Showing posts with label Πρέσπες. Show all posts

Προς φίλους και συνοδοιπόρους



Όσοι με γνωρίζουν, ξέρουν ότι ποτέ δεν έχω κρυφτεί και πάντα διατύπωνα εγκαίρως την γνώμη μου, έστω κι αν αυτή μερικές φορές ήταν αντιδημοφιλής ή μειοψηφική.
Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, υπάρχουν δύο ειδών αρετές –οι διανοητικές και οι ηθικές. Οι πρώτες μάς βοηθούν να γνωρίσουμε την αλήθεια, ενώ οι δεύτερες μας βοηθούν να δρούμε σωστά σε πρακτικές περιστάσεις.  Η φρόνηση είναι η ανώτερη αρετή. Αυτή που εξοπλίζει τους ανθρώπους με την ευθυκρισία να λαμβάνουν την σωστή απόφαση σε δύσκολες καταστάσεις.
Πίστευα και εξακολουθώ να πιστεύω, στην δύναμη των τεκμηριωμένων επιχειρημάτων, του ορθού λόγου και της ευθυκρισίας. Έτσι αντιλαμβάνομαι και την πολιτική. Ως μια δυνατότητα να μετασχηματίσεις την στήριξη των πολιτών για να εργαστείς σκληρά για το κοινό καλό στηριζόμενος στην κοινή λογική και την φρόνηση, μην παραγνωρίζοντας τα αντικρουόμενα συμφέροντα σε ένα πολύπλοκο κόσμο.
 Όλα τα μεγάλα στη ζωή όμως είναι αποτέλεσμα ομαδικής προσπάθειας. Η πολιτική δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση. Στο Ποτάμι γνώρισα φωτισμένους ανθρώπους και συνεργάσθηκα με εξαιρετικούς επαγγελματίες.  Χάρη στον Σταύρο Θεοδωράκη δημιουργήθηκε ο κατ’ εξοχήν φιλόξενος χώρος για σκεπτόμενους πολίτες, που τρυπήθηκε πολλαπλώς από τον τυχοδιωκτισμό ορισμένων επαγγελματιών της πολιτικής και μη.
Ωστόσο, όσες φορές το Ποτάμι πήγε κόντρα στην κοινή λογική, ηττήθηκε πολιτικά γιατί κυρίως μπέρδεψε αυτούς, που σκέφτονται και ψηφίζουν με βάση τη λογική. Η στρατηγική χωρίς τακτική είναι η πιο αργή διαδρομή προς τη νίκη. Και τακτικές χωρίς στρατηγική είναι ο θόρυβος πριν την ήττα.
Ήδη από τις 15 Ιουνίου 2018, είχα δηλώσει υπέρ της λύσης αλλά κι ότι η συμφωνία των Πρεσπών δεν θα έπρεπε να κριθεί με όρους τρέχουσας πολιτικής συγκυρίας αλλά με όρους εθνικούς και σε βάθος ιστορικού χρόνου: Ποια προβλήματα επιλύει σήμερα και αν δημιουργεί νέα στο μέλλον.
Σήμερα είναι μια μέρα θλίψης και ήττας για την χώρα και τις δυνάμεις του ορθού λόγου. Ο λαϊκισμός αριστερός και δεξιός κατασπάραξε τον κεντρώο χώρο με όχημα την επίμαχη συμφωνία.
Αποδείχθηκε όμως, δυστυχώς με οδυνηρό τρόπο, ότι  ο ασφαλέστερος δρόμος για να χαθείς είναι να μην ξέρεις που θέλεις να πας. Δεν διέλυσε μόνο η συμφωνία, την ΚΟ του Ποταμιού.
Με αίσθημα ευθύνης, θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Σταύρο Θεοδωράκη για την τιμή να μου εμπιστευθεί την θέση του Διευθυντή της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, που από σήμερα δεν υφίσταται.
Οι δύσκολοι καιροί επιβάλλουν εγρήγορση και τα ιδανικά και οι αξίες μας, μας  καθορίζουν.
Read More

To (λάθος) colpo grosso του Τσίπρα


Ασφυκτική ατμόσφαιρα. Τοξικό και αρρωστημένο κλίμα. Καχυποψία και δυσπιστία. Μεταγραφές, αποστασίες, απειλές, εκφοβισμοί.
Πώς φτάσαμε ως εδώ;
Για πρώτη φορά, μετά το 2001, προέκυψε  στην ΠΓΔΜ η πολιτική συγκυρία -κάθοδος Γκρούεφσκι και ανάδειξη Ζάεφ- που ευνοούσε τον εποικοδομητικό διάλογο με την Ελλάδα.
Η εποχή Ζάεφ συνέπεσε με το αυξημένο δυτικό ευρωατλαντικό ενδιαφέρον για τη σταθεροποίηση στα δυτικά βαλκάνια. Η αυξημένη κινητικότητα αποσκοπεί στην στεγανοποίηση της ευρύτερης περιοχής (Κοσσυφοπέδιο, ΠΓΔΜ, Σερβία) από την αυξημένη επιρροή της Ρωσίας και της Τουρκίας.
Υπό τις παραπάνω συνθήκες, η  διεθνής και τοπική συγκυρία δημιούργησε για την Ελλάδα και την κυβέρνηση μια εξαιρετική ευκαιρία για την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων, την κατοχύρωση του εθνικού συμφέροντος και τελικά τη συνομολόγηση μιας συμφωνίας με καλούς όρους.
Στο στρατηγείο του ΣΥΡΙΖΑ, που στον αξιακό τους κώδικα η διατήρησης της νομής της εξουσίας και η μικροπολιτική σχεδόν πάντα προηγείται της εθνικής αλήθειας και του εθνικού συμφέροντος, είδαν την κορυφαία ευκαιρία. Κορυφαία ευκαιρία για την επίλυση του διμερούς ζητήματος μεν και κορυφαία –κατά τη μυωπική τους οπτική- πολιτική ευκαιρία για «αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού» (δήλωση του ΠτΒ κ. Βούτση).
Αντί λοιπόν για ευκαιρία οικοδόμησης εθνικής ενότητας, το εθνικό ζήτημα κατάντησε «ευκαιρία εξωτερικού» (Τσίπρας-Ζάεφ ηγέτες με διεθνή ακτινοβολία) και «ευκαιρία εσωτερικού» (Τσίπρας ηγέτης της κεντροαριστεράς με ολίγη από ΑΝΕΛ και απαλλαγή από τον ακροδεξιό Καμμένο).
Είναι η πρώτη φορά, από το 1991 και μετά, που μια κυβέρνηση εργαλειοποίησε τόσο κυνικά στην εσωτερική πολιτική σκηνή το Μακεδονικό ζήτημα, έναν από τους «γόρδιους δεσμούς» της εξωτερικής μας πολιτικής.
Για πρώτη φορά στην Ιστορία της χώρας, από τότε που προέκυψε το Μακεδονικό ζήτημα, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ επέλεξε να μην ενημερώσει και να μη συνεννοηθεί με την αντιπολίτευση, να μη χτίσει πάνω στην αρραγή «εθνική γραμμή» που προέβλεπε πάγιες θέσεις και ένα μίνιμουμ συναίνεσης στα ανοιχτά εθνικά ζητήματα.
Αυτό το γεγονός δεν ήταν τυχαίο, αλλά στρατηγική απόφαση του Πρωθυπουργού και του κόμματος του οποίου ηγείται. Τη συμφωνία θα την κλείσει αυτός και το δίλημμα θα βασανίσει τον μεσαίο χώρο: είτε θα αναγνωρίσουν τους επιδέξιους χειρισμούς του, στηρίζοντας όποια συμφωνία συνάψει και σταδιακά θα μετατραπούν σε πολιτική ουρά του ΣΥΡΙΖΑ, είτε, οποίος προβάλλει αντιστάσεις στη διαπραγμάτευση, τη διαδικασία κύρωσής ή το περιεχόμενο της συμφωνίας, θα λοιδορηθεί ως ακροδεξιός, γραφικός εθνικιστής.
Επανάληψη των συνταγών του παρελθόντος ενόψει εκλογών: πόλωση στα κόκκινα μεταξύ των δυο κομμάτων, εξαφάνιση του ενδιάμεσου χώρου και αναπόφευκτος εθνικός διχασμός, αλλά δεν πειράζει.
Όπως είπαμε, οι εκλογές και η διατήρηση της εξουσίας είναι ο «νυν υπέρ πάντων αγώνας».
Η χώρα μπορεί να περιμένει.

athensvoice.gr
Read More

Χωρίς περιστροφές




Διάβασα προσεκτικά το κείμενο του συμβιβασμού με την ΠΓΔΜ, με θετική προδιάθεση καθώς πιστεύω ότι μια συμφωνία είναι απαραίτητη για την εξομάλυνση των σχέσεων και την σταθερότητα στην περιοχή των Βαλκανίων.
 Η συμφωνία δε θα πρέπει να κριθεί με όρους τρέχουσας συγκυρίας αλλά σε βάθος ιστορικού χρόνου: Ποια προβλήματα επιλύει σήμερα και αν δημιουργεί νέα στο μέλλον.
-Ήταν αναμενόμενο η λύση να έχει ένα σύνθετο όνομα με γεωγραφικό προσδιορισμό.
-Η erga omnes εσωτερικά και διεθνώς χρήση του ονόματος καθώς και η θεμελίωσή του σε μία διεθνή συμφωνία προκειμένου να αναθεωρηθεί το Σύνταγμα της γειτονικής χώρας αποτελούν θετικούς όρους της συμφωνίας.
-Τα άρθρα που αφορούν την γλώσσα και την ιθαγένεια -τα συστατικά στοιχεία δηλαδή- κάθε έθνους που γίνεται κράτος και το οποίο μετονομάζεται στην προκειμένη περίπτωση, αποτελούν μη αποδεκτούς όρους για λόγους που αφορούν την Ιστορία αλλά και την σημερινή πληθυσμιακή σύνθεση της γειτονικής χώρας.
-Όπως είναι σήμερα η συμφωνία θα  έχουμε ένα κράτος με το όνομα "Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας» και οι πολίτες θα φέρουν την «μακεδονική» ιθαγένεια και  θα ομιλούν την «μακεδονική» γλώσσα. Στοιχεία του πυρήνα της «κατασκευασμένης» ταυτότητας της γειτονικής χώρας, που η Ελλάδα θα αναγνωρίσει εσφαλμένα επισήμως.
-Στο άμεσο δε μέλλον θα προκύψει σύγκρουση εμπορικών συμφερόντων με τα προϊόντα που θα παράγονται στη "Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας", αλλά στις διεθνείς αγορές  μπορεί να αποκαλούνται «μακεδονικά» σε ευθεία σύγκρουση με τα ελληνικά προϊόντα μακεδονικής προέλευσης και γεωγραφικής ένδειξης.  Η επιτροπή σημάτων που προβλέπει η συμφωνία δεν αποτελεί εγγύηση. Αντιθέτως ανοίγει νέα κεφάλαια στην διακρατική αντιπαράθεση. Το ίδιο ισχύει και με τις υπόλοιπες επιτροπές που θα επιληφθούν ιστορικά και πολιτισμικά θέματα εκατέρωθεν.
-Μια τέτοια συμφωνία εκτός από άμεσα έννομα αποτελέσματα (βάσει της Σύμβασης της Βιέννης για το Δίκαιο των Συνθηκών) παράγει και de facto μη αναστρέψιμες καταστάσεις.
-Με την κοινή υπογραφή της συμφωνίας στις Πρέσπες η γειτονική χώρα καλείται από το ΝΑΤΟ προς ένταξη. Το πρωτόκολλο ένταξης συντάσσεται και ξεκινά η διαδικασία κύρωσης από τα 29 κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ. Αν η γείτονα χώρα εκτελέσει το δικό της κόμματι, η Ελλάδα κι όταν η Βουλή θα επιληφθεί τελευταία, (πράγμα πρωτοφανές στα ελληνικά δεδομένα) δεν θα έχει τη δυνατότητα ουσιαστικών αλλαγών.
-Θα πρέπει έστω και την ύστατη ώρα να γίνουν βελτιώσεις και αλλαγές.

Αυτά προβληματίζουν όσους επιθυμούν μια συμφωνία αλλά δεν τους ικανοποιεί η παρούσα. Και δεν είναι ούτε εθνικιστές ούτε εθνομηδενιστές.
Read More
Subscribe to: Posts (Atom)