Nίκος Μηλαπίδης

Στις 7 mΑπριλίου είχαμε 3.344  θανάτους από κορωνοϊό στην Ευρώπη. Στις 8 Απριλίου το Eurogroup αποτυγχάνει να συνεννοηθεί. Δυσκολία συντονισμού. Πολιτική μυωπία και κοντόφθαλμες προσεγγίσεις. Προβλήματα που απορρέουν από την απροθυμία των εθνικών κυβερνήσεων να δεχτούν μια πραγματικά ευρωπαϊκή πολιτική. Χιλιάδες θυμάτων βαθαίνουν ακόμα περισσότερο το χάσμα ανάμεσα στις προσδοκίες των πολιτών και τη δυνατότητα της Ευρώπης να τις υλοποιεί.

Σε ένα συμμετρικό σοκ της ευρωπαϊκής (και παγκόσμιας) οικονομίας, που προκαλεί ο κορωνοϊός, οι επιπτώσεις φαίνεται ότι θα είναι ασύμμετρες για τις χώρες της ΕΕ. Ο φονικός ιός επαναφέρει στην επιφάνεια το «γενετικό» πρόβλημα του ευρωπαϊκού φαινομένου: τη σύγκρουση μεταξύ ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και εθνικής κυριαρχίας.

Στις σημερινές συνθήκες παγκοσμιοποίησης κανένα ευρωπαϊκό κράτος δεν μπορεί να επιβιώσει μόνο του στη διεθνή πολιτική και οικονομική σκηνή. Τώρα που το παγκόσμιο εμπόριο βρίσκεται σε τεχνικό κώμα, καμία χώρα –ούτε καν η Γερμανία– που στηρίζεται κατεξοχήν στις εξαγωγές, δεν μπορεί να σταθεί μόνη της.

Η διαφωνία των ευρωπαίων υπουργών οικονομικών, το χάσμα Βορρά - Νότου, εμφανίζεται ως πρόβλημα οικονομικής φύσης. Όμως το πρόβλημα είναι βαθιά πολιτικό. Σε κατάσταση καθολικής απειλής του πλανήτη, όπου απαιτείται παγκόσμια συνεργασία, έχει η Ευρώπη την πολυτέλεια να διαφωνεί;

Η πιο σημαντική ευρωπαϊκή είδηση δεν είναι ένα ακόμα ναυάγιο του Eurogroup. Συμβαίνει συχνά. Η πιο σημαντική είδηση είναι ότι ο επικεφαλής του ευρωπαϊκού συμβουλίου έρευνας (ΕRC) Ιταλός, Μάουρο Φεράρι, παραιτήθηκε εν μέσω πανδημίας (!), εκτιμώντας ότι απέτυχε να πείσει τις χώρες της ΕΕ ότι η κατάσταση απαιτεί ένα μεγάλης κλίμακας επιστημονικό πρόγραμμα καταπολέμησης του κορωνοϊού.

Η Ευρώπη, ως ενωσιακό σύστημα, είναι υποχρεωμένη να οργανωθεί επιτέλους, ώστε να σταθεί ανταγωνιστικά απέναντι στις ΗΠΑ και την Κίνα. Να υπάρξει δημοσιονομικός συντονισμός και εκχώρηση επιπλέον εθνικών ακόμα πολιτικών, όπως η υγεία. Η πρωτοφανής κατάσταση απαιτεί ενοποίηση πολιτικών για να επωφεληθούμε από τα πλεονεκτήματα οικονομιών κλίμακας. Η απάντηση σε αυτή την έκτακτη ανάγκη πρέπει να είναι όλης της Ευρώπης.

Η ΕΕ χτίστηκε στο όνομα της ειρήνης και της αλληλεγγύης. Τα μεγάλα άλματα η Ευρωπαϊκή Ένωση τα έκανε, όταν είχε τη σοφία να ενοποιήσει πολιτικές που είχαν τη δυνατότητα να παράγουν οφέλη για όλους.

Το Brexit αποτελεί το σύμβολο της κρίσης της Ευρώπης που δεν κατάφερε να ανταποκριθεί στις ανάγκες προστασίας των πολιτών απέναντι στις μεγάλες ανακατατάξεις του σύγχρονου κόσμου. Αποτελεί επίσης το σύμβολο της ευρωπαϊκής παγίδας: Δεν υπάρχουν πλέον ανεξάρτητες χώρες στον κόσμο.

Στην πορεία της Ευρώπης έχουν προκύψει γιγάντιες ασυμμετρίες ανάμεσα στις ανεπτυγμένες χώρες, αλλά και ανάμεσα σε μικρές και μεγάλες χώρες. Μεγάλες διαιρέσεις και ανισότητες προκύπτουν και εντός των χωρών της Ευρώπης: Εξωστρεφείς μητροπόλεις και παρατημένες επαρχίες, κοσμοπολίτες από τη μια πλευρά, που δραστηριοποιούνται πέραν των εθνικών συνόρων, και από την άλλη, όσοι ζουν στο περιθώριο της ανταγωνιστικότητας και της τεχνολογικής ανατροπής. Οι ίδιοι που θεωρούν τους μετανάστες τεράστια απειλή και αναζητούν καταφύγιο στον εθνικισμό. Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες έχουν χάσει τη συνοχή τους.

Ο κίνδυνος που αναδεικνύεται στη Γαλλία από το κίνημα των «Κίτρινων Γιλέκων», είναι ότι διευρύνεται το χάσμα μεταξύ του πολιτικού συστήματος και των πολιτών. «H εθνικιστική αναδίπλωση δεν προτείνει τίποτα. Είναι μια στάση απορριπτική χωρίς προοπτική. Και η παγίδα αυτή απειλεί όλη την Ευρώπη: αυτοί που εκμεταλλεύονται την οργή και στηρίζονται από τις ψευδείς ειδήσεις, υπόσχονται ανενόχλητοι τα πάντα στους πάντες», σημειώνει ο Πρόεδρος Μακρόν στο μανιφέστο του για την ευρωπαϊκή αναγέννηση.

Η Ευρώπη τα επόμενα χρόνια, μοιραία θα υποστεί και άλλες αλλαγές, είναι μία ήπειρος με συρρικνούμενο πληθυσμό, μειούμενη οικονομική σημασία και λιγότερη πολιτική ισχύ. Εκεί που στο τέλος του περασμένου αιώνα ήταν η βιομηχανική δύναμη του πλανήτη και παρήγαμε το 1/3 της παγκόσμιας παραγωγής, στα μέσα αυτού του αιώνα θα γίνουμε η τρίτη βιομηχανική δύναμη, μετά την Κίνα και τις ΗΠΑ. Μόνη της η Γερμανία θα αντιπροσωπεύει μόλις το 3% της παγκόσμιας παραγωγής από 10% σήμερα. Η ΕΕ που φιλοδοξεί να είναι οικονομία της γνώσης δεν έχει ούτε μια εταιρία υψηλής τεχνολογίας ανάμεσα στις 25 του κόσμου.

Το πραγματικό δίλημμα δεν είναι αν θα γυρίσουμε στο έθνος-κράτος, που θα εξασφαλίσει δήθεν εθνική κυριαρχία και άρα περισσότερη ευημερία. Το πραγματικό δίλημμα είναι αν οποιοδήποτε έθνος-κράτος μπορεί να δώσει απαντήσεις και λύσεις για τους ευρωπαϊκούς λαούς στον παγκοσμιοποιημένο κόσμο. Δεν υπάρχει χώρα στην Ευρώπη, ούτε καν η ισχυρή Γερμανία, που αν αύριο αντιμετωπίσουμε μια επιδημία τύπου Έμπολα, μπορεί να την αντιμετωπίσει μόνη της.

Δεν υπάρχουν εθνικές λύσεις στην κλιματική αλλαγή, στο μεταναστευτικό, στην προστασία των προσωπικών δεδομένων ή την τεχνολογική επανάσταση. Δεν μπορείς να χτίσεις τείχος στις καταχρηστικές πρακτικές των κερδοσκόπων των αγορών ή απέναντι στους κολοσσούς της υψηλής τεχνολογίας. Ούτε βέβαια να ρυθμίσεις την τεχνητή νοημοσύνη ή την βιοτεχνολογία σε εθνική βάση. Οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα και η Ευρώπη ειδικά έχουν παγκόσμιες διαστάσεις και τοπικό χαρακτήρα.

Η στροφή στον εθνικισμό και στην απομόνωση οδηγεί στη φτωχοποίηση και στην εξάρτηση. Στις ευρωεκλογές του Μάϊου θα πρέπει να θυμόμαστε το επικίνδυνα ανόητο δημοψήφισμα και τις εξαιρετικά αρνητικές συνέπειές την αποτυχημένης προσπάθειας της ελληνικής κυβέρνησης το 2015 να απειλήσει με GREXIT. Όλοι σχεδόν δηλώνουν Ευρωπαίοι πλέον αλλά ποιοι πραγματικά είναι; Η Ευρώπη δεν είναι κάτι έξω από εμάς. Η ισότιμη και ενεργητική συμμετοχή στην ευρωπαϊκή αναγέννηση, αποτελεί όρος επιβίωσης για την Ελλάδα.

«Η ΕΕ είναι όπως το ποδήλατο. Αν πάψεις να κάνεις πεντάλι, πέφτεις», έλεγε ο πρόεδρος Ντελόρ. Για να λειτουργήσει βέβαια με επιτυχία μια ατελής δημοσιονομική ένωση, όπως η Ευρωζώνη απαιτείται κοινός προϋπολογισμός. Για να έχεις κοινό προϋπολογισμό χρειάζεσαι να έχεις κάποιας μορφής πολιτική ένωση που θα επαναθεμελιώσει με δημοκρατικό τρόπο τα κοινά ευρωπαϊκά συμφέροντα σε ένα κόσμο που αλλάζει. Για να έχεις πολιτική ένωση χρειάζεσαι να έχεις κάποιες μορφής κοινή ταυτότητα, χρειάζεσαι συναίσθημα. Άρα ελπίδα.

Δημιουργήσαμε μεν την Ευρώπη, αλλά δεν δημιουργήσαμε τους Ευρωπαίους. Η οικοδόμηση ταυτότητας είναι συναισθηματικής τάξεως ζήτημα, πόσο μάλλον η οικοδόμηση μια υπερεθνικής ταυτότητας. Η ιδέα του "Erasmus" «θα έπρεπε να είναι υποχρεωτική και όχι μόνο για τους σπουδαστές αλλά και για τους ταξιτζήδες, τους υδραυλικούς και άλλους εργάτες», έλεγε ο Umberto Eco.

Αυτό πληρώνουμε σήμερα πανευρωπαϊκά αλλά και στην Ελλάδα. Θα πρέπει ο Έλληνας πολίτης, όπως και ο κάθε Ευρωπαίος πολίτης, να έχει ευρωπαϊκή συνείδηση, αίσθηση της κοινής μοίρας.

www.liberal.gr

«Το  πρόβλημα στην Ευρώπη δεν είναι ότι δεν ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε, είναι ότι δεν ξέρουμε πώς, αφού το κάνουμε, θα μπορέσουμε να επανεκλεγούμε». Η φράση ανήκει στον Πρόεδρο Γιούνκερ.

Γλαφυρός τρόπος για να επισημάνει κάποιος το γενετικό πρόβλημα του ευρωπαϊκού φαινομένου: την σύγκρουση μεταξύ ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και εθνικής κυριαρχίας.

Οι εθνικοί ανταγωνισμοί καθόρισαν και εξακολουθούν να καθορίζουν το ευρωπαϊκό ταξίδι. Το κέντρο βάρους εξακολουθεί να βρίσκεται στα κράτη-μέλη που βάζουν τα εθνικά τους συμφέροντα πάνω από το υπερ-εθνικό/κοινοτικό συμφέρον. Την ίδια στιγμή, τα αγαθά της Ευρώπης δεν τα διαφημίζουμε, γιατί κάθε κυβέρνηση θέλει τα καλά της Ευρώπης να τα αποδίδει στον εαυτό της και τα κακά της Ευρώπης να τα αποδίδει στην Ευρώπη.

Η ΕΕ, παρά τα προβλήματα και τις ατέλειές της, αποτελεί το καλύτερο πολιτικό και οικονομικό περιβάλλον που γνώρισε η ήπειρος στη μακρά αιματηρή ιστορία της. Ωστόσο, 60 χρόνια μετά, η ΕΕ δεν έχει μετασχηματιστεί από συνομοσπονδία κρατών στα «Ηνωμένα κράτη της Ευρώπης».

Δεν μπορεί άλλο η Ευρώπη να είναι μεγάλη στα μικρά και μικρή στα μεγάλα. Να έχει άποψη για το πώς πρέπει το λάδι και το ξύδι να συσκευάζονται, αλλά να μην έχει άποψη για το τι πρέπει να γίνει στη Συρία.

Δημιουργήσαμε την Ευρώπη, δημιουργήσαμε το ευρώ, αλλά δεν δημιουργήσαμε τους Ευρωπαίους, δεν δημιουργήσαμε την ευρωπαϊκή ταυτότητα. Η οικοδόμηση ταυτότητας είναι συναισθηματικής τάξεως ζήτημα απαιτεί χρόνο, πολλώ δε μάλλον η οικοδόμηση μια υπερεθνικής ταυτότητας.

Αυτό πληρώνουμε σήμερα. Θα έπρεπε ο Ευρωπαίος πολίτης να έχει ευρωπαϊκή συνείδηση, αίσθηση της κοινής μοίρας. Η ιδέα του Erasmus “θα έπρεπε να είναι υποχρεωτική και όχι μόνο για τους σπουδαστές, αλλά και για τους ταξιτζήδες, τους υδραυλικούς και άλλους εργάτες", έλεγε ο μεγάλος Umberto Eco.

Στα μάτια των Ευρωπαίων νέων, η ΕΕ εκλαμβάνεται ως μία γραφειοκρατική μηχανή παρά ως μια κοινότητα, όπου τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν. Εντούτοις, πιο ενεργή παρά ποτέ εμφανίζεται η γενιά Εράσμους, που διαδήλωσε υπέρ της Ευρώπης στη Ρώμη με το κίνημα Europe fights back.

Αν πρόκειται η ευρωπαϊκή ιδέα να επιβιώσει και να εξελιχθεί, οφείλουμε ως ΕΕ να κινηθούμε πιο γρήγορα και να είμαστε δημιουργικά ελαστικοί. Η νομισματική ένωση αποδείχτηκε ότι δεν προσφέρει από μόνη της, όραμα στους Ευρωπαίους πολίτες.

Μια πολιτική ένωση ομόσπονδων κρατών είναι η λύση;

Οι ΗΠΑ εισήγαγαν το δολάριο, αφού έχτισαν μια πανίσχυρη ταυτότητα. Οι ΗΠΑ ξεκίνησαν ως συνομοσπονδία 13 πολιτειών, που έπαιρνε αποφάσεις ομόφωνα. Γρήγορα αντιλήφθηκαν ότι αυτό δεν λειτουργεί και το 1787 μετατράπηκαν από συνομοσπονδία πολιτειών σε ομοσπονδία, με τις αποφάσεις να λαμβάνονται με ενισχυμένη πλειοψηφία.

Στις ΗΠΑ, υπάρχει ένα Σύνταγμα (κατ’ αναλογία), ένα υπουργείο οικονομικών, μια δημοσιονομική πολιτική και μια ομοσπονδιακή τράπεζα με μηχανισμό αναδιανομής. Όταν η Φλόριντα βρίσκεται σε ύφεση, η Αλαμπάμα, η οποία είναι ενδεχομένως πλεονασματική, μεταφέρει πόρους στην Φλόριντα (και το αντίστροφο).

Στην Ευρώπη των πολλών εθνικών κρατών, η ΕΕ είναι μια ανεστραμμένη ομοσπονδία

 -Οι αποφάσεις  στα διακυβερνητικά όργανα λαμβάνονται ακόμα με ομοφωνία, εξαιτίας των εθνικών veto

-Το Ευρωσύνταγμα απερρίφθη από τους εμπνευστές του! (Δημοψήφισμα Γαλλίας το 2005)

-Κοινή ευρωπαϊκή εξωτερική πολιτική δεν υπάρχει. Στον δε τομέα της εξωτερικής ασφάλειας και άμυνας οι Ευρωπαίοι τα τελευταία 70 χρόνια είναι μόνο «καταναλωτές ασφάλειας». Το ΝΑΤΟ είναι πραγματικός φορέας της ευρωπαϊκής ασφάλειας, ως ευρωατλαντικής ασφάλειας. Οι ΗΠΑ καλύπτουν το 75% του νατοϊκού προϋπολογισμού. Ο Πρόεδρος Τραμπ κατέστησε σαφές ότι δεν θα πληρώνουν οι ΗΠΑ για την ασφάλεια της Ευρώπης.

-Ξεκινήσαμε με ένα κοινό νόμισμα και όταν αργότερα προέκυψαν δυσκολίες, αναρωτηθήκαμε ποια κομμάτια του παζλ έλειπαν. Ο λόγος ήταν ότι το ευρώ ήταν ένα πολιτικό σχέδιο συμφιλίωσης της Γαλλίας με τη Γερμανία, που συμβόλιζε το τέλος των ευρωπαϊκών συγκρούσεων. Κολ και Μιτεράν ήταν πολιτικοί, που είχαν ζήσει την φρίκη του  Β’ Παγκόσμιου πολέμου.

Σήμερα, διαθέτουμε νομισματική αλλά όχι δημοσιονομική ένωση. Για να λειτουργήσει με επιτυχία μια δημοσιονομική ένωση, απαιτείται κοινός προϋπολογισμός. Για να έχεις κοινό προϋπολογισμό, χρειάζεται να έχεις κάποιας μορφής πολιτική ένωση. Για να έχεις πολιτική ένωση, χρειάζεσαι να έχεις κάποιας μορφής κοινή ταυτότητα.

 Η λύση είναι η διάλυση της ευρωζώνης, της ΕΕ και η επιστροφή στα εθνικά κράτη; Η τάση ΒREXIT είναι η επικρατούσα;

Σαφέστατα όχι. Η αστάθεια στο Ηνωμένο Βασίλειο, καταδεικνύει το μέγεθος του λάθους. Η ιστορία των τελευταίων ετών μάς δείχνει ότι γενικά η Ευρώπη προχωράει εν μέσω κρίσεων.  H επαναφορά όμως στο έθνος-κράτος σε παγκοσμιοποιημένο κόσμο είναι αυταπάτη.

Η Ευρώπη γερνάει και εκεί, που στο τέλος του περασμένου αιώνα ήταν η βιομηχανική δύναμη του πλανήτη και παρήγαμε το 1/3 της παγκόσμιας παραγωγής, στα μέσα αυτού του αιώνα θα γίνουμε η τρίτη βιομηχανική δύναμη, μετά την Κίνα και τις ΗΠΑ. Μόνη της η Γερμανία θα αντιπροσωπεύει μόλις το 3,2% της παγκόσμιας παραγωγής από 10% σήμερα. Η ΕΕ, που φιλοδοξεί να είναι  η οικονομία της γνώσης, δεν έχει ούτε μια εταιρία υψηλής τεχνολογίας ανάμεσα στις 25 του κόσμου.

Αυτό που πραγματικά χρειαζόμαστε είναι ένα «νέο ευρωπαϊκό συμβόλαιο» ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και εθνικού κράτους προς αμοιβαίο όφελος. Η αποτελεσματική αντιμετώπιση των κρίσεων και των νέων προκλήσεων, θα ανακόψει τον ευρωσκεπτικισμό και πολύ περισσότερο τον ευρωαπορριπτισμό, που είναι πτυχές του εθνικολαϊκισμού.

Περισσότερες ταχύτητες και περισσότερα σχήματα είναι το μέλλον της Ευρώπης;

 Ένας σοφό συμβιβασμός που αναγνωρίζει την αδυναμία του απολύτως κοινού βηματισμού όλων των κρατών μελών, αλλά δεν υπονομεύει τον τελικό ομοσπονδιακό στόχο μοιάζει η πλέον ορθολογική επιλογή.

Η πρόκληση για την Ευρώπη είναι διπλή: να μπορεί να εξασφαλίζει μια καλύτερη προαγωγή των ευρωπαϊκών συμφερόντων σε παγκόσμιο επίπεδο και δεύτερο και πολύ βασικό η ΕΕ να αναδιατάξει το κοινωνικό μοντέλο της.

Πρέπει να μειωθούν οι  ανισότητες που προκαλεί η παγκοσμιοποίηση και να μοιραστούν δικαιότερα τα πλεονεκτήματά της.  Να δημιουργηθεί προοπτική για τους νέους και ιστός ασφαλείας για τους μη έχοντες.

Οι ηγέτες της ΕΕ υποσκάπτουν το μέλλον της, όταν αρνούνται να παραχωρήσουν περισσότερη εξουσία στα υπερεθνικά όργανα. Η ΕΕ τιμωρείται έτσι και για τις αποτυχίες των εθνικών κυβερνήσεων και για τις αποτυχίες της παγκοσμιοποίησης (που είναι υπαρκτές)!

Ο Μακρόν, στη Γαλλία της ανεργίας και του 35% Λεπέν, το ξέρει από πρώτο χέρι και τάσσεται ανοιχτά υπέρ μιας δημοσιονομικής ένωσης. Ο Μακρόν έχει δέσει την τύχη της Γαλλίας με την τύχη της Ευρώπης. Ο Σόιμπλε δεν φαίνεται εκ πρώτης όψεως να το ασπάζεται. Πρέπει να γίνουν πολύ θεαματικές αλλαγές.

«Η Γερμανία θα πρέπει να εγκαταλείψει την αντίθεσή της σε μια στενότερη συνεργασία στην δημοσιονομική, οικονομική και κοινωνική πολιτική. Και η Γαλλία να προθυμοποιηθεί να παραχωρήσει αντίστοιχα τμήματα εθνικής κυριαρχίας», σημειώνει ο Γερμανός φιλόσοφος Χάμπερμας.

Ένα νέο γαλλογερμανικό ρυθμικό τανγκό του Μακρόν με την Μέρκελ ή τον Σούλτς θα πρέπει να προηγηθεί και οι υπόλοιποι να ακολουθήσουν. Για να ακολουθήσουν, όμως, και να μην χαθούν στην πίστα, η πρωτοπορία οφείλει να είναι επιτυχής και πειστική.

Καθόλου αυτονόητο αλλά βαθιά υπαρξιακό η Ελλάδα να είναι παρούσα τώρα που δημιουργούνται οι συνθήκες της ευρωπαϊκής επανεκκίνησης. Με εθνική στρατηγική ανάκαμψης κι όχι ως θλιβερή περιχαρακωμένη εξαίρεση λαϊκισμού και μιζέριας.

athensvoice.gr

H Αμιέν, μια πόλη 135.501 κατοίκων στον γαλλικό Βορρά, έγινε την προηγούμενη εβδομάδα η πόλη σύμβολο της αντιπαράθεσης ανάμεσα στην ανοιχτή και την κλειστή Γαλλία, στις προκλήσεις τις ευρωπαϊκής ενσωμάτωσης και στην περιχαράκωση της εθνικής αναδίπλωσης.

Ο κύριος ni de droite ni de gauche (ούτε αριστερός ούτε δεξιός) Μακρόν, μετά την ιστορική του νίκη στον 1^ο γύρο, επισκέφθηκε το τοπικό εργοστάσιο της Whirlpool που οδεύει προς κλείσιμο και μεταφορά των εργασιών στην Πολωνία για να συνομιλήσει με τους εργαζόμενους που αντιμετωπίζουν το φάσμα της ανεργίας. Το κλείσιμο ενός εργοστασίου δεν είναι θεωρητικό πρόβλημα αλλά οδυνηρή πραγματικότητα. Αποδοκιμάστηκε έντονα από εργαζόμενους που λίγες ώρες πριν είχαν αποθεώσει την έτερη νικήτρια των προεδρικών εκλογών την Λεπέν, η οποία επίσης πήγε στο εργοστάσιο.

Η Λεπέν χαρακτήρισε τους εργαζόμενους «τα σύμβολα αυτής της απεχθούς παγκοσμιοποίησης, που εφαρμόζεται κι οδηγεί τα εργοστάσια να μεταφέρονται στο εξωτερικό καταστρέφοντας χιλιάδες θέσεις εργασίας». Υποσχέθηκε δε, ότι όταν το κράτος θέλει, τότε μπορεί να βρει αγοραστή για να διασωθεί το εργοστάσιο και οι θέσεις εργασίας.

Ο Μακρόν, όπως ήταν φυσιολογικό, με την Λεπέν να έχει υποσχεθεί την διάσωση του εργοστασίου αντιμετωπίστηκε ως ο διάβολος της παγκοσμιοποίησης. Συνομίλησε με τους εργαζόμενους για 40 λεπτά μπροστά στις κάμερες και κέρδισε πόντους δηλώνοντας πως: «Η κυρία Λεπέν χρησιμοποιεί αυτήν την κατάσταση για το πολιτικό της όφελος. Θέλω ο καθένας, που ζει κι εργάζεται στην περιοχή, να γνωρίζει το εξής: αν εκλεγεί εκείνη τότε αυτό το εργοστάσιο θα κλείσει. Και μπορώ να σας πω και δεκάδες άλλα. Αυτό είναι που μας διαφοροποιεί στην μεθοδολογία και στην ουσία». Η εικόνα βέβαια, στα βραδινά δελτία ειδήσεων, ήταν το κοντράστ μεταξύ των αποδοκιμασιών στον Μακρόν και των ιαχών ενθουσιασμού υπερ της Λεπέν.

 Οι δημοσκοπήσεις, που προεξοφλούν την άνετη επικράτηση του Μακρόν, προσφέρουν λάθος υπηρεσίες, γιατί αυτή η προεδρική εκλογή δεν έχει τίποτα το συνηθισμένο. Ένας κεντρώος προοδευτικός υποψήφιος υποψήφιος χωρίς κόμμα και μια ακροδεξιά υποψήφια πέταξαν εκτός δεύτερου γύρου το σοσιαλιστικό και το ρεπουμπλικανικό κόμμα, που εναλλάσσονται στην εξουσία από το 1958. Η ανεργία και η τρομοκρατία μαστίζουν την χώρα και δεν φταίει μόνο ο λαϊκισμός.

Δυο Γαλλίες αποτυπώνονται στον εκλογικό χάρτη. Στην επαρχία της Γαλλίας  και στις μικρές πόλεις, κάτω των 20.000 κατοίκων, που οι πολίτες βιώνουν την αποβιομηχάνιση και την ανεργία σαρώνει η Λεπέν και τα υπόλοιπα ευρωσκεπτικιστικά κόμματα. Στο Παρίσι και στις πόλεις των 100.000 και πάνω ο Μακρόν επικρατεί.  Στα μεσαία εισοδήματα επικρατεί η Λεπέν και στα πιο υψηλά ο Μακρόν. Στους νέους, από 25-34, έρχεται πρώτος ο Μακρόν και στις ηλικίες 35-49 πρώτη η Λεπέν.  Στις ηλικίες 60-69 ο Μακρόν και στις ηλικίες 50-59 η Λεπέν. Απόλυτος διχασμός.

Η νίκη Μακρόν στον 1^ο γύρο προσφέρει μεν ανακούφιση ως δημοκρατικό ανάχωμα στην ακροδεξιά επέλαση του «Εθνικού Μετώπου» είναι λάθος δε να παρουσιάζεται ως αφορμή για πανηγυρισμούς. Γιατί η ελπίδα που στηρίζεται στην…ορθολογική επιλογή των συνετών ψηφοφόρων, έχει αποδειχθεί εύθραυστη ουκ ολίγες φορές.

Θα ήταν εγκληματική ολιγωρία να θεωρηθεί από τώρα ο Μακρόν Πρόεδρος της Γαλλίας, όταν το 49,31% των Γάλλων εκλογέων -περίπου οι μισοί ψηφοφόροι δηλαδή- ψήφισαν ευρωσκεπτικιστές.

Πέραν του ήδη σχηματισμένου αντιευρωπαϊκού ρεύματος, τις τελευταίες μέρες, αναπτύσσεται στη Γαλλία ένα ρεύμα της διπλής άρνησης (ni Lepen – ni Macron) κυρίως από τους νέους ψηφοφόρους, που δεν ταυτίζονται με τους δυο υποψηφίους κι αυτό εκλογικά μεταφράζεται σε λευκή ψήφο και αποχή. Οι πολίτες αυτοί δεν αντιμετωπίζουν την Λεπέν ως απειλή για την δημοκρατία για να συσπειρωθούν στον 2^ο γύρο, γύρω από τον Μακρόν.

Αντιθέτως, το αντι-συστημικό προφίλ που έχει χτίσει η Λεπέν -παρότι ως γόνος πολιτικής οικογένειας καθίσταται κατ’έξοχήν συστημική- μοιάζει ικανό να συσπειρώσει τμήμα δεξιών ψηφοφόρων και τμήμα των ψηφοφόρων του αριστερού Μελανσόν που, ως γνωστόν, για τον 2^ογύρο μεταξύ Μακρόν και Λεπέν, προτίμησε να μην δώσει κατεύθυνση (!) αλλά σιωπηρά να πριμοδοτήσει την Λεπέν. Το Κομμουνιστικό κόμμα πήρε έντιμη θέση με το ξεκάθαρο “jamais”, πρωτοσέλιδο στην Ηumanite.

Κατ’ αναλογία, σε ευρωπαϊκό επίπεδο ότι συμβολίζει το εργοστάσιο Whirlpool της Αμιέν για την Γαλλία, είναι η Γαλλία για την Ευρώπη.  Οι λύσεις για τα εργοστάσια της Γαλλίας και των υπόλοιπων χωρών πρέπει να είναι ευρωπαϊκές κι όχι εθνικές. Αν «περιχαρακωθεί» η Γαλλία και υψωθούν τα τείχη του εθνικού προστατευτισμού, τότε η ΕΕ θα διασπαστεί.

Αν στην καρδιά της Ευρώπης, στην χώρα που ηγήθηκε της ευρωπαϊκής ενοποίησης (τουλάχιστον μέχρι την επανένωση της Γερμανίας) κι ευεργετήθηκε από την δημιουργία της ΟΝΕ, οι μισοί Γάλλοι πολίτες ψηφίζουν ευρωαπορριπτικά, τότε σε περιφερειακές χώρες τι πρέπει να συμβαίνει;

Λογικά, ο Μακρόν θα εκλεγεί Πρόεδρος της Γαλλίας αγοράζοντας πολύτιμο χρόνο για να ορθοποδήσει η Γαλλία οικονομικά και να παραμείνει ανοιχτή στην Ευρώπη και τον κόσμο. Το σίγουρο είναι ότι ο Μακρόν, αφού διαμορφώσει κοινοβουλευτική πλειοψηφία στις βουλευτικές εκλογές που ακολουθούν τον Ιούνιο για να τον στηρίξει, αποτελεί το τελευταίο στοίχημα για την κοσμοπολίτικη Γαλλία.  Και μάλιστα υπό ασφυκτικές πολιτικές συνθήκες, αφού η ώσμωση των δυο άκρων του πολιτικού άξονα -Λεπέν και Μελανσόν - σχημάτισε ένα αντιευρωπαϊκό ρεύμα στη γαλλική κοινωνία, που μπορεί να γίνει και πλειοψηφικό. Στην Ελλάδα κυβερνά εδώ και 2,5 χρόνια!

Ο Μακρόν έχει δέσει την τύχη της Γαλλίας με την τύχη της Ευρώπης. Σε συνεργασία με τη νέα ηγεσία της Γερμανίας, θα κληθεί να ηγηθεί της προσπάθειας για τον μετασχηματισμό της παρακμάζουσας ΕΕ, από μια συνομοσπονδία κρατών που οι εθνικοί ανταγωνισμοί υπονομεύουν την ευρωπαϊκή ενότητα σε μια πραγματική πολιτική ομοσπονδία κρατών.

Είναι καταδικασμένος να πετύχει και στα δυο. Αν αποτύχει, η Λεπέν της Γαλλίας και οι ομογάλακτοι της ανά την Ευρώπη είναι ήδη κερδισμένοι.

liberal.gr

Στην παρούσα χρονική στιγμή, ο μόνος νόμιμος τρόπος για να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη μια χώρα -μέλος, είναι η εφαρμογή του άρθρου 50 της Συνθήκης της Λισαβόνας.

Η Συνθήκη αυτή περιέχει ρήτρα  που επιτρέπει σε ένα κράτος- μέλος της Ευρωπαϊκής  Ένωσης να αποχωρήσει οικειοθελώς, και μόνο οικειοθελώς, στο σύνολό του. Tο άρθρο 50 της ενοποιημένης έκδοσης της Συνθήκης αναφέρει ότι «κάθε κράτος -μέλος μπορεί να αποφασίσει την αποχώρησή του από την ΕΕ, αρκεί να διαπραγματευτεί και να καταλήξει σε μια συμφωνία για τον καθορισμό των διαδικασιών της απόσυρσής του».

Η Συνθήκη δεν εμπεριέχει ρήτρα που να επιτρέπει σε μια χώρα να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη, αλλά ταυτόχρονα να παραμείνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Συνεπώς, με σημερινούς όρους, οικειοθελής αποχώρηση από το ευρώ ισούται με αποχώρηση και από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Παρά ταύτα, παρέχεται η δυνατότητα για την χώρα που θα αποφάσιζε να βγει από Ευρωζώνη και Ευατωπαϊκή Ένωση η εκ νέου  διαπραγμάτευση για είσοδο στην ΕΕ με άλλο νόμισμα, (μοντέλο-Ηνωμένου Βασίλειου).

1ο σενάριο:

Αν η Ελλάδα επέλεγε με δική της πρωτοβουλία να κάνει χρήση του άρθρου 50 της Συνθήκης, σενάριο που δεν εξετάζεται, η επάνοδος στη δραχμή δε θα επηρέαζε το καθεστώς των ομολόγων που κατέχουν ξένοι ομολογιούχοι, γιατί θα εφαρμοζόταν το ελληνικό δίκαιο. Ακόμα και στο ενδεχόμενο της πτώχευσης, δηλαδή, θα αποπλήρωνε το χρέος στους μη θεσμικούς δανειστές (ΔΝΤ-ΕΕ) σε δραχμές, χωρίς νομικές κυρώσεις, τυπώνοντας όσες δραχμές απαιτούνται για  την απόσβεση της οφειλής.

Μελέτη των νομικών τμημάτων των Πανεπιστημίων Νέας Υόρκης, Σικάγου και Duke, που καταρτίστηκε το Φεβρουάριο του 2011, αναφερόμενη στο γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ελληνικών ομολόγων διέπεται από το ελληνικό δίκαιο, κάνει λόγο για την ιδιαιτερότητα -πλεονέκτημα της Ελλάδας που την ξεχωρίζει από την πτώχευση της Αργεντινής, της οποίας το χρέος ήταν σε ξένο νόμισμα και υπαγόταν σε ξένο (Βρετανικό ή Αμερικανικό) δίκαιο.

Σήμερα, περίπου το 93% των ομολόγων του ελληνικού Δημοσίου υπάγονται στο ελληνικό δίκαιο, κάτι που σημαίνει πως η Ελληνική Βουλή μπορεί να αλλάξει – αναδρομικά- όποτε κρίνει αναγκαίο, τους όρους έκδοσής τους, ήτοι το ποσό αποπληρωμής, τα επιτόκια, τη διάρκεια αποπληρωμής κ.α.

Το υπόλοιπο ποσοστό του ελληνικού χρέους υπάγεται στο αγγλικό δίκαιο και δεν μπορεί να αναδιαρθρωθεί, καθώς αυτό θα συνεπαγόταν σοβαρές νομικές επιπτώσεις για την Ελλάδα, η οποία θα έπρεπε να καταβάλει εμπράγματες εξασφαλίσεις στους πιστωτές της.

2ο σενάριο:

Αν ισχύει το, από την 4η Νοεμβρίου 2011, ρεπορτάζ της Wall Street Journal ότι η Ελλάδα, προκειμένου οι τράπεζες να αποδεχτούν το κούρεμα των ελληνικών ομολόγων που κατέχουν κατά 50% (το περίφημο PSI) συμφώνησε στη μετατροπή του δικαίου που διέπει τα ομόλογα αυτά από το ελληνικό στο βρετανικό, τότε τα δεδομένα αλλάζουν δραματικά.

Σε περίπτωση πτώχευσης, η Ελλάδα θα πρέπει να αποπληρώσει το σύνολο του χρέους της σε ευρώ. Αυτό σημαίνει:

1. Πλήρη διασφάλιση των κατόχων ομολόγων σε περίπτωση επαναφοράς στη δραχμή και νομικό αφοπλισμό της Ελλάδας. Κι αυτό γιατί το χρέος θα είναι, πλέον, απαιτητό σε ευρώ και με δεδομένη την νέα ισοτιμία της υποτιμημένης δραχμής – ευρώ που ίσως διακυμανθεί και σε 700/1, θα σημάνει τον υπερδιπλασιασμό του χρέους της Ελλάδας καθιστώντας αδύνατη την αποπληρωμή του.

2. Καθίσταται, εκ των πραγμάτων, σχεδόν απαγορευτική μια ενδεχόμενη μελλοντική αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους.

3. Χρήση της δυνατότητας αναγκαστικής εκτέλεσης κατά της δημόσιας περιουσίας του κράτους, που προβλέπει το βρετανικό δίκαιο και δεν προβλέπει το ελληνικό. Με άλλα λόγια, οι δανειστές θα μπορούν να διεκδικήσουν και να επιβάλλουν νομικά στην Ελλάδα την αποπληρωμή του χρέους στο ακέραιο, μέσω της κατάσχεσης δημόσιας περιουσίας, την κατάσχεση εις χείρας τρίτου χρηματικών απαιτήσεων του Ελληνικού Δημοσίου (φόροι, τέλη, δασμοί, έσοδα από αποκρατικοποιήσεις ή και τα δυο σωρευτικά.

Με βάση το ελληνικό δίκαιο, ο δανειστής δε μπορεί να θίξει την κινητή και ακίνητη περιουσία του κράτους -οφειλέτη που προορίζεται για την εξυπηρέτηση του δημοσίου σκοπού του κράτους. Π.χ. Δεν μπορεί να επιβληθεί κατάσχεση κατά του οπλισμού των ενόπλων δυνάμεων, γιατί αυτός εξυπηρετεί τη δημόσια ασφάλεια.

Με βάση, όμως το βρετανικό δίκαιο,  προβλέπεται αναγκαστική εκτέλεση εις βάρος της ιδιωτικής περιουσίας του κράτους-οφειλέτη. Το δίκαιο της κρατικής πτώχευσης κατά τον καθηγητή Χρυσόγονο, έχει διαπλαστεί μόνο υπέρ του Βρετανικού κράτους- δανειστή και εις βάρος τρίτων κρατών-οφειλετών. Κι αυτό γιατί το Ηνωμένο Βασίλειο δεν έχει πτωχεύσει ποτέ τα τελευταία 300 χρόνια.

Σκοπός του νομοθέτη διαχρονικά ήταν η εξασφάλιση των Βρετανών ομολογιούχων εις βάρος των κρατών-οφειλετών.

Αν στη κρισιμότατη συμφωνία ανταλλαγής ομολόγων (PSI), εφαρμοστέο δίκαιο επιλεγεί να είναι το βρετανικό, τότε οποιαδήποτε διαφορά προκύψει σχετικά με τη συμφωνία θα έγκειται στην αποκλειστική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου της ΕΕ, οι αποφάσεις του οποίου θα είναι πλήρως δεσμευτικές και εκτελεστές από τα συμβαλλόμενα μέρη, συμπεριλαμβανομένου και του σεναρίου της ενεργοποίησης της αναγκαστικής εκτέλεσης εις βάρος της Ελλάδας σε περίπτωση αδυναμίας της χώρας να ανταποκριθεί στην αποπληρωμή του χρέους.

Εκ των ανωτέρων έπεται ότι η δημοσιονομική εικόνα της χώρας που δεν εγγυάται για την αποπληρωμή του χρέους σε συνδυασμό με το μέγεθος της δέσμευσης που θα αναλάβει η χώρα για τα επόμενα έτη, επιτάσσει στην κυβέρνηση να προχωρήσει στην άμεση ενημέρωση της Βουλής και των ελλήνων πολιτών σχετικά με το εφαρμοστέο δίκαιο στη συμφωνία ανταλλαγής ομολόγων.

Πηγή: aixmi.gr