη ΝΟISIS development, που είναι η πρώτη μεγάλη ελληνική πολυεθνική εταιρεία στον κλάδο του προγραμματισμού για ιατρικές υπηρεσίες.
Η NOISIS είναι τόσο πετυχημένη που έχει στήσει και διαχειρίζεται 60 υποκαταστήματα σε περίπου 15 χώρες παγκοσμίως! Σκεφτείτε ότι στήνουν νησίδες Ελλάδας σε Νέα Υόρκη, στο Λονδίνο, στο Βουκουρέστι, στην Κοπεγχάγη, στη Σαγκάη, εμπορεύονται ελληνικό software και εκπροσωπούν τους Έλληνες επιστήμονες επάξια.
Στην παρέα του γιού μου, τα παιδιά ΔΕΝ σταματούν να ονειρεύονται.
ΙΙ. Η φίλη του Χριστίνα, μόλις έγινε δεκτή από το παράρτημα του Harvard στην Ελλάδα, -ναι καλά ακούσατεHARVARD- για προπτυχιακές σπουδές στην κλασική φιλοσοφία.
Θέλει να ακολουθήσει ακαδημαϊκή καριέρα γιατί οι ευκαιρίες απασχόλησης στην Ελλάδα έχουν πολλαπλασιαστεί μετά την αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος, που έγινε πίσω στο μακρινό 2018 για τα μη κρατικά πανεπιστήμια. Περίπου 1.000.000 φοιτητές ετησίως έρχονται στην Ελλάδα για σπουδές πλέον.
Δε θα γινόταν ΠΟΤΕ αυτό, αν το Ποτάμι δεν έδινε μάχη στη Βουλή για να συμπεριληφθεί το άρθρο 16 στην ατζέντα της αναθεώρησης.
ΙΙΙ. Ο Δημήτρης είχε από μικρό παιδί κόλλημα με το ψαροτούφεκο και το καλό φαγητό.
Σήμερα θέλει να στήσει μια startup για να προτείνει νέα είδη καλλιέργειας, πιο εξαγώγιμα από την τσιπούρα και το λαβράκι, στοχεύοντας συγκεκριμένα σε πολύ ποιοτικά εστιατόρια της Ευρώπης, της Αμερικής και της Μέσης Ανατολής, που ειδικεύονται στο ωμό ψάρι.
Ήδη, αναζητά επενδυτές για να υλοποιήσει την ιδέα του. Αυτές οι δουλειές, βέβαια, 15 χρόνια πιο πριν φάνταζαν όνειρο θερινής νυχτός.
Αλλά τα πράγματα ΑΛΛΑΞΑΝ
· Με τον μεγάλο επενδυτικό νόμο του 2022, αυτό το οποίο έγινε, είναι ότι δόθηκαν πάρα πολλά κίνητρα και έγιναν και κάποιες πολύ συγκεκριμένες κινήσεις στην αγορά εργασίας, που διευκόλυναν τις επιχειρήσεις και μείωσαν πάρα πολύ τις εργοδοτικές εισφορές, για απασχολούμενους και ανέργους.
· Ταυτόχρονα, η φορολογική μεταρρύθμιση του 2020-2023 γκρέμισε πάρα πολλά εμπόδια στην υλοποίηση μεγάλων επενδυτικών σχεδίων.
· Δόθηκε επιτέλους το έναυσμα να ξαναέρχονται τα κεντρικά γραφεία μεγάλων πολυεθνικών και να στήνουν έδρα στην Ελλάδα.
· Αυτά τα 2 πράγματα σε συνδυασμό, άλλαξαν ΤΕΛΕΙΩΣ την εικόνα της αγοράς εργασίας, η οποία ήδη από το 2023 άρχισε να γίνεται πολύ ανταγωνιστική και δυο χρόνια μετά, το 2025,άρχισαν να επιστρέφουν και οι νέοι Έλληνες του εξωτερικού πίσω στην πατρίδα.
Ειδικά γι’ αυτούς το γεγονός ότι είχαν αποκτήσει το δικαίωμα ψήφου στο εξωτερικό -ήδη από το 2018-έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο γιατί διατήρησαν ζωντανή την σχέση με την ελληνική πραγματικότητα.
Περιττό να αναφέρω ποιο κόμμα επέμενε μέσα στη Βουλή και κατάφερε να το κάνει πραγματικότητα… Είναι πάρα πολύ μεγάλη η απόσταση που διήνυσε η Ελλάδα σε αυτά τα χρόνια.
Σκεφθείτε μόνο ότι, το 2018 ο μέσος χρόνος απονομής δικαιοσύνης στην Ελλάδα ήταν περίπου 4μιση χρόνια. Με πολύ συγκεκριμένες κινήσεις, κατάργηση νόμων και συγχώνευση άλλων νόμων – 400 νόμοι συγχωνεύτηκαν σε 100 κι άλλοι 200 καταργήθηκαν κατάφεραν κι έριξαν τον συνολικό χρόνο εκδίκασης στον ΕΝΑ χρόνο, δηλαδή περίπου στο 1/5 σε σχέση με σήμερα.
Το πιο σημαντικό όμως, είναι ότι στην Ελλάδα του 2035 τα παιδιά ζούνε σε χώρα που έχει ένα πολύ διαφορετικό υπόβαθρο κι ένα πολύ διαφορετικό κοινωνικοοικονομικό μοντέλο.
Με επιμονή και σχέδιο ΑΛΛΑΞΑΝ ΠΟΛΛΑ χωρίς να γκρεμιστεί η ΧΩΡΑ! Οι 20χρονοι και οι 30χρονοι του 2035 έχουν εμπεδώσει την αξία της εμπιστοσύνης. Εμπιστεύονται και τους εμπιστεύονται. Η παιδεία, η υγεία, οι επιχειρήσεις, οι τράπεζες, η δημόσια τάξη, η ασφάλεια, δεν έχουν φτιάξει όλα το 2035.
Υπάρχουν ακόμα προβλήματα, υπάρχουν ακόμα ελλείψεις, υπάρχουν κρούσματα διαφθοράς, αλλά τουλάχιστον υπάρχει η εμπιστοσύνη και η πεποίθηση ότι καθένας κάνει αυτό που μπορεί, όπως μπορεί, και για τη δική του ευημερία, αλλά και για το κοινό καλό! Στα παιδιά που έρχονται ή τώρα μεγαλώνουν, τους αξίζει αυτή η Ελλάδα, όχι η σημερινή.
Φίλες και Φίλοι,
ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΘΕΛΩ ΤΟ 2035! ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΘΕΛΩ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ! 
Στην πολιτική, όπως και στον πόλεμο, η χαμένη στιγμή δεν ξανάρχεται ποτέ.

Πόσο αξίζει η ζωή ενός παιδιού στη Μόρια;





Στην πρόσφατη συνέντευξη τύπου του πρωθυπουργού δεν έγινε (πιθανόν να μην «εγκρίθηκε») καμία ερώτηση για το προσφυγικό και για τις συνθήκες διαβίωσης στα κέντρα φιλοξενίας προσφύγων και μεταναστών. Ουδείς ασχολείται με τη Μόρια και τη Λέσβο συνολικά, που έχει μετατραπεί σε «γεωγραφική φυλακή».
Φαίνεται, κανείς δεν άκουσε τις κραυγές αγωνίας της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ. Κανείς δεν διάβασε την επιστολή του δημάρχου, κ. Γαληνού, στον αρμόδιο υπουργό Μεταναστευτικής πολιτικής, κ. Βίτσα, που σημειώνει ότι οι συνθήκες διαβίωσης στη Μόρια έχουν προ πολλού πάψει να είναι για ανθρώπους.
Περισσότεροι από 9.000 αιτούντες άσυλο και μετανάστες βρίσκονται στοιβαγμένοι σε καταλύματα, που έχουν σχεδιαστεί για τη φιλοξενία 3.000 ανθρώπων το πολύ. Ταυτόχρονα, κατά μέσο όρο 70 άνθρωποι φτάνουν καθημερινά στη Λέσβο από την Τουρκία, στην πλειοψηφία τους γυναίκες και παιδιά.
Ούτε η καταγγελία του συντονιστή του προγράμματος των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, Luca Fontana, σε ρεπορτάζ του BBC ερέθισε τα αντανακλαστικά των κυβερνώντων που εξαντλούν την ευαισθησία τους μόνο σε δηλώσεις σε ασφαλή και σκηνοθετημένα σκηνικά (ένα κοριτσάκι «αυθόρμητα» δίνει λουλούδια στον πρωθυπουργό στην επίσκεψη του στο Μάτι).
Τι καταγγέλλει ο Fontana, λοιπόν, που έχει δουλέψει σε εμπόλεμες ζώνες, αλλά και σε περιοχές χτυπημένες από τον ιό Εμπολα;
«Η Μόρια είναι το χειρότερο μέρος που έχει δει ποτέ στη ζωή μου». «Η κατάσταση είναι τόσο απελπιστική, που μέχρι και 10χρονα παιδιά επιχειρούν να αυτοκτονήσουν».
Πέρυσι, πέντε άνθρωποι πέθαναν εξαιτίας των συνθηκών που επικρατούσαν στον καταυλισμό. Ένα χρόνο μετά η κατάσταση έχει γίνει ακόμη πιο επικίνδυνη, αφού πλέον οι αιτούντες άσυλο αντιμετωπίζουν και σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας. Η αξιοπρέπεια του ανθρώπου καταπατείται καθημερινά.
Το 25% του πληθυσμού στη Μόρια είναι παιδιά, πολλά εκ των οποίων ασυνόδευτα και για αυτά δεν χτύπησε και (ούτε θα χτυπήσει) κουδούνι σχολείου. Αυτά τα παιδιά απέχουν πολύ από την εκπαίδευση, αφού ένα ευρωπαϊκό κράτος, που λαμβάνει ευρωπαϊκή χρηματοδότηση, δεν μπορεί να εξασφαλίσει στοιχειώδεις συνθήκες υγιεινής για ανθρώπους.
Στη Μόρια έχει σταματήσει ο χρόνος. Το ανθρωπιστικό δράμα που εκτυλίσσεται ανάγκασε την περιφερειάρχη Βορείου Αιγαίου, κ. Καλογήρου, να κηρύξει την «παραγκούπολη» του Μόρια –μετά από αυτοψία– ακατάλληλη και επικίνδυνη για τη δημόσια υγεία και το περιβάλλον, ζητώντας από το αρμόδιο υπουργείο την αποκατάσταση των σχετικών προβλημάτων εντός 30 ημερών.
Ο ανθρωπισμός και η αξιοπρέπεια είναι ίσως οι δύο πιο συχνά χρησιμοποιούμενες –εργαλειακά πάντα– λέξεις της κυβερνητικής ρητορικής.
Φορτισμένες λέξεις, που η χρήση τους εξαντλείται στη θεωρία. Η ευαισθησία μόνο ως εικόνα που σβήνει, όταν σβήσουν τα φώτα της κάμερας.
Γιατί στην πράξη η κυβέρνηση είναι ανεπαρκής και αδυνατεί να εξασφαλίσει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια στη Μόρια. Κρύβει την πραγματικότητα και συσκοτίζει το μέγεθος του προβλήματος και των ευθυνών της.
Η Μόρια εκθέτει την Ελλάδα διεθνώς και η υποκρισία ξεχειλίζει στη διαχείριση των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών: Η Ευρώπη βολεύεται, η Ελλάδα αδυνατεί και η Τουρκία τον χαβά της.


«Η Ιαπωνία μέσα μου»


Η συντριβή του ανθρώπινου πολιτισμού από την αστείρευτη μανία της φύσης είναι συστατικό στοιχείο της παγκόσμιας ιστορίας. Κάποιοι χάνονται ακαριαία, κάποιοι ζουν τον τρόμο και φεύγουν, κάποιοι μένουν πίσω συντετριμμένοι γι’ αυτά που δεν πρόλαβαν να πουν, κάποιοι στην άλλη άκρη της γης θρηνούν για ανθρώπους που δεν γνώρισαν ποτέ.

Είναι οι ίδιοι που μαλώνουν με τις οικογένειές τους, που δεν μιλούν με φίλους, συγγενείς, συναδέλφους για κάποια παρεξήγηση, που πατούν επί πτωμάτων για να αναδειχθούν, που προτάσσουν μόνο τον υλικό ευδαιμονισμό και την περιουσία τους, που διψούν για εξουσία και δύναμη και που, υποκριτικά σε κάθε δυσκολία, επικαλούνται τα θεία και τον ιερό σκοπό που μόνο αυτοί υπηρετούν.

Ποιες είναι, όμως, εκείνες οι στιγμές που μας κάνουν να «παγώνουμε», να νιώθουμε αδύναμοι, μικροί και τιποτένιοι;

Για πολλούς ανθρώπους το πάγωμα του χρόνου είναι μια σχετική έννοια. Όμως, η ζωή όλων μας έχει κάποιους τέτοιους μικρούς σταθμούς που αναγκαστικά αποσυρόμαστε, γιατί κάτι «σπάει μέσα μας». Όποιος λέει ότι δεν το έχει νιώσει, ψεύδεται στον ίδιο του τον εαυτό. Κανείς δεν ξέρει εμάς καλύτερα από εμάς.

Στον πιο ισχυρό άνθρωπο της ανθρώπινης ιστορίας, στον πιο πετυχημένο, ακόμα και σ’ αυτόν που εναγωνίως προσπαθεί να πείσει το περιβάλλον του ότι είναι ευτυχισμένος, υπάρχει μια σκοτεινή πλευρά, που άλλος την κρύβει καλά, άλλος καλύτερα κι άλλος καθόλου. Η ρωγμή της αδυναμίας είναι σύμφυτη στην ανθρώπινη φύση. Ακριβώς γιατί ό,τι κι αν έχουμε κατακτήσει, ό,τι κι αν έχουμε πετύχει, όση εξουσία κι αν έχουμε καταπιεί, όση αναγνώριση κι αν έχουμε γευτεί, όσο καλά κι αν έχουμε περάσει, δεν πρέπει να υπερεκτιμούμε τις δυνατότητες μας.

Αν συνειδητοποιήσουμε το τρωτό της ύπαρξης μας, την υποταγή μας στις ορέξεις της φύσης και το σύντομο της διαδρομής του καθενός από εμάς, τότε μόνο θα μπορέσουμε να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, καλύτεροι συνάνθρωποι.

Δυστυχώς, μόνο δυσάρεστες στιγμές μας επαναφέρουν στη θέση μας. Η αφορμή για να γράψω αυτό το άρθρο δεν αποτελεί εξαίρεση. Η στιγμή της εσωτερικής επανεκκίνησης είναι πολύ λυτρωτική, γιατί καταλαβαίνεις πόσο έσφαλες και πόσο επιπόλαια αντιλαμβάνεσαι το δώρο της ζωής.

Ίσως είναι αμπελοφιλοσοφία της στιγμής, αλλά ο σεισμός των 8,9 Ρίχτερ στην Ιαπωνία και οι εικόνες βιβλικής καταστροφής τέτοια συναισθήματα μου προκάλεσαν. Παρακολουθείς αμίλητος, λυπάσαι κι εύχεσαι να μη σου συμβεί εσένα ποτέ κάτι τέτοιο. Κι αυτό μέσα στην ανθρώπινη φύση είναι.

Η περισυλλογή διαρκεί από λεπτά μέχρι μέρες. Μπορεί σε κάποιους η περισυλλογή να μην συνέβη καν.

Προτού ξαναβουτήξουμε στην καθημερινότητα και γίνουμε καλοί ή κακοί άνθρωποι, τυχεροί ή άτυχοι, ηθικοί και ανήθικοι, ας κάνουμε μια στάση στα «pits» στη διαδρομή του καθενός από εμάς.

Δεν χρειάζεται να βιώνουμε τον πόνο από κοντά ή από μακριά για να αντιληφθούμε ότι είμαστε άνθρωποι. Τρωτοί, ευάλωτοι και αναλώσιμοι.

Ας το έχουμε όχι στο πίσω μέρος του μυαλού μας, αλλά λίγο πιο μπροστά. Κάπου εκεί κοντά στον ορισμό της ευτυχίας που προσδοκά ο καθένας για τον εαυτό του.

Η ανθρωπιά μας αποτιμάται καθημερινά. Γιατί έχουμε την τύχη να ζούμε. Σκεφτείτε τους Ιάπωνες συνανθρώπους μας που είδαν τόσο απότομα να έρχεται το τέλος γι’ αυτούς και εκτιμήστε αυτά που έχετε. Ας παραμερίζουμε πιο συχνά τα πάθη που μας κυριεύουν και ας σκεφτόμαστε πιο καθαρά.

Πηγή: aixmi.gr