Showing posts with label αξιολόγηση. Show all posts

Τι μέλλει γενέσθαι με τη ΔΕΗ



Πέρα από τα θέματα της διαπραγμάτευσης και της αξιολόγησης, η αλήθεια είναι ότι η ΔΕΗ βρίσκεται σε δεινή θέση μπροστά σε ένα σταυροδρόμι νέων συνθηκών που προκύπτουν.
Η απελευθέρωση της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας επιβάλλει στη ΔΕΗ να έχει κάτω από το 50% στο μερίδιο λιανικής και χονδρικής αγοράς ως το 2020 καθιστώντας ένα μέρος της παραγωγικής της δυναμικότητας πλεονάζον. Αρκετές λιγνιτικές μονάδες της φτάνουν στο όριο οικονομικής ζωής τους και θα είναι σχεδόν αδύνατη η λειτουργία τους εντός των περιβαλλοντικών και αποδοτικών ορίων υπό το διαμορφούμενο καθεστώς εκπομπών CO2. Ο βασικός μέτοχός της, το ελληνικό Δημόσιο δεν είναι σε θέση να τοποθετήσει κεφάλαια, να στηρίξει ένα γενναίο αναπτυξιακό σχέδιο. Πώς θα κάνει επενδύσεις η ΔΕΗ, πώς θα εκσυγχρονίσει τις μονάδες της, πώς θα επεκταθεί στην αγορά των ΑΠΕ, πώς θα ανταποκριθεί στον ανταγωνισμό που έρχεται και στην ενιαία ευρωπαϊκή αγορά ενέργειας;
Η ΔΕΗ χρωστά πολλά και της χρωστούν πολλά ενώ προκειμένου να πείσει τις τράπεζες να της χορηγήσουν το πρόσφατο ομολογιακό δάνειο ύψους 200 εκατ. ευρώ δεσμεύθηκε να τους «ενεχυριάσει» τωρινές και μελλοντικές συμβάσεις μεγάλων πελατών της. Μπορεί να αναζητά καλλιτεχνικό διευθυντή, αλλά μόνο τα ληξιπρόθεσμα προς αυτήν χρέη από στρατηγικούς και μη κακοπληρωτές είναι 2,6 δισ ευρώ.
Χρωστά μεγάλα ποσά σε εργολάβους έργων και στις θυγατρικές της που ελέγχουν τα δίκτυα ΑΔΜΗΕ και ΔΕΔΔΗΕ, με αποτέλεσμα να ελέγχεται από την ΡΑΕ για καταχρηστική παρακράτηση χρημάτων. Οι οφειλές αυτές ανακυκλώνονται και λειτουργούν σαν ντόμινο στην ελληνική αγορά ενέργειας, με τους διαχειριστές των δικτύων να χρωστούν χρήματα στους παραγωγούς Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, και τη ΔΕΗ να επικαλείται την ένδεια που αντιμετωπίζει το ταμείο. Χαμένοι είμαστε τελικά όλοι εμείς στους οποίους μετακυλίεται το χρέος.
Υπό το φως των παραπάνω συνθηκών παρουσιάζουμε στο παρόν άρθρο ένα χαρτοφυλάκιο 5 ενδεικτικών προτάσεων-λύσεων για την επόμενη μέρα της ΔΕΗ που προέκυψε έπειτα από συναντήσεις με αρμόδιους φορείς, εργαζόμενους στον ενεργειακό τομέα, εμπειρογνώμονες και επεξεργασία θέσεων από μέλη της Κεντρικής Υποστήριξης της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Ποταμιού.
1. Μία Μικρή νέα ΔΕΗ (30-40%) ή Δύο Μικρές νέες ΔΕΗ (<20%) για να ανοίξει η αγορά και να προσελκύσει και τη συμμετοχή νέων παικτών-επενδυτών:
Η μεμονωμένη πώληση μονάδων είναι μη ελκυστική για επενδυτές, οπότε θα καταλήξει σε ουσιαστική εκποίηση. Αντίθετα, η πώληση ενός παραγωγικού χαρτοφυλακίου μπορεί να προσελκύσει επενδυτές. Το σκεπτικό είναι οι 1-2 νέοι παίκτες να αναλάβουν το ανάλογο μερίδιο σε όλη την αλυσίδα αξίας (καθετοποίηση), δηλαδή από την παραγωγή μέχρι και το μερίδιο των πελατών λιανικής και συνεπώς και τους κατ' αναλογία καλούς και κακούς πελάτες, χαμηλής, μεσαίας και υψηλής τάσης.
2. Στρατηγικός επενδυτής με ρόλο στη διοίκηση της ΔΕΗ:
Η ΔΕΗ χρειάζεται επειγόντως στρατηγικό εταίρο με τεχνογνωσία, όραμα, σχέδιο και κεφάλαια ο οποίος θα αναλάβει το μάνατζμεντ. Οι συνεχείς παρεμβάσεις των Υπουργών και των Κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ, στην άσκηση του ρόλου της μεγαλύτερης ενεργειακής εταιρείας στη χώρα έχουν πολύ μεγάλη ευθύνη για την κακή πορεία της ΔΕΗ. Να αποκλειστεί ο κυβερνητικός παρεμβατισμός. Στη ΔΕΗ χρειάζεται να υιοθετηθεί το επιτυχημένο μοντέλο διοίκησης του ΟΤΕ και όχι του ΟΣΕ.
3. Εργασιακή ειρήνη και εξασφάλιση θέσεων εργασίας
Το εργατικό και στελεχιακό δυναμικό της ΔΕΗ είναι τόσο εξειδικευμένο και άρρηκτα συνδεδεμένο με τις περιοχές εκμετάλλευσης των ορυκτών πόρων και παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, που είναι αδύνατο ο οποιοσδήποτε νέος επενδυτής να αναζητήσει αλλού προσωπικό. Ενδεικτικά μέτρα εξασφάλισης των θέσεων εργασίας είναι η δέσμευση του επενδυτή ότι θα διατηρήσει το σύνολο του προσωπικού για συμφωνημένο χρονικό διάστημα, προγράμματα εθελούσιας εξόδου και απορρόφηση σε άλλες θέσεις εργασίας/κινητικότητα.
4. Βελτίωση της εισπραξιμότητας
Η εισπραξιμότητα είναι μια μεγάλη θηλιά για τη ΔΕΗ με την ευθύνη των κυβερνήσεων και ειδικά του ΣΥΡΙΖΑ που έκανε κίβδηλη κοινωνική πολιτική πολιτική επιβάλλοντας στην ΔΕΗ το «Δεν εισπράττω» κι ενθαρρύνοντας πρακτικές «Δεν πληρώνω» ανεξαρτήτως δυνατοτήτων. Προτείνεται η αφαίρεση από τους λογαριασμούς της ΔΕΗ των υπόλοιπων χρεώσεων υπέρ τρίτων (ΕΡΤ, Δημοτικά τέλη, φόροι κ.λπ.) που οδηγούν στη διόγκωσή τους και στην επακόλουθη προβληματική εισπραξιμότητά τους. Απαιτείται εστιασμένη μέριμνα κοινωνικού χαρακτήρα έτσι ώστε να εξασφαλίζονται οι πραγματικά ευάλωτες ομάδες και να μην επωφελούνται οι στρατηγικοί κακοπληρωτές.
5. Μοντέλο COSMOTE για τη ΔΕΗ Ανανεώσιμες και Ενεργειακές Υπηρεσίες
Το μέλλον στην ενέργεια διαγράφεται στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ), η Ελλάδα αν και έχει συγκριτικό πλεονέκτημα, δεν μπορεί να καθυστερεί άλλο στην πλήρη αξιοποίησή τους. Μαζί με τη διασύνδεση των νησιών αποτελούν τα μεγάλα στοιχήματα για τη βελτιστοποίηση του συστήματος με όρους βιώσιμης ανάπτυξης δηλαδή με οικονομικά, περιβαλλοντικά και κοινωνικά κριτήρια. Η ΔΕΗ οφείλει να σταματήσει να δίνει μάχες οπισθοφυλακών και να κοιτάξει κατάματα το μέλλον, προετοιμάζοντας τη μεταλιγνιτική εποχή. Γιατί λοιπόν η ΔΕΗ Ανανεώσιμες ως 100% θυγατρική της ΔΕΗ, να μην διεκδικήσει ένα καλύτερο μερίδιο αγοράς και μια πιο ισχυρή παρουσία; Η ΔΕΗ Ανανεώσιμες μπορεί να μετασχηματιστεί επιχειρησιακά στα πρότυπα της COSMOTE επιτρέποντας στο δημόσιο να εκμεταλλευθεί τις πολλές ευκαιρίες στον τομέα των ΑΠΕ, απαλλαγμένη ωστόσο από τις παραμένουσες αγκυλώσεις. Θα μπορούσε μάλιστα η συγκεκριμένη θυγατρική να αναλάβει και το κομμάτι των ενεργειακών υπηρεσιών που αποτελεί έναν πολύ δυναμικό νέο τομέα δραστηριοποίησης στον τομέα της ενέργειας με παρεμβάσεις στη ζήτηση.
Read More

O Survivor της απάτης






Εκλέχθηκε υποσχόμενος να καταργήσει τα μνημόνια με ένα νόμο και ένα άρθρο, ταΐζοντας το τέρας του λαϊκισμού.
Προκάλεσε τεράστια ζημία στην οικονομία και την αξιοπιστία της χώρας με τους φθηνούς τσιτακισμούς και την απουσία στρατηγικού σχεδίου.
Δίχασε τους πολίτες με ένα κίβδηλο και έκνομο δημοψήφισμα καλλιεργώντας τον αντι-ευρωπαϊσμό.
Υπέγραψε 3ο μνημόνιο με επαχθείς όρους,  παραχωρώντας εθνική δημοσιονομική κυριαρχία και εκχωρώντας την δημόσια περιουσία για 99 χρόνια.
Σπατάλησε πολύτιμο κεφάλαιο πολιτικής συναίνεσης και απαξίωσε το ελληνικό τραπεζικό σύστημα.
Δεσμεύτηκε για 4ο μνημόνιο χωρίς να πάρει χρήματα αλλά συμφώνησε να  προ-νομοθετήσει μέτρα (3,6 δις)  δεσμεύοντας κατά πρωτοφανή τρόπο για το 2019 και το 2020 την όποια επόμενη κυβέρνηση, ενώ η ευθύνη της ύφεσης που προκαλεί η αβεβαιότητα από τις καθυστερήσεις της κυβέρνησής του, του ανήκει εξ ολοκλήρου.
Όσο κι αν προσπαθεί να παρατείνει την παραμονή του στην εξουσία, όσο κι αν μεταθέσει το βάρος της ευθύνης στους προηγούμενους και τους επόμενους η Ιστορία δεν θα τον δικαιώσει. Ανάμεσα στους προηγούμενους και τους επόμενους (που κουτοπόνηρα δέσμευσε), μεσολαβεί το διάστημα της δικής του διακυβέρνησης που έχει ένα κυρίαρχο χαρακτηριστικό:
Την προσωπική πολιτική επιβίωση εις βάρος του εθνικού συμφέροντος. Δεν είναι ο πρώτος και μάλλον δεν θα είναι ο τελευταίος Πρωθυπουργός που κοιτάει το δέντρο και όχι το δάσος. Eίναι μάλλον όμως ο πρώτος Πρωθυπουργός που κέρδισε πολλές μάχες (εντυπώσεων) κυρίως στο εσωτερικό αλλά έχασε τον «πόλεμο» για την χώρα του, σε μια κρίσιμη καμπή για τον τόπο.
Ακόμα κι αν διασωθεί τελικά πολιτικά, δεν θα μπορεί να αποδράσει από την πραγματικότητα. Η υπερεκτίμηση των δυνατοτήτων του πρόσθεσε ένα ακόμα οδυνηρό κεφάλαιο καταστροφής στην πολύπαθη μας Ιστορία. Πανωλεθρίαμβος.
Read More

«Το σύνδρομο της λάμπας του δρόμου»


To είπε η κ. Μέρκελ πριν την πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής: «Μην περιμένετε εντυπωσιακές αλλαγές». Δεν θα μπορούσε να πρωτοτυπήσει άλλωστε: για κάθε κρίση δίνεται μια εξήγηση, η οποία διαψεύδεται ή αποδεικνύεται ανεπαρκής στην επόμενη κρίση. Διαχρονικά, όμως παρατηρείται μια σταθερά των κραχ: η κακή λειτουργία του χρηματοοικονομικού τομέα, ο οποίος δεν κατόρθωσε να αξιολογήσει σωστά την πιστοληπτική ικανότητα και να διαχειριστεί τους κινδύνους όπως όφειλε.

Είναι το ευρώ που λειτουργεί άθελά του ως ιμάντας μεταξύ αγορών και κοινοβουλίων και μεταφέρει την πίεση για ανάληψη πρωτοβουλιών. Είναι το ευρώ που επιτάσσει την αναγκαστική σύσφιξη των σχέσεων των κρατών-μελών. Είναι το ευρώ που «κλειδώνει» τους 17 της ευρωζώνης σε ένα μικρό δωμάτιο με τους υπόλοιπους 10 της ΕΕ και τους Αμερικάνους. Ξαφνικά η έλλειψη αέρα εντός του δωματίου, λιώνει τα χαμόγελα της ευημερίας από τα πρόσωπα των ευρωπαίων εταίρων. Έχουν έρθει τόσο κοντά, που ο Γερμανός οσφραίνεται τα χνώτα του Άγγλου και το αντίστροφο.

Οι αποφάσεις της τελευταία Συνόδου κορυφής για την πρόβλεψη τιμωρίας των δημοσιονομικά άσωτων κρατών και της ενσωμάτωσης του συνταγματικού φρένου στο χρέος μαρτυρούν ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες πάσχουν από το σύνδρομο της «λάμπας της δρόμου», όπως το ονομάζει σε πρόσφατο άρθρο του ο Jean Pisani-Ferry  του ιδρύματος Bruegel.

Δηλαδή, αναζητούν τα χαμένα κλειδιά του σπιτιού τους μόνο στο σημείο του δρόμου που φωτίζει η  λάμπα και όχι στο σκοτάδι.

Με άλλα λόγια, το φως της γερμανικής προέλευσης λάμπας στον Ευρωπαϊκό δρόμο φωτίζει  το κράσπεδο που λέει ότι η κρίση είναι συνέπεια μιας δημοσιονομικής αμαρτίας. Που πρέπει να τιμωρηθεί. Και να μην επαναληφθεί.

Όμως παραμένει στο σκοτάδι η διαρκής υποβάθμιση των ευρωπαϊκών θεσμών, το έλλειμμα δημοκρατίας στην ευρωπαϊκή κοινωνία ως σύνολο αλλά και σε κάθε κράτος-μέλος ξεχωριστά, αφού οι κοινωνίες δεν μετέχουν στις αποφάσεις που λαμβάνονται γι’ αυτές.

Από την «Ημέρα της Ευρώπης», όπως έχει ονομαστεί η 9η Μαΐου 1950, που ο Ρομπέρ Σουμάν (γάλλος υπουργός Εξωτερικών) πρότεινε αρχικά στην Δυτική Γερμανία μια νέα μορφή πολιτικής συνεργασίας για την Ευρώπη, η οποία θα απέτρεπε κάθε περίπτωση πολέμου μεταξύ των ευρωπαϊκών λαών, έγιναν πάρα πολλά βήματα προς την κατεύθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, με τελευταίο την δημιουργία του ενιαίου νομίσματος που θα ενίσχυε την ευρωπαϊκή ενότητα, την οικονομική ευημερία και την ευρωπαϊκή ταυτότητα, δυστυχώς όμως σε «εύκολους καιρούς».

Στους σημερινούς δύσκολους καιρούς, το σκληρό ευρώ φανέρωσε την δυσκαμψία του. Η ελλιπής αρχιτεκτονική του αφόπλισε την ευρωζώνη και μια συνεχώς διευρυνόμενη σειρά δοκιμαζόμενων κρατών-μελών να χρησιμοποιήσουν τα κατεξοχήν εργαλεία δημοσιονομικής προσαρμογής: την υποτίμηση και την συναλλαγματική ισοτιμία.

Η οικονομική ευημερία που όλα τα κράτη-μέλη (άλλα περισσότερα κι άλλα λιγότερο) γνώρισαν σε καιρό σταθερότητας και ειρήνης στηρίχθηκε λιγότερο στην ευρωπαϊκή αλληλεγγύη και περισσότερο στη δυναμική που αναπτύχθηκε τα προηγούμενα δέκα χρόνια στην ευρωζώνη και έκανε τις αποκλίσεις σε παραγωγικότητα και ανταγωνιστικότητα Βορρά και Νότου όλο και μεγαλύτερες. Τα εμπορικά πλεονάσματα του Βορρά προέκυψαν από τα εμπορικά ελλείμματα του Νότου. Οι χώρες με διευρυνόμενο εμπορικό έλλειμμα μπήκαν στη δίνη του «καταναγκαστικού» δανεισμού για να καλύψουν ένα έλλειμμα που δεν μπορούσαν πια να διορθώσουν νομισματικά.

Ο Stiglitz σημειώνει ότι οι Ευρωπαίοι είναι αντιμέτωποι με «την αυταπάτη ενός παιχνιδιού ηθικής»:
Είναι εύκολο να κατηγορούν τους νότιους εταίρους τους για δημοσιονομική ασωτία -ή, στην περίπτωση της Ισπανίας και της Ιρλανδίας, για ανεξέλεγκτη λειτουργία των ελεύθερων αγορών χωρίς πρόβλεψη των συνεπειών. Με αυτό τον τρόπο, όμως, δεν δίνουν λύση στο σημερινό πρόβλημα -ότι δηλαδή τα υπέρογκα χρέη που οφείλονται σε κακούς υπολογισμούς είτε του ιδιωτικού τομέα είτε του δημόσιου, πρέπει να αντιμετωπιστούν στο πλαίσιο της ευρωζώνης.

Η Γερμανία θέλει να εμφανίζεται ως εγγυητής της Ευρωπαϊκής σταθερότητας, υποκινούμενη όμως αποκλειστικά από «ίδια» συμφέροντα: Την διατήρηση των πλεονασμάτων της και της ηγεμονίας στην Ευρώπη. Γιατί η Βρετανία, που ανέκαθεν τηρούσε τις αποστάσεις της από το Ευρωπαϊκό εγχείρημα, κάνει κάτι διαφορετικό προστατεύοντας το city του Λονδίνου από φόρους στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές;

Ο οικονομικός εθνικισμός αμφοτέρων, δεν δημιουργεί Ευρώπη των δύο ταχυτήτων, αλλά διαλύει τουλάχιστον την ευρωζώνη. Και είναι ένα πολύ μεγαλύτερο λάθος που αφορά όλη την ήπειρο, συγκριτικά με την αναδίπλωση των Άγγλων.

Κι αν ο Τσώρτσιλ είχε κάποτε δηλώσει ότι «η Βρετανία ανάμεσα στην Ευρώπη και τη θάλασσα θα επιλέγει πάντα τη θάλασσα», αναρωτιέμαι τι επιλέγει η Γερμανία ανάμεσα στον γκρεμό ή τη θάλασσα.

Πηγή: Protagon
Read More
Subscribe to: Posts (Atom)