Showing posts with label Θάνου. Show all posts

«Θεσμικό μπλακ άουτ προ των πυλών»






Στη Δημοκρατία κανένας δεν είναι υπεράνω κριτικής. Ούτε η δικαστική εξουσία. Οι δικαστές υπόκεινται κι αυτοί στην κριτική, όπως και οι υπόλοιποι φορείς της εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας κατά την άσκηση των καθηκόντων τους. Γιατί κι αυτοί εκδίδουν λανθασμένες αποφάσεις κατά καιρούς, γι' αυτό προβλέπονται τα ένδικα μέσα άλλωστε.
Υπό το πρίσμα αυτό ακόμα και μια φορτισμένη δήλωση υπουργού ή μια επιθετική ανάρτηση κυβερνητικού βουλευτή για οποιαδήποτε δικαστική υπόθεση δεν συνιστά από μόνη της, απειλή για τη Δικαιοσύνη. Η πολιτική εξουσία έχει δικαίωμα να κρίνει τη Δικαιοσύνη. Όπως και η Δικαιοσύνη διατηρεί, εκ του Συντάγματος, το δικαίωμα να ορθώνει «θεσμικά εμπόδια» στην υπέρβαση εξουσίας που πολύ συχνά οι κυβερνήσεις υποπίπτουν. Αυτή είναι η βαλβίδα ασφαλείας, στις δυτικές δημοκρατίες, που προστατεύει τα δικαιώματα των πολιτών.
Κάθε δημοκράτης πολίτης αυτής της χώρας εντούτοις πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι υπάρχει όριο στην άσκηση της κριτικής είτε είσαι Πρωθυπουργός αυτής της χώρας είτε κάποιος που μόλις ενηλικιώθηκε. Το μέτρο της κριτικής από την εκτελεστική εξουσία μπορεί μόλις να εφάπτεται στο περίβλημα του ζωτικού χώρου της ανεξαρτησίας της δικαστικής εξουσίας.
Όταν η κριτική μετατρέπεται σε ευθεία αμφισβήτηση της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης, τότε ο θεμελιώδης κανόνας λειτουργίας του δημοκρατικού πολιτεύματος δεν λειτουργεί. Κάθε μέρα που περνά η Δημοκρατία στη χώρα υποχωρεί. Βρισκόμαστε ενόψει θεσμικού μπλακ άουτ.
Η δημοκρατία έχει κανόνες για να διασφαλίζονται οι ελευθερίες των πολιτών και η αρμονική συνύπαρξη. Δυστυχώς η πραγματικότητα που εκδηλώνεται είναι ανησυχητική.
Σε πάρα πολλούς από το σημερινό κυβερνητικό σχήμα δεν αρέσουν οι κανόνες της αστικής δημοκρατίας.
Δεν έχουν μέτρο ούτε στη στοχοποίηση, ούτε στο μίσος, ούτε στη βία, ούτε στο διχασμό, ούτε στη συνωμοσιολογία. Έχουν τόσα πολιτικά, ηθικά και πραγματικά αδιέξοδα να διαχειριστούν που η κατασκευή εξωτερικών και εσωτερικών εχθρών έχει καταντήσει καθημερινή αναγκαιότητα για τον πολιτικό αυτοπροσδιορισμό τους. Σε αμηχανία, θαρρώ πως βρίσκεται η πλειοψηφία όσων ψήφισαν «αριστερά» και όχι «εθνολαϊκιστική ακροδεξιά αριστερά».
Η δεύτερη απαραίτητη φάση για την παραμονή στην εξουσία περιλαμβάνει την αναβάθμιση του λαϊκισμού σε «απολυταρχικό λαϊκισμό» (πρότυπο Erdogan;).
Μπορεί οι επιθέσεις και οι απειλές των κυβερνητικών στελεχών κατά των δικαστών, προεξέχοντος του Πρωθυπουργού, να δημιουργούν κλίμα τρομοκράτησης των δικαστών αλλά δεν παύουν να είναι μόνο λόγια αυταρχισμού για καφενειακή κατανάλωση.
Σημειολογικά, το μήνυμα που έστειλε ο Πρωθυπουργός στη δικαστική εξουσία με το διορισμό της πρώην Πρόεδρου του Αρείου Πάγου  και υπηρεσιακού Πρωθυπουργού στο γραφείο του, αμέσως μετά την συνταξιοδότηση της είναι απείρως πιο ισχυρό και πιο επικίνδυνο.
Στο πρόσωπο της κ. Θάνου η Δικαιοσύνη -ένας ανεξάρτητος θεσμός- «υπαλληλοποιήθηκε» στην πολιτική εξουσία. Έργο της, η εξόντωση λοιπών «θεσμικών εμποδίων» (;).
Αυτό που ξεκίνησε ως έφοδος στη Δημόσια Διοίκηση (το έχουμε ξαναδεί το «έργο» από προηγούμενες κυβερνήσεις) συνεχίζεται ως έλεγχος των ΜΜΕ και της ελευθεροτυπίας και κορυφώνεται με την ποδηγέτηση και την πολιτικοποίηση της Δικαιοσύνης. Όποιος πολιτικός, θεσμικός παράγοντας, δημοσιογράφος βρεθεί στο διάβα αυτής της κυβέρνησης, «ισοπεδώνεται» με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο.
Εσχάτως, επιχειρούν να ξεπληρώσουν ληγμένα γραμμάτια «αριστεροσύνης» σε πρώην συντρόφους τους, στην πλάτη μιας νεαρής κοπέλας.
Από την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης ενδέχεται να κριθεί το μέλλον αυτής της κυβέρνησης. Το ξέρουν κι αυτοί αλλά το ξέρουμε κι εμείς.
Read More

Έκδοση των «οκτώ» αξιωματικών ή σύνταξη στην Πρόεδρο του Αρείου Πάγου;




Την Πέμπτη 26 Ιανουαρίου 2017, η Ολομέλεια του ΑΠ εξέδωσε μια απόφαση παγκόσμιας σημασίας για τα ανθρώπινα δικαιώματα με την μη έκδοση των 8 Τούρκων Αξιωματικών. Ανεξαρτήτως του βαθμού ενοχής ή της βαρύτητας των αδικημάτων των οκτώ αιτούντων άσυλο, κρίθηκε αμετάκλητα ότι η προστασία και ο σεβασμός της ανθρώπινης ζωής, υπερτερεί έναντι οποιουδήποτε διπλωματικού κανόνα ή διμερών σχέσεων καλής γειτονίας (πολλώ δε μάλλον) σε μια χώρα, όπου οι κατηγορούμενοι για συμμετοχή στο πραξικόπημα του καλοκαιριού σκοτώνονται, βασανίζονται, εκτοπίζονται και δικάζονται με συνοπτικές διαδικασίες.
Το Δικαστήριο διαπίστωσε ότι οι ισχύοντες θεμελιώδεις κανόνες του Κράτους δικαίου στην Ελλάδα (Διεθνείς Συνθήκες, Σύνταγμα, εθνικό δίκαιο) επιτάσσουν τη μη έκδοση των 8 αξιωματικών στην Τουρκία. Η έκδοσή τους θα συνιστούσε κόντρα ερμηνεία σε ένα ολόκληρο δικαϊκό πολιτισμό. Γιατί, λοιπόν, τόσος ντόρος για την απόφαση του ΑΠ; Δεν έπραξε το αυτονόητο; Τόσο απλή είναι η νομική επιστήμη και η απονομή δικαίου; Όταν έχεις σταθερό κανονιστικό πλαίσιο, οι ερμηνευτικές ακροβασίες εκλείπουν;
Κατά μια διαβολική σύμπτωση την απάντηση δίνει πάλι ο Άρειος Πάγος. Την ίδια μέρα με την ανακοίνωση της απόφασης, η Πρόεδρος του ΑΠ είχε συγκαλέσει την Διοικητική Ολομέλεια του ΑΠ (μάλλον σε κάποια διπλανή αίθουσα), για να αποφανθεί σχετικά με την πρότασή της για παράταση του ηλικιακού ορίου αποχώρησης των ανώτατων δικαστικών. Το ότι τελικά αναβλήθηκε η συνάντηση, μικρή σημασία έχει.
Η κ. Θάνου με μια πρωτοφανή πρωτοβουλία για εν ενεργεία Πρόεδρο του ΑΠ επιχειρεί αναρμοδίως να αποδείξει την «αντισυνταγματικότητα» μιας συνταγματικής διάταξης σε ισχύ από το 1977!
Σύμφωνα με το άρθρο 88 παρ. 5 του Συντάγματος:
«Οι δικαστικοί λειτουργοί έως και το βαθμό του εφέτη ή του αντεισαγγελέα εφετών και τους αντίστοιχους με αυτούς βαθμούς, αποχωρούν υποχρεωτικά από την υπηρεσία μόλις συμπληρώσουν το εξηκοστό πέμπτο έτος της ηλικίας τους και όλοι όσοι έχουν βαθμούς ανώτερους από αυτούς ή τους αντίστοιχους με αυτούς αποχωρούν υποχρεωτικά από την υπηρεσία μόλις συμπληρώσουν το εξηκοστό έβδομο έτος της ηλικίας τους.[..]».
Πεποίθηση της 67χρονης κ. Θάνου είναι το συγκεκριμένο άρθρο: α) παραβιάζει την αρχή της ισότητας β) εισάγει δυσμενή διάκριση εις βάρος των δικαστών και, συνεπώς η Διοικητική Ολομέλεια του ΑΠ οφείλει να εισηγηθεί (αναρμοδίως και με πρόδηλη σύγκρουση συμφερόντων) την απαγόρευση της υποχρεωτικής συνταξιοδότησης και την αύξηση του ηλικιακού ορίου πέραν των εξηνταεπτά ετών, ερμηνεύοντας το συγκεκριμένο άρθρο κατά τρόπο απολύτως υποκειμενικό, παραβιάζοντας κάθε επιστημονικό όριο.
Επειδή πρόσφατοι νόμοι αναγνώρισαν σε άλλους επαγγελματικούς κλάδους ανώτερα όρια ηλικίας από αυτά των δικαστών, η αρχή της ισότητας επιβάλλει το περιεχόμενο ενός νόμου να επικρατήσει μιας συνταγματικής διάταξης; Κατηγορηματικά όχι είναι η απάντηση, αφού διατάξεις ανώτερης ισχύος, όπως αυτές του Συντάγματος, δεν «συγκρίνονται» με διατάξεις κατώτερης ισχύος, όπως οι νόμοι.Εκ παραλλήλου, δεν τίθεται ζήτημα δυσμενούς διάκρισης εις βάρος των δικαστών και κατ΄ επέκταση παραβίασης του ενωσιακού δικαίου. Αφενός γιατί το ενωσιακό δίκαιο σέβεται το Σύνταγμα κάθε κράτους μέλους (άρθρο 4 παρ. 2 της Συνθήκης ΕΕ) και αφετέρου γιατί σε πρόσφατη απόφασή του, το Δικαστήριο της ΕΕ έκρινε ότι η υποχρεωτική αποχώρηση δικαστικών λειτουργών από την υπηρεσία μετά τη συμπλήρωση ανάλογου ορίου ηλικίας δεν αντιβαίνει στο ενωσιακό δίκαιο (απόφαση ΔΕΕ21.7.2011,υποθέσεις C-159/2010 και C-160/2010, Gerhard Fuchs και Peter Köhler).

Στην Ελλάδα, ο καθορισμός από το Σύνταγμα του ορίου υποχρεωτικής αποχώρησης από την υπηρεσία των δικαστικών λειτουργών δεν συγκρούεται με την αρχή της ισότητας, όπως έχει κριθεί από την Ολομέλεια του ΣτΕ ( ΣτΕ Ολομ. 4581/1983).
Η θεσμική ακροβασία που επιχειρείται όμως, δεν εξαντλείται εδώ. Τα πράγματα είναι πολύ πιο σοβαρά. Η τροποποίηση των συνταγματικών διατάξεων, όπως πρώτοι οι δικαστές κατέχουν, αποτελεί συστατικό στοιχείο του πυρήνα του δημοκρατικού πολιτεύματος, της διάκρισης των εξουσιών και του κράτους δικαίου. Για τον λόγο αυτό, αποτελεί αποκλειστικό προνόμιο της Βουλής, με την πανηγυρική και την ιδιαίτερα αυστηρή διαδικασία που προβλέπεται για την Αναθεώρησης του Συντάγματος.
Συνεπώς, η διοικητική Ολομέλεια του ΑΠ δύναται μόνο να διατυπώσει πρόταση αναθεώρησης της σχετικής διατάξεως του Συντάγματος για το όριο ηλικίας των δικαστικών λειτουργών. Οποιαδήποτε άλλη πρωτοβουλία, όπως αυτή της κ. Θάνου με διάθεση «δικαιοσύνη εν τη δικαιοσύνη» (κατά «το κράτος εν κράτει»), συνιστά απροκάλυπτη παράκαμψη της νομοθετικής εξουσίας που προσβάλλει το αίσθημα ασφάλειας δικαίου των πολιτών.
Ακόμα κι αν είχαν (που δεν προκύπτει) οι ανώτατοι δικαστές την αρμοδιότητα να αποφανθούν, κατά το οξύμωρο παραπάνω σχήμα, επιδέχεται διαφορετικής ερμηνείας το άρθρο 88 παρ. 5 του Συντάγματος; Η συνταγματική διάταξη είναι σαφής, ρυθμίζει τα όρια ηλικίας στο ανώτατο επίπεδο κατά τρόπο αποκλειστικό και εξαντλητικό, για να μην αφήσει περιθώριο επέμβασης στο νομοθέτη (πολλώ δε μάλλον στον δικαστή). Αυτή ήταν η βούληση του Συντακτικού νομοθέτη του 1977, για να κατοχυρωθεί το κύρος της Δικαιοσύνης απέναντι σε απόπειρες χειραγώγησής της, όπως συνέβη σε ταραγμένες ιστορικά περιόδους.
Μάλιστα η συγκεκριμένη διάταξη είναι ανεπιφύλακτη, δεν επιφυλάσσεται δηλαδή υπέρ νόμου. Το άρθρο 88 παρ. 5 δεν παραπέμπει στον κοινό νομοθέτη για τη ρύθμιση πτυχών του ζητήματος του ορίου ηλικίας των δικαστικών λειτουργών, όπως κάνει π.χ. στο άρθρο 16 παρ. 6 εδάφιο γ´ του Συντάγματος που ρυθμίζει το όριο ηλικίας των καθηγητών ΑΕΙ. Σύμφωνα λοιπόν με το άρθρο 16 παρ. 6 εδάφιο γ´ : «Νόμος ορίζει το όριο ηλικίας των καθηγητών των ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων· έως ότου εκδοθεί ο νόμος αυτός οι καθηγητές που υπηρετούν αποχωρούν αυτοδικαίως μόλις λήξει το ακαδημαϊκό έτος στο οποίο συμπληρώνουν το εξηκοστό έβδομο έτος της ηλικίας τους».
Η διαφορά στη γραμματική διατύπωση του άρθρου 16 παρ. 6 (επιφύλαξη νόμου) και του άρθρου 88 παρ. 5 (υποχρεωτική αποχώρηση) είναι εξόχως αποκαλυπτική. Σημειωτέον ότι ο προβλεπόμενος νόμος για τα όρια συνταξιοδότησης των καθηγητών ΑΕΙ ουδέποτε έχει εκδοθεί παρά τις κατά καιρούς πιέσεις. Έχει αποδειχθεί ότι οι Δικαστές του ΑΠ, όταν δρουν ανεπηρέαστοι και χρησιμοποιούν το νομικό οπλοστάσιό τους, αποδίδουν δικαιοσύνη. Η απόφαση για τους «οκτώ» θα μνημονεύεται για χρόνια. Δεν αρμόζει στους ανώτατους δικαστές η δημοσιότητα για συνδικαλιστικά ζητήματα, που επιστημονικά έχουν λυθεί από καιρό. Ας το πάρουν απόφαση, όσοι ανακινούν το θέμα. Ισόβιοι είναι μόνο οι μητροπολίτες. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Huffingtonpost.gr  
Read More
Subscribe to: Posts (Atom)